Dit is een overzicht van de meest recente reviews geschreven door Bas. Klik op Lees verder... om de gehele reviews te lezen.
Eigenlijk krab ik me een beetje achter het oor. Moet ik nu tevreden zijn dat ik de langst zittende columnist ben binnen FOK!, of is het eigenlijk heel erg zielig? Als ik als doel had om nu ondertussen ontdekt te zijn, en mijn eerste boek op de markt te hebben gehad, dan is zielig wel het goede woord. Als ik gewoon wilde schrijven, en daarvoor dankbaar een podium met gevarieerd publiek accepteerde, dan kan ik tevreden terug kijken. Het uiteindelijke antwoord ligt in het midden.
Niet dit leven, niet in een vorige. Parijs is een mooie stad, maar ze is uiteindelijk niet aan mij besteed. De mensen zijn er mooi, de gebouwen inspiratievol, de geschiedenis bewogen, de metro fantastisch. Eigenlijk klopt alles wel aan Parijs, dus ik denk dat ik de vreemde eend in de bijt ben. Ik zal er nooit hebben gewoond.
Voor mij heerst totale chaos. Geschreeuw en gekwetter, allemaal zijn ze op zoek naar de beste plek. Wild slaan ze om zich heen, meer komen er bij, sommigen haken af. Ineens schrikken ze op, ze waaieren uit naar alle kanten, om na drie rondjes het tafereel opnieuw te beginnen. Waar ik naar kijk? Een kale eenzame boom, fier tegen een donkere zondagmiddag herfstlucht, belaagd door honderden vogels.
Ik kan mij concentreren op de lijntjes om je ogen, de rondingen van je wangen, de spitsjes van je oor. Steeds zie ik iets anders, een nieuwe jij. En bij dat alles zit nog jouw karakter, je emotie, je ziel, die zich spiegelen op je gelaat. Wie ben je?
Al enige tijd begin ik mijn hobby, schrijven, minder interessant te vinden ten koste van de fotografie. Een foto zegt nu eenmaal meer dan duizend woorden, en is daardoor ook letterlijk veel sneller tot je te nemen. En dat kan ik niet zo goed hebben, dat mijn schrijfseltjes het gaan onderdoen voor allerhande multimedia shit. Dus heb ik tegenwoordig zelf ook een camera en upload ik al enige tijd wat fotootjes op de freakpagina's. De vraag rijst nu of ik van hobby moet gaan wisselen.
Ik heb een lange tijd geprobeerd mijzelf innerlijk te verbeteren. Zelfonderzoek is een prachtige hobby, zo niet een levenslang doel. Nu werk ik zestig uur per week (in een leuke baan) en lijken al mijn grootse ideeën langzaam als sneeuw voor de ziel te verdwijnen. Niet meer stilstaan bij levensvragen, geen snakken naar esoterische kennis, geen dorsten naar het eeuwige water. Leven om te leven.
Wij kennen dood, verderf, armoede en ziekte voor het grootste deel van de TV. De TV die ons één kanaal verder van luchtigheid voorziet om bij weg te dromen. Door alles; nieuws, soaps, films en series door dit kastje te zien, lijkt het steeds een beetje verder weg te staan. Het lijkt allemaal niet meer waar. Hoe reëel is reëel nog, wanneer je met je duim de macht hebt om alles te laten ophouden?
Als ik in de kroeg sta, wil ik naar het theater, zit ik in het theater dan wil ik naar de disco, sta ik in de disco dan wil ik naar de bioscoop en als ik in de bioscoop zit dan wil naar huis. Als ik thuis zit voel ik me alleen maar heb ik een vriendin, dan wil ik vrijgezel zijn. Ben ik vrijgezel, dan neuk ik te weinig, maar als ik neuk zit ik liever achter de computer.
De enorme stenen rollen traag over de boomstammen. 'Trek. Duw. Harder.' Een paar mannen veegt het zweet van hun gezicht. Hoelang doen ze dit nu al? Hoeveel stenen hebben ze al over hoeveel kilometers verplaatst? Geen heeft een idee. Anderen kreunen, mopperen, krijgen water toegediend van de vrouwen die met de karavaan meereizen. Bruingebronste lichamen lichten fel op in de late namiddagzon. 'Doorgaan,' klinkt het bevel. De touwen trekken zich strak, spieren spannen, dieprode striemen schrijnen over het lichaam. De heuvel in de verte ligt er verlaten bij, over een maand is zij het middelpunt van verering. Over duizend jaar weet niemand meer waarom.
Soms begrijp je me zo slecht. Of misschien laat ik me niet begrijpen. Ik wil geen ruzie maken, maar misschien ben ik daar zelf het meest schuldig aan. Er zijn er altijd twee bij. Misschien had ik dat niet moeten zeggen, misschien had jij dat niet moeten doen. Misschien was jij dan niet weggelopen. Misschien had ik dan deze column niet hoeven te schrijven. Misschien moesten we maar gewoon...
Hij leek op mij. Echt precies. Geen twijfel mogelijk. Nog geen half jaar geleden was hij niets. Nu keek hij mij aan, met dezelfde ogen, dezelfde mond, hetzelfde haar. Ik kneep even in zijn wangen. Hij was echt. Zo echt als ik, maar zonder verleden. Maar ook dat zou niet lang duren. Wilde ik dit wel? Wilde ik dit echt? Zou hij echt mij zijn, tot op de detail? Wilde ik werkelijk dat deze man straks zijn lippen liefkozend om de tepels van mijn vrouw krulde?
Onbehagen is een prachtig woord. Alles wat ons niet zint, maar waar we geen vinger op kunnen leggen is onbehagen. Is het niet de politiek, dan wel de integratie, of de euro, de snelle voortgang in het leven, de mallemolen van economie versus consumptie, de sluiting van de kruidenier op de hoek. Onbehagen beheerst ons leven, wie redt ons?
'Dit mag nooit meer gebeuren,' weerklinkt een vertrouwde stem vanuit de beeldwand. De spreker staat achter vijf ringen met de kleuren en de vorm van de continenten. Beelden schieten voorbij van de laatste continentale oorlog. Verminkte mensen slaan hun handen voor de ogen, hun geschrei breekt harten over de hele wereld. 'Stem daarom voor één Federatie der Continenten.'
'Er is geen macht zo sterk als de macht van vrijheid', zei hij. Wie? Bush, tijdens de herdenking op Nederlandse bodem. Bush, onze voorvechter. De man die de geschiedenis in zal gaan als de Nostradamus van de 21ste eeuw. Hij heeft alles voorzien. Van de val van Bagdad tot de democratisering van de Afghaanse grotbewoners. Is het een vogel, is het een vliegtuig? Nee het is Airforce One, en hij is geland in Maastricht. Hij komt ons vrijheid brengen.
Je kan toch niet anders dan een beetje glimlachen als uit
onderzoek blijkt dat allochtone jongeren vier keer zo vaak in contact met de politie komen dan autochtone jongeren. En wonder boven wonder, het zijn in die groep ook nog de Marokkanen die er met kop en schouders boven uitsteken. En minister Donner die geschrokken reageert. Echt? Ja sukkel, dat roepen ze hier op FOK! al jaren.
April is de maand van de filosofie. Het onderwerp? Overvloed en onbehagen. Wat dat is? Het gevoel dat er iets niet klopt. Het gevoel dat de maatschappij ruk is, dat je nooit genoeg hebt. Onbehagen is dat ontevreden stemmetje dat altijd wel ergens voedingsbodem vindt, of het nu nostalgie is, of het gevaar voor terrorisme. We zijn rijker dan ooit, maar klagen over alles. En hoe komt dat? De maand van de filosofie zal ons het antwoord zeker niet geven. Zij doen er immers net zo hard aan mee.
Dan loop je op je zaterdagmiddag door Eindhoven, een gemoedelijke lichtstad met druk winkelend publiek. Bij de V&D zit een invalide geestelijk gechristelijkte met luide stem Jezus te prijzen en iets verderop stelt een indianenfamilie in outfit zich op om het publiek te vermaken. Tot zover niets vreemds. Totdat je in de verte gebrul hoort. Je kijkt op en ziet zwart witte legeroutfits met gestrekte arm door de winkelstraat lopen. Even schrik je en meteen daarna word je overstelpt door medelijden.
Na drie jaar ben ik weer terug van weggeweest. Mijn nieuwe computer is gearriveerd, en mijn oude verslaving slaat keihard terug. Wanneer je 's avonds gaat slapen met als laatste gedachte wat de beste strategie is om Europa te veroveren in Rome: Total War, dan begint er op een gegeven moment een belletje te rinkelen. Ben ik niet een beetje aan het overdrijven?
Daar komt de grondwet. Het is nog vroeg, meer dan de helft van de bevolking heeft er nog nooit van gehoord, de ander weet niet wat er in staat. Politieke partijen schermen met argumenten die er niet toe doen en het kabinet is bereid diep in de buidel te tasten om het volk middels commerciele voorlichting voor zich te winnen. Nu het CDA heeft gezegd dat zij de uitslag zullen accepteren bij normale opkomst (30%) en een duidelijke voorkeur (60%) zullen we de komende maanden worden doodgebeukt met allerhande grondwettig materiaal. Hebben we er zin in?
Aan mijn muur hangt een rijtje van foto’s. Silhouetten van mij in de ondergaande zon van de Himalaya, of een plaatje van mij, zittend met de benen gekruist bij de zonsverduistering van enkele jaren geleden. Als ik ze bekijk zie ik niet mezelf, maar een verlangen. Een symbiose tussen mens en natuur. Deze foto’s zijn in mijn beleving tijdloos. Panorama’s zonder menselijk ingrijpen geven de inzittende macht over de eeuwen. Ze kan kijken naar het begin van een planeet en de geboorte van beschavingen.
Een pracht van een verkiezing natuurlijk. Op TV ermee. Even de regels vaststellen. Wanneer je beschaafd bent, ben je ‘net volgens de regels van de maatschappij', aldus de Van Dale. De beschaving is dan ook het peil van maatschappelijke, geestelijke en zedelijke ontwikkeling aldus hetzelfde woordenboek. Komt allen nu kijken. Wie zal de prijs ‘meest asociale beschaving ooit’ in de wacht slepen?
Voor mij geen stoppen met roken spaarrekening, voor mij geen afvalrace van twee maanden. Ik ga mijn leningen niet af betalen en zeker niet mijn geld stoppen in goede doelen. 2005 wordt het jaar van overleven. Geen normen meer, geen waarden. De koek is op, schraap je kruimels bij elkaar en vier met mij nog één jaar zinloosheid, nog één jaar het vrije woord: ‘I surfed the Tsunami 2004’.
Sinds zes december loopt de gezamenlijke kerstverhalenwedstrijd van NCRV, Sp!ts, en FOK! Het aantal inzendingen dat geplaatst werd op de speciaal ingerichte
website was enorm. Uit ongeveer 270 verhalen zijn de vijf besten geselecteerd. De schrijvers van deze verhalen werden afgelopen week door de Sp!ts geinterviewd en hun verhalen zijn te horen geweest op PleinPubliek AM 747. Dit is allemaal op de website terug te vinden.
Juryleden Anne van der Meiden, Nilgün Yerli en Jan Marijnissen zullen de uiteindelijke winnaar om drie uur zondagmiddag bekend maken middels het programma Schepper & Co (AM 747). In het gelijknamige TV programma zondagmiddag 16.15 zullen de juryleden hun keuze verder verduidelijken.
Op de volgende pagina vind je de vijf genomineerde verhalen in willekeurige volgorde.
De helft van de Nederlanders kijkt met kerst TV, aldus het
nieuwsbericht van gisteren. Natuurlijk krijg je dan vrede op aarde; als iedereen binnen zit, is het niet moeilijk om een gevoel van rust te krijgen. We zien dan ook liever geen geweld op TV zegt hetzelfde nieuwsbericht. Vrede op aarde betekent in Nederland kennelijk je kop in het zand steken.
De kroon op het werk van de filosoof was zijn Utopia. Na lang denken en debatteren was het moment daar, dat de handen uit het grijze haar verdwenen en zich naar het papier bewogen. Inkt vormde de basis van de ultieme samenleving. Blauw bevuilde maagdelijk wit: ‘Als ik God was,’ schreef hij in gekrulde letters.
Op de
weblog worden ook regelmatig mooie stukjes geschreven. Deze column van
Cochese wilden we jullie niet onthouden.
Terwijl ik met een loeiende kater op het perron sta te wachten op de sprinter naar Amsterdam, wordt mijn aandacht getrokken door drie jonge Marokkaanse mannetjes. Alledrie hebben ze petjes op, alledrie gymschoenen, en jawel, alledrie een soortgelijk trainingspak. "Hoe voorspelbaar"; denk ik smalend, terwijl ik kijk hoe het groepje over het perron heen en weer stuitert, lawaaimakend, lachend, proberend elkaar af te troeven in mannelijkheid.
Cruoninga stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
Het eeuwige cliché als het gaat om abstracte kunst: “Wat is daar nou knap aan? Dat kan mijn kleine broertje ook wel." Het kan menig kunstliefhebber tot wanhoop drijven. Wanneer de leken der kunst de abstracte uitingen van de geest van Appel, Rotkho en Corneille weer eens afdoen als kinderlijk kladwerk.
Ik sta wel eens op straat, om goede doelen aan de man te brengen. Jazeker, ik ben diegene waar jullie allemaal met een boog omheen lopen. Maar soms, heel soms stoppen jullie, en dan doe ik mijn verhaal. Over mensen ver van jullie vandaan, die geen dak boven het hoofd hebben. Of kinderen, ook ver bij jullie vandaan, wiens ouders gestorven zijn aan aids. Jullie knikken dan heftig, en wachten allemaal op die vraag die onherroepelijk gaat komen:
hal9k stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
De laatste tijd heb ik gemerkt dat (neo)nazisme steeds vaker zichtbaar is. Op straat zie je vaak mensen lopen die op de een of andere manier toch nazisme uitdragen. Bijvoorbeeld jongens met bomberjacks en een white power teken achterop, of iets meer verborgen op de arm bijvoorbeeld. Dat vond ik al heel schokkend, om nog maar niks te zeggen over de jongens die er bijlopen als skinheads.
Vroeger waren er mensen, die joelden als iemand aan de schandpaal genageld werd. Het hele dorp liep uit, en kinderen kregen een rot tomaatje en een ei om hun hand- oogcoördinatie te verbeteren. Veelal wist men nauwelijks waarom iemand daar hing, of wie het was, maar lachen was het wel. Tegenwoordig hoef je niet meer te gooien, een druk op de knop doet meestal wel genoeg. Pizza voor meneer de boosdoener? Hier nog een mailbommetje en was u al aangemeld voor elk gratis tijdschrift? Oude tijden herleven, internet op zijn best.
Nynex stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
"Wist u dat volgens rapporten van Europol en enkele geheime diensten er verspreid door heel Europa zich actieve terroristische cellen bevinden? Ook in Nederland? Wist u dat toen ongeveer een jaar geleden de politie een inval deed in een Al-Qaeda schuilplaats in Straatsburg, er plannen zijn gevonden om het Europese Parlement met Sarin aan te vallen? Wist u dat er aanwijzingen zijn dat terroristische cellen in Nederland een aanval beramen op diverse doelwitten met biologische en chemische wapens?"
andromeda1968 stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
Mensen uiten allerlei schijnbaar rationele argumenten om hun gebruik van dieren te legitimeren. Onlangs hoorde ik iemand weer zo'n drogreden verkondigen. Een jonge vrouw zei ongeveer het volgende: "Mensen jagen al eeuwenlang op dieren, dus wie zijn wij dan om dat helemaal af te schaffen?"
Er is ontdekt dat de column zonder toestemming en zonder naamsvermelding van de auteur, is ingestuurd. Dit is uiteraard niet de bedoeling van de submit. Het eerdere artikele is hier te vinden. Onze welgemeende excuses aan de schrijver.
Hawaii_Tim stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
In Nederland houden we van zeuren. Zeuren kan over heel veel verschillende dingen gaan, zoals het weer, de politiek, wat er allemaal op tv te zien is (waarbij seks favoriet is bij sommige groepen, ikzelf heb het niet zo op operaties rond etenstijd). Een ander favoriet onderwerp is de NS. En daarover gaat dit stukje.
...zo deed ik op dezelfde dag ook mijn telefoonnummer onder de ruitenwisser van de geparkeerde auto die ik raakte. Ik liet de mevrouw met twee producten wijselijk voor aan de kassa, ook al had ze een beetje grote mond toen ik haar nog niet zo snel had ontdekt...
De Nederlandse Wandelvereniging Nemo is het zat, maar dan ook spuugzat. Al jarenlang wordt hen de toegang tot de meest mooie plekjes natuur verboden met hekjes en blauwe bordjes ‘die je in elke ijzerwinkel kan kopen’. En dus pikken ze het niet langer. Harde actie is gewenst. Eénmaal per maand ‘they will boldly go, where no shoe has gone before’!
MasterJoris stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
Het is een aaneenschakeling van déja-vu’s: je slaat de krant open, tweede pagina Binnenlands Nieuws en waarachtig, daar staat het weer: een politicus die op het verval van normen en waarden denkt in te moeten gaan. We zijn het er intussen allemaal al over eens dat je geen telefooncellen kapot mag slaan, geen graffiti op schoolmuren mag spuiten en geen ‘kankerjoden’ mag roepen in een voetbalstadion, toch? Juist, maar wordt het niet eens tijd dat we gaan letten op de kleine normen en waarden? Kleine dingen, zoals opstaan voor oudere mensen in de bus, of er soms bij stilstaan dat je niet alleen op de wereld bent. Niet alleen op de wereld? Hoezo? Nou, gewoon, door nooit eens om je heen te kijken, of je bijvoorbeeld niet in de weg staat!
andromeda1968 stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
We kennen allemaal wel de Pravda of de Waarheid, zo zijn er vele geschriften en uitgaven geweest en zullen er nog vele komen, die beweren de waarheid te brengen, die beweren datgene te vertellen dat goed voor het volk en het vaderland is.
‘Met gepaste trots presenteren wij u: ‘In gesprek met Bas’, op internet ook wel Tha_BlonT genoemd. Nog geen vijf minuten geleden is namelijk deel zeven uitgekomen van zijn nu al legendarische beschrijving van de hoofdzonden. Al wekenlang kijkt Nederland elke twee weken reikhalzend uit naar een nieuwe aflevering en mede door deze afleveringen zijn de waarden- en normendebatten in Nederland pas echt van de grond gekomen. Er wordt gefluisterd dat president Balkenende hem dan ook wil opnemen in zijn persoonlijke advieskring. Luistert u mee?’
Soundbite stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
Inmiddels is ook voor mij elke politicus de rechterhand van El Diablo en is alles wat in Den Haag gebeurt één grote conspiracytheorie. En ik moet zeggen: het lucht enorm op!
MrReaL stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
President Bush is boos! Een prachtig plan had hij uitgestippeld, toen bleek dat hij de binnenlandse problemen in zijn land niet op kon lossen. Om maar een paar voorbeelden te noemen; het gigantische verschil tussen arm en rijk, de hoge criminaliteit, de verslavingsproblemen en de neergang van de economie. Hij had een fantastisch plan bedacht om hier de aandacht van af te leiden. Vijanden zoeken in het buitenland, met een propaganda-offensief ervoor zorgen dat het hele volk achter hem zou staan, en samen laten zien hoe ver verheven de VS boven de rest van de wereld is.
Gierigheid is dat wat links en rechts Nederland verenigt. Gierigheid is de moeder van alle zonden, alhoewel ze eigenlijk nooit bij naam genoemd wordt. Dit omdat gierigheid tegenwoordig sociale democratie heet.
nathaniel stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
Jarenlang heb ik gedacht dat TMF niks was voor mij. Omdat de presentatie van het niveau niks was, en de muziek nog daaronder. Die fout maken velen met mij. Soms verveel je je. Van die keren dat je je verveelt, staat er soms een televisietoestel in de buurt. En soms, in die gevallen, denk je: laat ik eens kijken hoe het gaat met TMF.
In onze mailbox vonden wij vandaag een open brief aan de heer Van Gaal van niet een niet geregistreerde user. En wij van FOK! stellen open brieven altijd op prijs.
Onderwerp: De transfer van Zlatan Ibrahimovic.
Praatpaal.net stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
Ieder jaar zijn er weer duizenden studenten die een diploma achter hun naam mogen schrijven en veel van hen, inclusief ik zelf, gaan na deze opleiding nog verder met een vervolgstudie of slaan zelfs een geheel nieuwe studierichting in. En om te mogen beginnen met een nieuwe studie zal natuurlijk wel eerst een inschrijving plaats moeten vinden.
andromeda1968 stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
Oorsprong van alle religie is angst. Angst voor onbekende denkwijzen. Religie is het dwangmatig vasthouden aan drogbeelden, om mensen hun angst weg te nemen
Jullie zijn luie eikels. Allemaal. En jullie zullen voor eeuwig op de tredmolen van de hel rennen. Elke dag doen jullie hier een mening op, proberen die soms nog te weerleggen ook, maar de helft van de tijd komt er niets zinnigers uit dan; 'oe wat mooi' of, 'oe wat kut.' Nou beste mensen, jullie worden op jullie wenken bediend, want vanaf nu mogen jullie het zelf doen.
darktower stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
De Amerikaanse krant The Oregonian bracht vorige week het verhaal naar buiten dat Iraakse agenten direct na de machtsoverdracht van de Amerikanen aan de Irakezen, gevangenen gemarteld zouden hebben. De foto's zijn niet mis en de gouverneur van Oregon, Ted Kulongoski, prees de Amerikaanse eenheid die ingreep bij het zien van de verschrikkingen.
Een column van nieuwsposter
weetnie.
Wippeding, zo schijn ik ‘m als kind een tijdje te hebben genoemd, maar dat heb ik van horen zeggen. Toen me dat later verteld werd vond ik dat zo alleraardigst klinken dat ik 't nog wel eens gebruik, als koosnaampje.
In samenwerking met NCRV's literair radioprogramma
Nachtlicht is er het afgelopen half jaar een schrijfwedstrijd gehouden, met als thema 'De Liefde'.
De uiteindelijke finale gaat tussen vier weekwinnaars die gekozen zijn door Manon Uphoff en Arthur Japin. Dit zal in de uitzending van volgende week zondag bekend worden gemaakt.
Vandaag de vierde en laatste finalist;
Nonna. Veel succes allemaal.
De McDonald's is wel gezond.
De McDonald's is niet gezond.
De McDonald's is wel gezond.
De McDonald's is niet gezond.
En bij het laatste plukje sla dat ik van mijn hamburger trek, gooi ik de hamburger ook maar weg. Tijd voor een balletje uit de muur, ik ben toch geen konijn?
In samenwerking met NCRV's literair radioprogramma
Nachtlicht is er het afgelopen half jaar een schrijfwedstrijd gehouden, met als thema 'De Liefde'.
De uiteindelijke finale gaat tussen vier weekwinnaars die gekozen zijn door Manon Uphoff en Arthur Japin. Meer informatie over de finale en de uitzendingen van Nachtlicht vind je
hier.
Komende weken vind je het verhaal van elke finalist hier terug.
De derde finalist is
Type. Wederom veel succes gewenst in de finale
EdwardSeepers stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
...kennis, dat is dé manier om het geld de kassa in te laten rollen. Daar is iedereen van overtuigd; zelfs onze toch al zo slimme minister-president....
In samenwerking met NCRV's literair radioprogramma
Nachtlicht is er het afgelopen half jaar een schrijfwedstrijd gehouden, met als thema 'De Liefde'.
De uiteindelijke finale gaat tussen vier weekwinnaars die gekozen zijn door Manon Uphoff en Arthur Japin. Meer informatie over de finale en de uitzendingen van Nachtlicht vind je
hier.
Komende weken vind je het verhaal van elke finalist hier terug.
De tweede finalist is iemand van ons eigen FOK! weblog
Francesca. Ook haar veel succes gewenst.
Praatpaal.net stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
"Met uitzondering van een paar landen is Nederland het meest vrije land om je mening ongezouten te geven en daar mogen wij Nederlanders best trots op zijn als je het mij vraagt. Toch lijkt de vlag van vrijheid van meningsuiting niet áltijd op te gaan. Sterker nog, er zijn genoeg voorbeelden te bedenken waar het geven van een mening juist bestraft werd."
Vandaag geen preek, maar een verhaal. Zoals dat vroeger ging, uitleggen aan de hand van vergelijkingen. Geen strenge vingers, maar een schoen die je kon aanpassen aan je eigen voet. Ga mee naar de jeugd, waar jaloezie nog iets was wat je afleerde op de trap in de gang.
In samenwerking met NCRV's literair radioprogramma
Nachtlicht is er het afgelopen half jaar een schrijfwedstrijd gehouden, met als thema 'De Liefde'.
De uiteindelijke finale gaat tussen vier weekwinnaars die gekozen zijn door Manon Uphoff en Arthur Japin. Meer informatie over de finale en de uitzendingen van Nachtlicht vind je
hier.
Komende weken vind je het verhaal van elke finalist hier terug.
De eerste finalist komt uit week 13 van de wedstrijd welke als thema 'Liefde per Sms' had. Wij wensen schrijfster
Sheepie veel succes.
brijner stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
Toen ik nog studeerde had je in elke stad wel zo'n winkeltje waar je 2e kans apparatuur vandaan kon halen, voor een prijs die je als student goed kon betalen. Mijn koelkastje kwam voor het luttele bedrag van 35 gulden uit zo'n winkeltje in Eindhoven, en ook de tv waar ik mijn hele studietijd naar gekeken heb, kocht ik voor 25 gulden van zo'n winkeltje. Ik kan dus zeggen dat ik het fenomeen goed kende, en er graag gebruik van heb gemaakt toen mijn inkomen zwaar afhankelijk was van mijn stufi en allerlei onregelmatige bijbaantjes.
FOK! presenteert; de twee wekelijkse column van
Kim Holland.Deze week: De politieman die liever zelf de boeien in ging.
Gods favoriete zonde is dichterbij dan ooit. Vierentwintig uur per dag en zeven dagen per week wordt het lichaam verleid via de telefoon, de tv en het internet. Bleef het daar maar bij, maar onze eeuwigdurende geldingsdrang gaat ver over de grenzen van gezonde seksuele lust; macht, ongelimiteerd bezit en geld, veel geld, drijft onze geest naar meer, meer, meer...
Dr. Erik stuurde ons via de columnsubmit de volgende column:
Zo midden voor het weekend met een lading wolkbreuken voor de deur en omgeven door zorgelijke tijden leek het mij weer eens tijd u een opbeurende preek toe te zenden. We gaan dit keer niet dreinen over een economie die een decennium lang uit zijn voegen is gebarsten en nu nog niet eens een procentje gekrompen is. We gaan niet huilen over het feit dat Harry Potter onze GEKOZEN minister-president is. We barsten niet in tranen uit omdat onze mondiale defensie onder het voorzitterschap verkeert van Japie 'geef ons hoop' Scheffer. We gaan niet mijmeren over betere tijden nu Jomanda weer spreekt. We gaan het over leuke dingen hebben!
FOK! presenteert met gepaste trots; de twee wekelijkse column van
Kim Holland.Deze week een bezoek aan de parenclub.
De zeven hoofdzonden worden hoofdzonden genoemd omdat al onze zonden uit deze zeven voortkomen. Het worden ook wel doodzonden genoemd, dit wanneer het onderwerp van een ernstige aard is en de zonde begaan wordt met volledige wetenschap en absolute opzet. Volg mij in een zevendelige verkenning van de hoofdzonden met vandaag volksvijand nummer 1: Toorn.
Dinosaur_Sr stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
“Zonder de liefde, warme liefde, waait de wind, de westenwind. Ai, Mariken, Mariken. De Brugge et Gand”. Met aangezette zwoele oewhheh zingt Jacques Brel. O zo mooi, niet om WAT hij zingt, maar HOE hij zingt. Het timbre, de aliteratie, de kadans, het spel van de klanken. “Waait de wind, de westenwind. Ai Mariken, de Brugge et Gand.”
Zandie stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
Wat je ook deze dagen regelmatig ziet langskomen is het alom bekende 'Wilhelmus'. Wie pinkt er nou niet een traantje weg als onze jongens het volkslied meezingen op die groene mat?!
FOK! presenteert met gepaste trots; de eerste column van Kim Holland. Vanaf vandaag zal Kim elke twee weken, op woensdag, een column schrijven voor FOK! Wij wensen jullie veel leesplezier.
...Een kwartier is er maar nodig om je dat gevoel te geven van absolute vrijheid. De weg kronkelt zich voor je uit, niet de snelweg, hooguit de provinciale, als hij maar niet door dorpen of wegen gaat. Je bent er op uit om buiten het leven te stappen, niet er midden in...
Mr_Belvedere stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
"Een stukje van dat station is van mij hoor!" schreeuwt Jan Peter vanuit zijn slaapzak. Iedereen lacht. Ook Juf. Jan Peter gaat maar slapen.
Steeds als ik mijn ogen sluit, hoor ik die kogels fluiten. Stay the fuck down! Bloed verblindt mijn ogen als de helft van mijn kameraden binnen één minuut wordt gedood of voor het leven verminkt. Ik plons in het water, en weet wonder boven wonder het strand te bereiken. All hail to the queen!
Dertig procent, dat was de opkomst van de laatste Europees Parlement verkiezingen in 1999 in Nederland. Ver onder het Europees gemiddelde van 48,8%. Enkel Groot Brittanie doet het slechter, met maar 24%. Maar hé, die kun je niets kwalijk nemen, die hebben niet eens de euro.
B3avis stuurde via de
Columnsubmit de volgende column in:
Columns zijn een merkwaardig fenomeen. Hoewel ik kan genieten van de columns van pakweg een Hugo Matthijsen, of zelfs een Arnon Grunberg, heb ik nooit begrepen wat de reden is achter deze lapjes tekst. Gebruiken magazine's deze als bladvulling? Of zit er, behalve het ventileren van kleine ergernissen van de auteur, meer betekenis achter?
"...Want ware individuen zijn juist in het geheel niet bang om elkaar te helpen, of bang om hun visie weer te geven. Die voelen zich thuis in alle situaties..."
Utrecht - Vier mei, vroeg in de avond. Op talloze plekken in Nederland worden voorbereidingen getroffen voor Dodenherdenking. Eén van die locaties is het Centraal Station in Utrecht. Ook hier worden twee minuten stilte verlangd van eenieder die om acht uur in de stationshal aanwezig is.
Een ingestuurde column, van vaste columnist DoubleU"...MIJN ZOON, MIJN ZOON, WAAROM HEBT GIJ MIJ VERLATEN?"
"Doe me een lol, Vader."
"OH...IK HEB JE NIET BINNEN HOREN KOMEN. AHEM. WAAR HEB JIJ IN GODSNAAM GEZETEN TIJDENS DE PAASWEEK?
"Ik zat beneden, in verband met die film. Dat heb ik je verteld."
"DIE FILM WAARAAN IK MIJN ZEGEN GEGEVEN HEB? NEE DAT HEB IK
NIET,CHRIS. FUNDAMENTALISTEN ZULLEN IN MIJN OGEN NOOIT GENADE VINDEN."
Intuïtie is een onderwerp dat steeds minder lijkt te worden aangesneden in onze maatschappij. Uitspraken zoals ‘het op je klompen aanvoelen’ worden nog wel gebezigd maar zijn in de loop van de tijd veranderd van betekenis. Vroeger, tijdens het ontstaan van dit gezegde, betekende het meer dat de boer voelde dat er iets mis was met de koe, zonder enige aanwijzing. Nu gebruik je het als een extrapolatie van gebeurtenissen, een soort één plus één is twee, als je een koekje steelt krijg je straf.
Graag wil ik vandaag de aandacht richten tot een kleine groep in onze masturberende samenleving die lijdt aan de verschrikkelijke ziekte TMS.
Stel je voor, je bent opgegroeid in een beschermd milieu en ondanks dat je wel hebt gestudeerd en dagelijks probeert verder te kijken dan je neus lang is, hangt er nog een erg Nederlands luchtje aan je kleren. Je gaat zes maanden naar Nepal om je blik te verruimen en je komt terug in datzelfde beschermde plaatsje. ’s Avonds loop je naar je oude stamkroeg, je ontmoet een zeer oude bekende, ze zoent je een welkom thuis en stelt de onmogelijke vraag.
‘Nepal, das wel anders zeker?’
...in deze desolate omgeving die lijkt op een grote Grand Canyon of een klein rood planeetje kan zomaar een totaal onbekend wezen je voorbijlopen. Is het een Yak? Is het een Marsmannetje? Nee, het is een Tibetioot...
De moed zinkt me in de schoenen, in de vorm van een bruin warm straaltje dat vies en plakkerig aanvoelt. Niet weer, kreun ik in mezelf en ren naar buiten, de betonnen trap op, naar de ijskoude betonnen WC. Vijf minuten later weet ik dat het een lange 24 uur gaat worden. Vol met zelfmedelijden, vol met ranzigheid. Vol met DiaWee.
En dan soms word je gepakt door nieuws dat je aan het denken zet. Guusje Nederhorst overleden. 35 jaar en zogezegd in de kracht van haar leven. Het leven begint op je dertigste maar in dit geval kan het dus ook eindigen.
Een blik op de willekeurige vroegtijdige dood.
Ik haat India, ik haat het uit de grond van mijn hart. India is een kutland bij uitstek. Sorry dat ik het zo bot moet brengen en sorry voor iedereen die zich op één of andere manier wel heeft kunnen verbinden met dit halve continent, maar 1,2 miljard mensen die achter mijn geld aanrennen zijn in mijn optiek met name gewoon beangstigend vervelend.
Wanneer ik omhoog wandel in de heuvels van Nepal en de zon zich langzaam laat zakken kan ik niets anders dan een zucht van schoonheid laten. Kleine serene leemhouten huisjes wisselen zich af met kleine serene houtlemen hutjes en voor elk huisje kijken een paar donkerbruine ogen me aan. Op de 'deel' lopen schapen, kippen en soms een geit. Ze genieten allemaal van hun laatste zonnestralen die de heuvels met dennen en de bergtoppen goudbruin en rood verlichten; ik ben in een levende kerststal beland.
Van bovenaf, vanaf het familiedak, kijk ik hoe mijn gastvrouw cq kostschoolhoofd tekeer gaat tegen de dertig kinderen die bedremmeld staan te kijken. Hoofdjes lichtelijk gebogen, direct oogcontact vermijdend en de rechtervoet schuifelend op hun tenen. Dan opeens loopt ze naar boven, achter me zoekt ze in de speelgoedbak en vindt precies het juiste gereedschap om ongehoorzame kostschoolkinderen de oren te wassen; een plastic springtouw.
Vlak achter me loopt een Nepalees jongentje van 10 jaar, niets om bang voor te zijn, maar hier in Kathmandu is iedereen een potentieel verkoper en ben ik een wandelend dollarbiljet. Ik voel dat hij me volgt en stop even om te frunniken aan mijn veters. Hij doorziet mijn afleidingsmanouvre, maar moet doorlopen om zelf niet op te vallen. Wanneer hij vijf meter verder is loop ik verder maar zijn snelheid is inmiddels tweemaal zo langzaam als voorheen, waardoor ik bij de kruising bijna op zijn hielen sta. Hij kijkt sluw over zijn schouders om te zien waar ik heen zal lopen, om me in die straat aan te gaan spreken. Ik loop rechtdoor, hij versnelt de pas, denkend dat hij het weet en opnieuw pogend niet op te vallen. Wanneer hij niet meer terug kan zonder zijn cover te verliezen kijk ik plots naar links, zie iets totaal oninteressants en loop er heen, een beteuterd gezicht in mijn ooghoeken achterlatend. Veels te makkelijk, maar om negen uur 's ochtends een goed begin van de strijd.
Niets is waar, en misschien zelfs dat niet
Misschien ben jij de ware, misschien word ik aangenomen, misschien gaat het regenen, misschien misschien misschien...
Als ik naar het woord kijk en het woord kijkt terug dan begint het hard te lachen. Bulderend gooit het zijn hoofd in de nek en en roept met een overwinningsstem:
'Ik zal je je hele leven blijven achtervolgen. Ik ben het begin en het einde, de Alfa en de Omega. Ik ben de god der mensheid, mijn naam regeert!'
Ik lach terug, vermoeid van de 11 daagse trek in de bergen.
'Misschien, beste misschien, maar zelfs jij bent misschien niet het antwoord op mijn vraag, doch voor nu laat ik je leven.'
De engel Rikash vloog hoog boven de stad, zijn enorme vleugels spreidden zich uit en in een grote cirkel liet hij zich gestaag op de wind dalen naar het oranje huis onder hem. Het dak werd groter, van een postzegel naar een oogvullend stuk beton totdat zijn voeten in het beton leken te smelten. De mensen buiten konden niet zien hoe hij met ingetrokken vleugels langzaam door het dak heen zakte, zijn verblindende verschijning in heftigheid afnam, zijn enorme zwaard verstopt tussen zijn schouderbladen, beschermd door de opgevouwen wieken der gerechtigheid.
Hola ende Namasté, groeten vanuit dertig hele hete graden Kathmandu, Nepal. Uw soulsearcher is nu twee en halve week twee werelden lager gestapt en het is tijd voor een nieuw verhaal, een verhaal over een hondje, een hondje zoals er zoveel honden zijn, maar toch net wat anders.
Nooit heb ik begrepen wat deze woorden betekenden totdat ik woensdagochtend vroeg in Nepal landde. Het Derde Wereld-land bij uitstek om mijn ontdekkingsdrang naar het leven in al zijn facetten te beginnen. Met een creditcard, een rugzak en mijn Westerse manier van denken draaide mijn maag zich al bij de eerste wc om. Welkom in Nepal!
Vanmiddag heb ik je gezien. Aan het water zat je. Je lag op je rug in het zand en had een klein grassprietje tussen je lippen. Je ogen waren half gesloten en er speelde een glimlach rond je mond. Je keek in de verte en zag lome wolken voorbij grazen in de lucht. Het was stil om je heen. Geen geluiden van spelende kinderen of voorbijrazende auto's. Enkel het kabbelen van het water. Soms deed het plons als een vis zijn staart roerde. Dan werd de glimlach groter.
Kijk aan, lees ik net dat Egypte de vloek van de Farao wil gaan onderzoeken. Ze denken dat de opgesloten lucht in al die duizenden jaren vergiftigd werd. Een mooie verklaring voor de doden die vielen bij het openen van het graf van Toetanchamon. Wij weten wel beter, aangezien het bekende spreekwoord luidt dat je geen oude farao's uit de sloot moet halen, dat vloekt.
Na bijna twee maanden zonder enige vorm van verkwikkende druppels hebben de weergoden zich eindelijk laten verbidden en brengen ze ons regen.
Regen als thema, regen als onderwerp, regen als stemmingmaker. FOK! Freestyle Friday vraagt jullie om je intiemste momenten met regen te delen...
Fokgebruiker
Freeze_LB heeft in zijn vrije tijd een column geschreven over Politieke Correctheid in de amusementsmedia.
Veel plezier ermee!
Ach en alweer is er een
wietplantage geruimd. Zonde van al die overheerlijke bovenstebeste superkwaliteit nederwiet. Vandaar dat wij, kleine gebruikers, de achterdeur van onze samenleving een hart onder de riem willen steken. Ode aan de Nederwiet... keep um coming guys...
Ik hou van je, Heb ik je dat ooit verteld? Gewoon op een stille zondagmiddag waar het leven om ons heen even stil te lijkt te staan. Waarop je stilletjes achter je computer zit en drie klikken van alles verwijderd bent? Wie ik ben? Ik ben wie jij hoopt dat je bent. Ik ben je diepste verlangen en je grootste geheim. Ik ben dat wat je angstvallig wegstopt. Ik ben degene die jij zou wezen als je je hart volgt en doet wat het je inspreekt. Ik ben de geest van de toekomst.
Help! De dijken staan droog, het land klinkt in. Meer water binnenlaten! Ik denk dat wij jongeren nauwelijks de ironie van dit alles kunnen inzien omdat we niet met overstromingen hebben geleefd, maar jongens jongens wat leven we in een omgekeerde wereld de laatste tijd.
De Freestyle Friday is er weer om je de dichterlijke vrijheid te geven waarnaar je zo snakt. Dus klikt verder en dicht mee!
Geef me een T
Geef me een O
Geef me een P
Geef me een L
Geef me een E
Geef me een S
Geef me een S
Een quote is net als een foto, het zegt meer dan duizend woorden. En quoten doen wij graag in deze samenleving. Een quote is als het meest recente statistische onderzoek, het geeft extra kracht aan een betoog maar voegt in wezen niets toe. Zoals een tandenborstel medisch gekeurd is, maar waar niet duidelijk wordt of hij nu wel of niet door de beugel kan.
Succes of niet, de FOK Freestyle Friday is here to stay. We proberen wat leuke dingen omtrent deze bijzondere schrijversdag te regelen. Beloningen voor beste inzendingen en dergelijke, maar dat is voor alsnog een beetje toekomstmuziek. Maar dat maakt toch ook niet uit, een echte romanticus doet alles op de bonnefooi.
En voor de romanticus hebben we vandaag plaats, want met alles wat de politiek en de samenleving naar ons toegooit is er uiteindelijk maar één ding wat ons allen nog steeds bekoort, inspireert en op de been houdt.
De liefde
Het is weer tijd voor Freestyle Friday. Voor nu al de derde keer probeert FOK een beroep te doen op uw creativiteit. Zap als een goede generatie vlug door naar de volgende pagina want vandaag gaan we proberen de trots van Holland een hart onder de riem te steken.
Met een beetje fantasie, maak je al vrij snel een prachtig bestaan.
Mijn kleine achtertuintje maakt met een paar planten en het nodige positieve denken al snel een pracht van een kasteeltuin. Mijn columns worden wereldwijd gelezen en mijn vriendin is de mooiste op aarde.
De realiteit? de achtertuin is van mijn ouders, ik heb 15 jarige lezers en heb geen vriendin. Maar zie je mij klagen als mijn rechterhand de plaatsvervanger speelt?
Het is weer vrijdag. Tijd om de mouwen op te stropen en de creativiteit rijkelijk te laten vloeien. Waren het vorige week de boeren die een hart onder de riem werden gestoken, vandaag staat FreeStyle Friday geheel in het licht van het grootste wandelevenement op aarde. De Nijmeegse Wandelvierdaagse.
Voor diegene die het concept nog niet kenden. Op de volgende pagina staat het thema van vandaag. Iedereen is uitgenodigd om op zijn manier creatief om te gaan met het wonder der woord.
Grappig of kunst, het maakt niet uit.
Zolang het maar uit het hartje spruit. Zoals je merkt, zelfs kitsch wordt toegestaan.
Beter goed gejat dan slecht bedacht. Onder dit motto wordt vanaf nu de Freestyle Vrijdag hopelijk een vaste rubriek binnen FOK. Retecool heeft zijn Fotofuck Vrijdag, Volkomen Kut de MS-Paint Dinsdag. Ook allemaal gejat natuulijk van Somethingawful.com en Fark.com, maar ja, uiteindelijk is alles al eens verzonnen.
Plaatjes maken kan echter niet iedereen. Dus zie alhier de poging van FOK om alle andigischildertjes ook een kans te geven om hun creativiteit de vrije teugel te laten. Dichters, schrijvers en one-liners verzamelt u, en luid het weekend op creatieve manier in.
Soms, heel soms ben ik oprecht trots. Zoals nu. Je hebt iets besteld op internet en het wachten duurt en duurt. Maar dan eindelijk is daar het verlossende bericht. Hij is er! De column die je besteld had bij een BN-er. En wat voor één! Elke donderdag kluistert hij luttele miljoenen luisteraars aan de radio wanneer hij met schelle stem zijn column voor Stenders Vroeg door de ether knalt. Hoog zijn de verwachtingen dan ook gestemd bij dit wonder van het woord, de keel der kelen; Dames en heren, mag ik een warm applaus voor de Gastcolumn van... Marcel Verreck.
Met vloeiende, doch onnatuurlijke bewegingen kwam het omhoog. Het was geen kokhalzen, dat impliceerde dat er geen fysiek voedsel omhoog kwam. Braken moest hij, kotsen, lang en veel. Op de grond lag een mengelmoes van voedsel, maagsappen, roze vierkantjes en witte stukjes. Die laatste vormden samen een gezichtje dat hem duivels aankeek. Een grijns die voor altijd zijn onschuld zou bevlekken.
On_Air deed ons een verhaal met een thema toekomen en het is het lezen waard. Een gastcolumn dus, maar dan meer een verhaal.
Langs de lange muur in de disco staat een groep jongens een beetje te praten en links en rechts de passerende dames te bekijken. Het is het vaste uitgaansgroepje van Jurgen, nou hij mag met ze mee, zij zullen nooit met hem meegaan. Dit weet hij, maar hij neemt het voor lief. Ze zijn goed voor de entourage en geven Jurgen een gevoel van zekerheid. Dansen doet Jurgen niet, moppen tappen ook niet, het geld in zijn portemonnee voelt zwaar, want uitgeven aan die leuke dame in het rode jurkje is er niet bij, niet zolang hij haar niet aanspreekt.
...Wij zijn bewust van geluk en ongeluk, kunnen zien wat ons gelukkig maakt, maar worden des te ongelukkiger, manischer en psychotischer als we beseffen dat we het ook kunnen verliezen...
Ex FOK! columnist On_Air is het schrijven nog niet verleerd en heeft ons weer een column toegestuurd. Geen gastcolumn maar een for-old-time-sake-column dus. Human interest documentaires. Je hebt ze in alle soorten en maten. Cliché en gedramatiseerd, afstandelijk en zakelijk en je hebt documentaires die door je ziel gaan. Mensen in posities, situaties waarin ze geen kant uitkunnen, mensen die je vanaf je bank voor de tv niet kunt bereiken. Een noodkreet waar je geen hulp aan kunt bieden, komt hard aan.
De wereld draait om symbolen. Vlaggen, logo's, producten, bomen, dieren, allemaal worden ze gebruikt om in het kort mensen te binden. Elke natie, elke gemeenschap, elke vereniging kent zijn symbool. Symbolen worden in brand gestoken, mensen steken zichzelf in brand als symbolische daad en wat we ook niet mogen vergeten is het symbolische bedrag dat betaald wordt alszijnde een aflaat om het maar niet gegeven te krijgen. Sommige symbolen zijn bijzonder, zij blijven de mensen achtervolgen, zolang ze leven. Eén van de bekendste is het getal 666.
Ik heb welgeteld 120 boeken in mijn kast staan, mijn plafond heeft 34 latten welke verdeeld zijn in twee kolommen, de trap telt 13 treden, vanaf muur naar muur kan ik 4 keer liggen en als ik stapjes neem haal ik de 32. Ik heb 40 meter kabel, vier lichtknoppen, zes lampen en het aantal pepernoten dat overblijft en niet meer eetbaar is na drie weken op mijn bureau te hebben gelegen telt 45. Ik haal 25 keer per minuut adem en wanneer ik me 16 keer opdruk, verdubbelt dat zich. Kortom, ik verveel me.
Niet alleen de menselijke wereld is in oorlog. Het Teddyberenbos wacht totale destructie wanneer Robby de vechtende Bruinen en Blanken niet kan overtuigen om te stoppen. Nadat Bolke en Dakar in een face-off de enige weg terug naar vrede hebben afgesloten was de aanval begonnen. De Bruinen proberen wanhopig langs de versperringen van de Blanken te komen, die zich hebben verschanst achter muren en grachten. Onder een regen van pijlen banen de Bruinen zich een pad door de gracht en op het moment dat Bolke, generaal der Blanken, de order geeft om brandende pijlen op de Bruinen te richten, vliegen daar tientallen grote vogels over. Eén van de vogels landt in het midden van het slagveld en daar stapt tot groot ongeloof van een ieder Robby af. Zijn speech tot vrede brengt Bolke niet tot rede en deze schiet een pijl af. Deze breekt voor de bevende Robby in twee wanneer het kristal, dat hij kreeg van Kikuwa haar vader, zijn werk doet.
Mijn auto had een wasbeurt nodig, vogelpoep op de motorkap bedekte de eens zo blauwe metallic lak. Voor mij stond een indoor wasplaats, een gebouw met blauw getint glas. Binnenin een lange slang met een soort van douchekop. Op het moment dat ik naar binnen liep wilde ik naakt zijn, mij masturberen en niets zou mij weerhouden.
Het is al weer tijd voor Robby 13. Maar omdat er veel mensen zijn die misschien halverwege in zijn komen stappen, of geen zin hebben om alle voorgaande delen te lezen is er nu een samenvatting. Inclusief alle tekeningen van Joah.
Wij wensen jullie veel lees- en kijkplezier.
Ik heb de liefde lief, zoals de gelijknamige dichtbundel van Willem Wilmink zegt. En niet alleen ik. De hele wereld heeft de liefde lief. Alles gebeurt uit naam van liefde, alles is geïnspireerd door liefde. De mooiste gedichten, de mooiste films, de mooiste muziek, allen hebben ze maar één ding gemeen. Ze hebben de liefde lief.
Het heeft even geduurd, maar daar is hij weer, samen met zijn vrienin Kikuwa. Alhoewel, vriendin? Lees snel verder hoe de vriendschap op de proef wordt gesteld in hun poging om het Teddybos te redden...
Uiteraard met tekeningen van Joah
Voor het eerst sinds jaren wordt er weer massaal in de wereld geprotesteerd. Londen kent zijn grootste protest in de Britse geschiedenis. In Melbourne uitten 150.000 mensen hun onvrede, New York, Rome en zelfs Amsterdam doen in grote getalen mee. En last but not least, Bagdad heeft al zijn buitenlanders opgetrommeld zodat er wel 50 mensen meedoen aan het protest. Maar het zijn ze wel allemaal.
Een oproep tot protesteren, tegen de manier van protesteren.
Vorige week zagen jullie hoe Robby gevonden werd door Kikuwa op de vuilnisbelt. Het lijkt erop dat zij op zijn pad is gebracht om de oorlog in het Teddybos te voorkomen...
Het Teddybos... is de oorlog al begonnen en zal Robby nog wel op tijd zijn? Deze week zien jullie hoe Dakar, leider van de bruinen, en Bolke, generaal van de blanken oog in oog met elkaar komen te staan.
Waarschuwing: Het verhaal en de illustraties van Joah kunnen minder geschikt zijn voor de minderjarigen of de echte teddyberenliefhebber.
Dat door een x aantal jaren gevangenis je hersenen niet zijn aangetast is wel gebleken nu Nelson Mandela, Nobelprijs winnnaar van de Vrede, Bush dom en arrogant noemt. Misschien heeft hij wel iets teveel eigendunk gekregen, maar ja, in de gevangenis moet je respect afdwingen met bluf en daden, dus daar houd je uiteindelijk wel een tik aan over. Maar heeft Mandela nu gelijk? Is Bush dom en arrogant?
Vorige week viel Robby van de rug van de vogel af toen hij zijn avondeten over dezelfde vogel uitspuwde. Midden in een afvalberg. Hoe zal het hem verlopen?
Lees snel verder in Robby en de ontmoeting, met alweer prachtige tekeningen van Joah.
Robby kiest niet, hij is verkozen!
Ook Robby heeft even kerst en oud en nieuw gevierd. En na een paar dagen flink uitzieken is alle honing uit zijn lichaam gezuiverd en kan hij er weer voor de volle 100% tegen aan.
In de vorige aflevering hebben jullie kunnen lezen hoe Bolke en Winnie de toestemming kregen van de Wijze Raad om de blanke beertjes in een oorlog tegen de Bruinen te leiden.
Robby is ondertussen op de rug van een vogel naar het koninkrijk der mensen gevlogen om bewijsmateriaal te verzamelen tegen deze oorlog. Hoe zal het hem vergaan?
De tekeningen worden uiteraard weer verzorgd door JoaH.
Zo in mijn vakantie, spit ik de krant wat vaker en dieper door. Uiteraard sta ik onmiddellijk stil wanneer een grote kop in de 'De Gelderlander' schreeuwt dat de Spermabank in Zwolle de noodklok luidt. Jummie, dacht ik, interessant nieuws. Spermadonor spreekt toch tot een jongensfantasie. Een klein vies hokje, met wat posters en een video én vijf minuten later met laten we zeggen 50 Euro weer het hokje uit. Na het lezen van dit artikel weet ik in ieder geval dat ik me er nooit voor ga lenen.
Zo. Dat was het dan weer: 2002. 365 dagen lichter en een hoop ervaringen rijker. Als we de onophoudelijke stroom jaaroverzichten, driedubbeldikke kerstnummers en speciale katernen moeten geloven, dan was 2002 het meest 'bewogen' jaar van de afgelopen decennia. Bewogen, dat is dit jaar het toverwoord. Nederland is in 2002 door elkaar geschud zoals alleen Tom Cruise een cocktail kan shaken. Wat overblijft is een bonte mix van normen en waarden, de euro, realitiy TV, politiek gerommel. Voer voor de FOK! columnisten GVR, Carin, Deurmat, Tha Blont en Unkle om hun pennen eens flink te scherpen! In deze speciale oudejaarscolumnrence komt 2002 nog eens langs vanuit hun oogpunt.
In volgorde van verschijning:
De afwezigheid van de gulden in 2002 door Unkle
De TV van 2002 door Tha BlonT
De Normen en Waarden in 2002 door Carin
De Politiek van het Jaar 2002 door Deurmat
De hokjes van 2002 door deGVR
Wij wensen jullie alvast een heel mooi 2003!
Deel acht al weer van Robby, het kleine Teddybeertje. Er is al veel met hem gebeurd. Verknuffeld in de bijenfabriek, gevangen genomen door de Bruinen, de liefde van zijn leven zien sterven en dan nu al weken onderweg naar de andere kant van de hoge bergen. Zijn missie? De mens bestuderen en genoeg bewijs verzamelen om alle beren te herenigen. Want de Bruinen staan op het punt wraak te nemen op een ver verleden, een verleden dat de Blanken zijn vergeten. Zij weten immers niet eens meer van het bestaan van de Bruinen af.
Maar na zeven afleveringen zijn jullie vast wel nieuwsgierig hoe Robby er uitziet. Dat was ik ook wel, dus heb ik
Joah gevraagd of hij vanaf nu met mij mee wil tekenen.
Fokkers....ik stel u voor aan Robby, de kleine Teddybeer...
Op de volgende pagina vind je deel 8: Robby en de samenzwering, inclusief tekeningen uiteraard.
Vorige week waren jullie achtergelaten met een zeer soapige cliffhanger. Deze week zal jullie duidelijk worden wat Tamara in Robby zijn oor fluisterde.
WAT?!
Vorige week lazen jullie hoe Tamara bloederig werd vermoord door een boomaanslag. Lees mee hoe Robby zijn verdriet verwerkt aan het graf van Tamara.
In de metro van afgelopen week las ik een klein stukje. Over een grote glasplaat en wat bomen, ter herdenking, van mensen overleden aan kanker. Hoe nobel dit idee ook mag wezen, persoonlijk kreeg ik een hele grote frons op mijn voorhoofd. Waarom, zou je denken? Waarom zet de schrijver vraagtekens bij een gedenkteken waarop alle namen van mensen die overleden zijn aan kanker? In één regel is het omdat ik zo onderhand echt ontzettend moe word van alles wat ik moet herdenken. In een column is het wat je leest als je verder klikt.
Robby is aangeland bij Methusalem en zijn prachtige kleindochter. Na zijn enerverende reis dwars door onbekende bos en zijn ontmoeting met de bruine beren, neemt Robby nu zijn verdiende rust.
Veiligheid op straat en zinloos geweld. De twee grote issues van de Nederlandse samenleving. Binnen enkele maanden zijn ze opgeblazen van kleine gemeentemuggen naar gigantische partij-olifanten. Als de spreekwoordelijke stier in de porseleinkamer houden deze begrippen huis in ons ééns zo rustige polderlandje. Ik vind ze alle twee onzin. Waarom? Omdat statistisch gezien geweld op straat, de laagste doodsoorzaak in Nederland is.
Twee weken geleden vluchtte Robby samen met zijn mysterieuze verlosser uit het Bruine Berenbos...
Wie is zij? En wie zijn de bruine Beren?
De vorige keer hebben jullie kunnen lezen hoe Robby verknuffeld werd in de bijenfabriek. Na enkele dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen en voldoende opgelapt te zijn, heeft hij besloten het Teddyberenbos te verlaten, op zoek naar antwoorden en geluk. Lees verder in Robby en de Bruine Teddyberen.
In de vorige aflevering hebben jullie kennisgemaakt met Robby, de kleine Teddybeer. Hij is anders dan de andere beertjes omdat hij vragen heeft over de geschiedenis, maar ook over de toekomst van de Teddy's. Dit maakt hem niet geliefd onder zijn leeftijdsgenoten die hem dan ook vaak pesten. Zijn laatste ruzie heeft ervoor gezorgd dat hij 3 dagen bij de bijen in de honingfabriek moet werken.
Het is tijd voor iets nieuws. Voor een vaste prik. Dit zal het verhaal worden van de kleine teddybeer Robby. Een vervolgverhaal wel te verstaan. Als relatief jong beertje in de hechte teddyberengemeenschap komt hij altijd in de problemen. Maar daarnaast is er ook nog het grote gevaar. Want zijn de Teddy's wel zo gelukkig als ze denken, sterker nog, zijn ze wel alleen? Elke week zullen jullie de avonturen van deze kleine recalcitrante teddy meemaken. Enige vergelijking met actuele gebeurtenissen zal altijd op waarheid berusten.
De heer Descartes zei het al in een ver verleden. Ik denk, dus ik besta. De reden waarom hij dit zei, zal ik u niet mee vermoeien. Ik wil het gewoon hebben over nadenken. Over slim zijn en algemene ontwikkeling. Een provocerende column die u misselijk zal maken. Een arrogante schrijver die op empirische wijze het Nederlandse bestaan op de hak neemt en veroordeelt. Een rasechte zeikcolumn dus, met als conclusie dat het Nederlandse volk geen stemrecht verdient.
Tsja, daar zit je dan op je één na laatste dag. Na zeven maanden ben je erachter gekomen dat dit werk niet jouw werk is. Je allereerste echte baan in je leven zit er alweer op. Je kijkt een beetje om je heen. Je weet dat je de meeste mensen nooit meer zult zien. Je weet ook dat dit bedrijf prima doordraait zonder jou. Je weet dat je nog een week of drie in de gedachten zult blijven spoken, maar wanneer de herinnering vervaagt zal de werkelijke dood intreden. Je bestaat niet meer...
[maandag 16 september 2002, 15.15 uur]
Vanavond is het zover, de opening van de mysterieuze kamer in de piramide van Gizeh. Vorige week dinsdagnacht om 2 uur ging mijn wekker, net als die dat vanavond zal doen. Vorige week was ik te vroeg, had ik de TV gids verkeerd gelezen. Nu zal ik zeker op tijd zijn.
Denk ik, naar mijn beeldscherm starend. De ene pop-up na de andere laat mij vrouwen zien die zich geschaard hebben onder de laatste generatie zonder moraal. Eén in de mond, de ander in de kont. Ze kijkt alsof ze geniet. Dat doet ze ook, de camera maakt haar geil. Haar wel, mij (nog) niet.
Net als iedereen weet ik nog precies waar ik was toen het gebeurde. Precies hier, achter mijn bureau. Werkend aan mijn afstudeerscriptie en daarna dus niet meer. Dat deze dag herdacht gaat worden is zeker. Maar hoe? Wordt het een samenvatting van het afgelopen jaar? Want als dat zo is dan zal ik dat even snel in 4 punten doen en dan kunnen we daarna door naar mijn plan. Eentje die 11 september niet zou misstaan.
In een trein die op de metro leek, van Rome naar Ostia, kwam ik hem tegen. Die bijzondere jongen van rond de 10 jaar die een ongekende invloed op zijn omgeving ging hebben. Misschien wel op de wereld als hij zou opgroeien onder de juiste omstandigheden. Langzaam stonden ze op, de mensen van het tijdperk van
Aquarius. Overal om me heen waren ze al te vinden. Enkel deze sprong eruit door de kracht en onschuld in zijn ogen.
Het is tijd om een keuze te maken. We worden overspoeld door wacko terroristen, slinkende ozonlagen en chemische rampen. De atoombom is allang geen geheim meer en een accountantsverklaring blijkt net zo betrouwbaar als de gemiddelde Rooms Katholieke priester.
Wat zijn wij toch trots op ons kikkerland. En terecht lijkt het wel, want hoe klein we ook mogen zijn, we hebben in de afgelopen vierhonderd jaar toch redelijk wat bereikt. Jammer dat we New Amsterdam hebben ingeruild voor Suriname en laten we onze zwarte bladzijde rol in de slavenhandel niet vergeten (tegenwoordig heet dat Sebrenica), maar voor de rest niets dan lof. Toch? Totdat je weer eens naar Pulp Fiction kijkt en de discussie gadeslaat over het feit dat wij mayonaise op onze patatjes doen. En daar blijft het niet bij. Even verder kijkend dan onze neus lang is, blijken wij toch wel vreemd in de ogen van menig buitenlander. Zijn wij nu zo slim, of zij zo dom?
Elke dag stap ik in mijn oude vertrouwde 106' je. Radio aan zodat ik in ieder geval niet meer hoeft te luisteren naar mijn ochtendhumeur welke mij er elke dag hardhandig op wijst dat het studentenleven altijd beter was. Na wel 2 minuten onafgebroken het gaspedaal te hebben kunnen indrukken is het tijd voor de eerste brake test. De slagbomen laten luid rinkelend weten dat er vandaag tenminste één trein rijdt, en wel op dit spoor. Achter mij gaat een Mercedes bot op de rem. De Graaf, Melkert en Dijkstal schieten naar voren en kijken verstoord op.
