Uiteraard heeft zij lange nagels. Hoewel, misschien zijn haar nagels niet zo lang. Maar als jij je meldt bij de balie om de dakpannen van je kerktorentje te laten verwijderen, is iedere nagel te lang. Je fantaseert ongewild over de minuten na de filering van je paling.

Oké, de gloeilamp is hier groot geworden. Hier is de cd en daarmee eigenlijk de hele muziekindsutrie uitgevonden. Zonder Eindhoven bestond Senseo niet. Of je die ‘koffie’ nou lekker vindt of niet, Senseo is een groot succes. De beste voetballers ter wereld hebben het spelletje geleerd in Eindhoven. Maar daar loopt de Eindhovenaar niet zo mee te koop.

Feit is dus dat de klokkenluiders van Eindhoven wel bij de tijd zijn, maar graag om half twaalf al aankondigen dat twaalf uur in de planning zit. De kerk is wel bij de tijd. De kerk loopt niet achter, hooguit achter een naakt jongetje van 13.

No I won't be afraid, no I won't be afraid
Just as long as you stand, stand bami
And darlin', darlin', stand bami, oh now now stand bami
Stand bami, stand bami

In het hoekje leggen we een munt van één euro op het schoteltje. We kijken de kuismadam aan en zetten de eerste pas in richting drukverlagende activiteiten. ‘Ja’, bromt ze. ‘Ja’, zegt ze met een blik verveelder dan die van Chef Creativiteit van Calgon.

Hij heeft achttien presidenten overleefd, de eerste neger gezien, de eerste joint gerookt, de laatste Duitser zien vertrekken, de prijs van een pilsje zien stijgen van 3 cent naar 3 euro, Castro zien komen en gaan en alle geregistreerde Nederlandse aardbevingen meegemaakt.

Arnohari heeft 200.000 boeken verkocht en is daarom voor een tijdje verdiend op uitrustvakantie naar de VS. Hij verblijft in het huisje van zijn tweelingbroer Arnold, die nu voor een tijdje weer in Nederland is. Arnold neemt voor een paar weken de columns waar en vandaag vertelt Arnold over een klasgenoot van hem: Neonnazi Harry.

Arnohari heeft 200.000 boeken verkocht en is daarom voor een tijdje verdiend op uitrustvakantie naar de VS. Hij verblijft in het huisje van zijn tweelingbroer Arnold, die nu voor een tijdje weer in Nederland is. Arnold neemt voor een paar weken de columns waar en vandaag verschijnt deel 1: Arnold loves Evert.

Een mug die hier komt, voelt zich als een god uit Frankrijk. Uit Frankrijk, ja. Je denkt toch zeker niet dat een god zich in Frankrijk als een god in Frankrijk zal voelen. Een god in zijn eigen hemel, ingericht zoals hij het wil en zonder Fransen, dat is een god als een god in Frankrijk.

Die beestjes zitten maar een beetje de hele dag en nacht te zitten op die takken klimop. Ze bewegen enkel als de wind de takken beweegt. In mijn vissenkom waait het dus nooit. Als dit dier een hartslag heeft, dan is er bij een hartstilstand geen defribilator nodig. Veel geduld en een hamertje moet genoeg zijn

‘Nee, gozer, ik ben Assepoester. Ben je blind ofzo? Heb ik koekjes en een rood hoofddoekje? Miauw ik in een laars? Zie je mij al in een pompoen naar een gala rijden? Trouwens, als ik ooit op dat zuipfeest word uitgenodigd, ga ik echt niet om twaalf uur al naar huis.’

Meneer, u mag alleen bellen als er serieuze problemen met de lift zijn.’ ‘Nou, de kans is groter dat ik wel in de problemen raak dan niet in deze lift. Tweederde van de liften in Nederland schijnt onveilig te zijn. Dus ik bel u maar vast. Dan staat de brandweer klaar om mij te bevrijden, mocht het zo ver komen.’

Het beestje kijkt me aan met een blik alsof hij weet wat ik zo met hem ga doen. Het kopje hangt een beetje scheef naar beneden. Toch kijkt hij mij recht in de ogen aan. Even denk ik een traantje te zien. Dat kan ook een regendruppel zijn. Een donkere wolk onweer komt met hoge snelheid op mijn tuintje af en ik moet opschieten of ik heb dadelijk een aquarelbarbecue.

Ik moet bij een winkel achter in de straat zijn en met mijn meest ongeïnteresseerde blik zet ik koers zo ver mogelijk om de promojasjes heen. Ik heb niet veel tijd en zeker geen geld over voor een pallet polioprikjes voor Polynesië, zweetbandjes voor Zimbabwaanse zwerfzeeleeuwen of burrito’s voor Boliviaanse boerenbeflijsters.

Het is lente. Hoe ik daarbij kom? Nee, ik zie nog geen korte rokjes, helaas. Hoewel, helaas? Willen we die witte melkflessen wel zien? Ook heb ik de ijskar nog niet gezien en gelukkig nog niet gehoord. Ik vrees dat die Belgische rijdende vriezer dit jaar eindelijk niet door de apk is gekomen.

‘We hebben Wilders!’ Matthijs schudt even lichtjes en zijn gezicht wordt roder dan het decor. ‘Wat is er?’, vraag ik. ‘Volgens mij ben ik zojuist klaargekomen.’ Hij kijkt even onder tafel. ‘Ja, ik ben gekomen.’ ‘Zit Leo Blokhuis onder de tafel?’, vraag ik. Matthijs hoort me niet.

‘Meneer, het is uiterst belangrijk dat u eerst een koffie drinkt en een bokkenpootje eet voordat u eigenhandig een onnatuurlijke bevalling uitvoert. Pff, ik haat ongeduldige mensen die het heft in eigen handen nemen. Meneer, u gaat nu koffie drinken en u belt mij daarna maar weer terug.’

Soms zie je bij een middageditie van het Journaal een televsie op de achtergrond waarop datzelfde Journaal te zien is. Op dat scherm zie je dus weer een scherm met daarop een scherm, daarop nog een scherm, daarop nog één, enzovoorts. Een digitale matroesjka. Als ik dat zie, tel ik de schermen, maar moet ik daarna nog een keer het Journaal kijken, omdat ik nog geen idee heb wat er nu in de wereld gebeurt.

De buurman heeft duidelijk een kater, want ik zie zijn ontbijt retour koekenpan gaan. Daarna schokt hij een beschuitje uit de verpakking. Een plakje kaas dweilt drie keer over de vloer voordat de buurman het voor elkaar krijgt zijn beschuitje te beleggen. Dan zie ik iets bewegen, achter in de tuin. Mijn eerste vogel van de telling?

Journalist Paul Kimmage is zeker van zijn zaak en verwacht dat het standbeeld Lance Armstrong binnenkort wel van zijn sokkel zal vallen. Om zijn mening kracht bij te zetten, gebruikt hij kanker als metafoor. Kanker choqueert en trekt dus de aandacht. Dat weet Armstrong, maar dat weet ook Kimmage.

Zonder direct waarneembaar letstel sta ik weer op. Om mij heen zie ik kwakjes milkshake toegeven aan de zwaartekracht. De Sperminator lijkt op bezoek te zijn geweest en hij had zijn hele leger meegenomen. Een plakje kaas hangt aan mijn wang. Een rietje steekt tussen wijs- en middelvinger.

Hij presenteert zijn geweer en maakt, terwijl zeker honderd filelotgenoten zijn afweergeschut kunnen zien krimpen (het is echt koud buiten), een voorraad gele sneeuw. Door de gladheid stoot zijn verrassing voor in de erwtensoep bijna tegen de vangrail. Bijna had hij de A2 geswaffeld.

Ik keek door het raam en ik zag miljoenen jonge mannen zoals je vader bij elkaar. Zenuwachtig stonden ze in de rij. Dit had ik nog nooit gezien. Binnen steeg de temperatuur. Het schudden werd heftiger. De directeur was woest, je kon hem door muren heen horen hijgen.

Met zijn enorme zuigmond plakte Mormel aan een blad. Hij keek alsof er niets aan de hand is, voor zover je de emoties van een vis van het gezicht kunt lezen. Voor zover een vis emoties heeft. Het aquatrauma was hem ontgaan.

‘Here, boy!’ Ik zie voor het eerst het gezicht van de Engelse lady. Ook spierwit. Zwart haar. Vuurrode lippenstift. Zwarte jas. Met wat fantasie zou je haar kunnen verwarren met een Amerikaanse hamburgertent in de jaren vijftig. Ze wenkt. Ik loop naar boven.

Dat Wes Yo doet, trouwt en pretendeert van haar te houden en zelfs katholiek voor haar is geworden: het zal me een zorg zijn. Ik zet Wesley op een voetstuk hoger dan het Monument op de Dam, met trapje, omdat hij door Cabau te sneijden Jan Smit genaaid heeft. En iedereen die Jan Smit naait, is voor mij een held.

Hordes vrouwen kwamen op mij af. Het was zaterdag in een winkelcentrum, dus er waren hordes vrouwen. Ik voelde ze naar me kijken, hunkerend naar een hunk met plank. Als ik geen Axe-allergie had en als mijn vriendin niet met me meeliep, dan wist ik zeker dat ik niet alleen een BH van de Kijkshop op mijn achterbank had liggen. Best stoer zo’n strijkplank. Voor nog geen vijftien euro was ik vier trappen hoog een lekkere vent.

Op zo'n drie kilometer van de finish wordt het druk. Heel druk. We puffen centimeter voor centimeter naar boven. Filerijden op een helling, daar word ik chagrijnig van. Dan heb ik het humeur van Will E. Coyote als hij in de supermarkt te horen krijgt dat er weer geen renkoekoekfilet is binnengekomen. Links en rechts staan auto's en campers gevaarlijk langs de afgrond geparkeerd. Eén duwtje en de auto’s liggen in een miljoen stukjes verspreid over de wijnvelden zo’n 500 meter lager. Komt de Tour de France hier?

Eigenlijk wil ik de klus nu klaren, al moet ik een stuk hout uit het bos gaan bewerken. Toen de farao van zijn bouwmeester hoorde dat er een blok steen niet was geleverd door de toenmalige Betonson, ging de bouwmeester zelf met houweel en zaag naar de Nijloevers om een nieuw blok te fabriceren. 'Dat haal ik morgen wel in een winkel' zou hem de kop gekost hebben, letterlijk in die tijd. Geen denken aan dus, die tent moet vandaag staan.

Ook de spugende scooterjongens met chagrijnig kijkende kauwgomkauwmeisjes zijn hier present. Dat is dus internationaal integraal een onderdeel van een kermis. Ook hier houden ze zich op bij de botsauto's. Iets in de botsauto's trekt deze jongens en meisjes aan. Ik ben er nog steeds niet achter wat, maar ik vind dat scooterjongens en aanhang nu wel een echt symbool van verenigd Europa zijn.

De Hertog nieuwe stijl straalt een klaargekomen weeïgheid uit waarvoor Albert Verlinde enkel de basiscursus heeft gevolgd. Bedekt onder een hermelijnen mantel der herenliefde doet hij de Gay pride degraderen tot een Iraanse boerenbruiloft met raketijsjes en negerzoenen. Zijn baard golft mooier dan de Atlantische oceaan net voor een orkaanrestant. Hertog Jan is getransformeerd tot Lodewijk XIV.

Jagen? Dat kan een kat niet. Tweety en Speedy Gonzales leven nog steeds. Tom zal Jerry nooit te pakken krijgen. Garfield hijgt al als hij de lasagna uit de oven moet halen. Loeki de Leeuw heeft het beter voor elkaar. Hij poseert een paar keer voor de camera, roept een keer 'asjemenou' en ligt nu met een Leeuw bier in zijn poot op een tijgervelletje op het strand en doet het twintig keer per dag met de mooiste leeuwinnen 'money can buy'.

't Is dat ze, al dan niet door Photoshop geholpen, een blijdschap op het gezicht hebben die zelfs Gaston van de Postcodeloterij nog nooit gezien heeft, anders zou je kunnen denken dat het een poster van een goed doel is die nu Eindhoven moet wakkerschudden. We moeten allemaal geld storten op giro 555, anders hebben deze twee meisjes geen eten.

Met ontbloot bovenlijf spring ik in een bruine Chevy. Boven het dashboard wiebelt zo'n pastic hondje met zijn hoofd op en neer. Onder het cassettedeck treurt een verbleekte Maria. Ze heeft een snorretje van twee kleuren BIC-pen. Op de achterbank slaapt een dobermann. Ik hoop maar dat die niet wakker wordt.

Ze is donkerbruin, heeft een scheve voorgevel en een kont waar heel veel snacks in zitten. Ze ziet er alles behalve aantrekkelijk uit. Ze is oud en door het Nederlandse weer getekend. Haar werkterrein is op de hoek van de straat in Waalre. Afgewerkte mannen passeren haar. Tientallen, nee duizenden zien haar dagelijks. Honderden gaan bij haar naar binnen, zes dagen per week. Men staat zelfs in de rij op straat. Op maandag niet.

Ik begin serieus te twijfelen aan het flesje St. Bernardus dat ik burgemeester aan het maken ben. Sint Bernard, niet de hond, lacht wel heel stiekem naar mij. Wat wil hij van mij? Dronken voeren en aanranden? Waarom wil ik voor het eerst in mijn leven nu geen schuimkraag op mijn bier? Ook vraag ik me af wat er allemaal voor enge dingen gebeuren in de abdij die zo mooi getekend op een flesje Leffe pronkt.

Uiteraard, alsof ik in een scène van Home Alone beland ben, rijdt er tijdens mijn inbraakpoging een politiewagen door de straat. De witte auto stopt even en ik hoor mezelf al op het bureau uitleggen dat ik toch echt bezig was mijn eigen huis binnen te komen. Ik heb geen identiteitspapieren bij me. Dat wordt een lange nacht, vrees ik.

De damplaag is dikker dan die op de autoruit boven Meatloaf’s Dashboardlight. Meatloaf noemt dat het Paradise, maar ik ga liever naar de hel als een all-in verblijf in het paradijs inclusief een vrijpartij met Meatloaf is. Wat een viezeriken waren de jongeren van de jaren zeventig toch.

Nou heb ik niks tegen dikke mensen en ik wil best geloven dat een deel van heavy boned in deze wereld van selectief voedseloverschot er heel veel moeite voor moet doen ook maar één kilo af te vallen of dat sommige brede personen medische problemen hebben, maar Anita roept de spreekkoren hier in de huiskamer wel op haar af. De suikerarme koffie vloog helemaal uit mijn mond toen Medium Anita zich in een Smart wurmde.

‘Probeer eenzzz rechtop te zittuh. Daar, tegen de lantaarnaarn…lantaarmmpaal.’ Ook ik heb moeite met mijn woorden. Maar ik besef wel dat Jules hier niet kan pitten. Medelijden heb ik niet, maar ik hoef maandag niet in de krant te lezen dat er een doodgevroren man gevonden is.

“Ik heb het helemaal gehad met jullie, de media, Geer, de FOK!-columnisten, Patries en tieten.” Het postuur klopt en ook de blonde krullen zouden van mijn ouwe Prins Bernhard kunnen zijn. Toch is dit niet mijn vader. “Geer, we moeten nu praten!”, roept de ietwat mollige man in ook een glittertjesjas. Dit is duidelijk niet de supermarktmanager die volgens de gemeentelijke administratie dezelfde achternaam draagt als ik.

De minivampier heeft niet veel interesse in mij. Ik voel me meer genegeerd dan Hans van der Togt bij het jubileumfeest van RTL. De laatste keer dat iemand zo onbeweeglijk heb zien kijken was toen ik voor een spiegel zat tijdens een sollicitatiegesprek. Dat geeft me wel de gelegenheid het diertje op z’n Steve Irwineriaans te bewonderen. Ik pas nu hogere choronimidologie toe, maar kan niet zeggen of dit zo’n Redneckbuzzer is.

Voor u oud ijzer en metalen
en pc en stereo en
huishoudelijke apparaten
tevens rommelmarktspullen
en zolder en
schuuropruimingen

Ik greep mijn bijbel en ik zag iets waar ik een jeugdtrauma aan heb overgehouden: Lego System Paradise, voor meisjes! Voor méisjes! Kwaad was ik. Lego is voor jongens. Meisjes hebben Barbie. Als een bedreigde SGP-er probeerde ik iedere vrouw uit mijn geloof te weren en nu komt uitgerekend God zelf - want zo beschouwde ik Drs. Andreas Lego - in mijn fantasie waren de blokjes genoemd naar hun uitvinder - met steentjes voor meisjes.

‘Rustig, geen paniek. Ik kom je nog niet halen. Dat gebeurt pas in 2050. Op de dag dat je met pensioen gaat, vergiftig je jezelf met een flesje bier waar schoonmaakmiddel in zit.'

Het manneke kijkt onverstoord voor zich uit. Het terras is bijna leeg. Arnohariëtte en ik gaan toch aan het tafeltje naast het jochie zitten en we bestuderen hem om de beurt. Het doet hem niks. Hij geeft geen krimp. Geen ‘goedemorgen’, noch een vijandige blik naar ons. Hij doet alsof we er niet zijn. Dat heb ik overigens wel vaker, dat mensen doen alsof ik er niet ben, maar nu valt het op. Wie is dit jongetje?

Nivea for Men Sport spreekt me toe onder de douche: ‘Ontdek de verkoelende douchebelevenis voor ‘na het sporten’. De frisse, mannelijke limoengeur activeert je zintuigen. Daarnaast verandert de ijsblauwe gel met mineralen in stimulerend, energiegevend schuim. Geeft je energie na iedere douche.’

Piet is God. Piet is alom vertegenwoordigd zoals een god hoort te zijn. Piet is nooit ziek, net als een god. Een god is immuun voor Guacemolekoorts en andere kwaaltjes die je verbieden de deur uit te gaan. Piet neemt geen vakantie. Een snipperdag staat niet in zijn woordenboek, net als 'isobaren' overigens. Arbeidsvoorwaarden? Voor mietjes! Piet werkt altijd, iedere dag. Zo lang als ik Piet ken, is hij aan het werk.

Een echte man doet het zelf. Een eigentijdse vent schakelt geen hulp in. Volwassen kerels laten zich niet kennen en lossen het probleem linksom of rechtsom helemaal zelf op.

Hoe langer ik wacht, hoe meer ik me opvreet. Ik sterf van de zenuwen. Ondertussen zal er ergens wel een camera op mij gericht zijn. Ik beweeg nu zo verdacht gespannen, dat er ergens wel een beveiligingsmedewerker moet zijn die deze potentiële dief geprofileerd heeft. Ik voel me zenuwachtiger dan een Antilliaan op Schiphol met diarree en honderd bolletjes in zijn hol.

Eind van de middag word ik wakker. Zoals altijd na een middagdutje is het een rommel op mijn ogen. Mijn lenzen hechten niet goed en ik zie waziger dan Keith Richards onder water in een jacuzzi. Het zijn niet mijn lenzen die me wakker maken. Er zoemt iets driftig in mijn kamer.

Als klein manneke vond ik het iets om naar uit te kijken. Hèt evenement van de grote vakantie. Dagen van te voren was ik er al mee bezig. Eigenlijk het hele jaar al. De vakantie zelf? Nee, de Kermis! Al vanaf het moment dat de eerste vrachtwagens en woonwagens op de parkeerplaats stationeerden begon mijn hart sneller te kloppen. Een weekje voordat het opbouwen begon, ging al kijken op de pleinen of er al met verf aangegeven stond welke machine waar zou komen.

Voor mij in de rij twee meisjes in paniek. De koffer was te zwaar. En recht voor de incheckbalie opent één van haar koffer om vervolgens zenuwachtig op zoek te gaan naar spullen die de reis ingaan als handbagage. Nieuwsgierigheid zit in de menselijke natuur en de hele rij vlieggenoten gluurde dus mee naar de inhoud van die koffer. Een dertigtal voyeurs (ik geef toe, mijzelf incluis) zag twee neptieten bovenop de tassen van de plaatselijke winkels liggen.

Afscheid. Ik ga mijn trouwe vierhoeker naar het studentencrematorium brengen. Het is voorbij. Een traantje. Nog één. Alsof het een hond is die wel ziek was, maar toch plotseling naar de eeuwige bottenvelden is vertrokken, neem ik afscheid van hem. Ik zag het aankomen. Maar toch veel te vroeg heeft hij ons verlaten.

‘Mag ik twee stroopwafels, alstublieft?’ De mevrouw achter de kraam is even stil. Zou ze me verstaan hebben? Zou ze weten wat ik bedoel? De stroopwafels liggen voor haar neus, maar of ze de link kan maken tussen mijn gekke lettercombinatie en de koekjes, is nog afwachten. ‘Ja, hoor,’ zegt ze, ‘dat is dan één euro.’ Niet zo duur voor twee wafels, denk ik dan Hollands. Op veel markten betaal ik een euro voor mijn lievelingskoekje.

Bromdons staat met zijn handen in zijn broekzakken en hij luistert naar zijn mp3-speler. In gedachten is-ie misschien al in de pub aan het genieten van een pint-o-Guinness en een Ierse easy (m/v). Iets met een knuppel. ‘Let’s go outside’.

We staan currywursten te vreten op een ijskoude kerstmarkt in Düsseldorf, sneaken zonder te betalen het Camp Nou stadion in op de middag voordat Louis van Gaal met FC Barcelona een belangrijke wedstrijd in de Champions Leauge verliest, zien we een dag later dat alles in het stadion is opgeruimd, behalve honderdduizend witte zakdoekjes en hebben we nog een shampoo-gooi-gevecht met de buren in ons hotel in Barça.

Doel van het spel: elkaar pijn doen. Je moet proberen een American football bij je tegenstander door de benen te spelen. Die tegenstander moet dan maken dat-ie zo snel mogelijk bij één van de basketbalpalen komt. Tot die tijd mag iedere speler hem tot appelmoes meppen en schoppen. Heel wreed natuurlijk. Heel spannend uiteraard. Het duurt ook niet lang voordat de meesters en juffen doorkrijgen dat ons spelletje echt slachtoffers eist: blauwe plekken, schaafwonden, huilpartijen.

‘Marietje is er niet', roept het luidruchtigste meisje uit de klas. ‘Ow, waarom niet?’, vraagt de leraar. ‘Ziek’, zegt het meisje. De leraar schrijft in het klassenboek, een soort logboek voor de groep, dat Marietje afwezig is. Wekenlang gaat dit zo door. Marietje moet wel heel erg ziek zijn. Als de docent toch iets begint te vermoeden en door laat schemeren dat-ie ‘not amused’ is door onze klasgenoot-verzin-actie, barst het luidruchtigste meisje in tranen uit. ‘Hoe durf je ons zo te beschuldigen? Marietje is echt heel erg ziek!’

Eigenlijk maakt het mij niets uit wat ik drink. Of je nou een exclusieve koffie van zongedroogde bonen die in een steenoven gebrand zijn nadat ze eerst opgegeten en uitgescheten zijn door een albino-everzwijn of een glas chemofruitsap van de Lidl voor mijn neus zet, als ik dorst heb, drink ik het op. Al schenk je me een glas kamelensperma en je kunt me wijsmaken dat het Optimel is, dorst is dorst en vocht is de oplossing.

Het rode mannetje met hoorntjes op zijn hoofd en een vorkje in zijn hand schreeuwt in mijn oor: ‘Doe het dan, mietje. Ga naar het toilet en wind je wekker op. Kom tikkend terug. Mompel wat Arabisch en je hebt de hele coupé voor jezelf.’ Ik wrijf in mijn handen, hijs mijn schouders omhoog, kijk om me heen en vraag me af of ik zonder hindernissen in het toilethokje kan komen.

Ja, hij is open! We betalen een paar euro aan een dame in een kassahokje dat zelfs in communistisch Oost-Europa niet door de esthetische keuring zou zijn gekomen. Om maar te zwijgen over de dame. We betalen voor de ‘Superbeurt’. Ik kijk mijn schaatsmaatje aan en we schieten in de lach. Even fantaseren we over een superbeurt midden op het ijs, maar ik vrees dat mijn broodjeloze worstenbroodje dan zal vastvriezen.

Ik zie het al helemaal voor me. Met zijn invalidekarretje rijdt hij de de oprit naar de A2 op. Al schreeuwend en vertrouwend op God tuft-ie tussen haastige zaken-Audi’s, koffiezettende vrachtwagen-Polen en onzekere Alto-oma’s naar Den Bosch. Een toeter heeft hij niet nodig, zijn stem overschreeuwd zelfs een Hummer met een versleten v-snaar. In Den Bosch moet hij naar de rechter, twee keer. Aanklachten: geluidsoverlast en milieuovertredingen

We hebben mondeling gewed hoe oud onze gitarende held op witte sokken, die zijn leren broek met mayonaise invet, gaat worden. Gemiddeld 34, als ik goed gerekend heb. Zelf weet-ie zeker dat-ie ons allemaal overleeft. Toch, een echte rockster gaat op zijn 27e naar de eeuwige whiskeyvelden (Jim Morisson, Kurt Cobain, Jimi Hendrix en waarschijnlijk Amy Winehouse), dus dan hebben we nog één jaar. Dat heeft echter niemand gegokt. We zijn positiever.

Ik vermoed dat het klantenbestand buiten carnaval om bestond uit drie oude mannetjes. De één is afgelopen jaar overleden aan hartproblemen, de ander komt niet meer omdat er niet meer gerookt mag worden en de derde is niet meer welkom omdat hij in een dronken bui na de overwinning van Barney op een andere lopende frietpan die met gevlagde cocktailprikkertjes gooit ‘de koeien ging melken’, met als gevolg dat de uitbaatster eruit zag als gebruikte behanglijmborstel.

Als de deurbel nog één keer gaat… Ik zie mezelf al met een honkbalknuppel klaarstaan. In gedachten koop ik een valse rottweiler. Ik zie mezelf als een coyote een box van Acme uitpakken en een stellage boven de voordeur bouwen. Als er dan iemand aanbelt, valt er een rots naar beneden.

Met een benzineslurper waar je in Nederland nooit een parkeerplek voor zult vinden haast Chief Investigator Max Mixson zich naar een stacaravan ten miles buiten Houston. Er is een melding binnengekomen waar de Chief naar toe moet. Vanuit de helikopter volgen we de tocht over de brede Amerikaanse highway naar de caravan. Aangekomen zien we een veldje met rommel en een verlaten caravan. We zien ook een politiewagen, met zwaailichten. We krijgen een rondleiding in de caravan. Er is al tijden niet gepoetst. De aanwezige buren klagen over stank en vertellen de investigators dat ze de bewoner al een tijdje niet gezien hebben. Een moord?

Bij piraten denk ik onmiddellijk aan twee typen mensen die niets met elkaar te maken hebben: die op een groot schip met kanonnen en die op een zolderkamertje de hele dag illegaal Nederlandstalige muziek draaien. Het is dan steeds weer een hele teleurstelling als ik die Somalische piraten zie: een clubje magere mannen op een gammel bootje. Geen groot zeilschip, geen kanonnen, geen papegaai, geen kraaiennest en geen zwarte zeilen met wit doodshoofd.

Iets klopt er niet. 2009 is al een paar weken oud, maar nu valt het me pas op. Er is een verschil met het vorig jaar. 2009 is niet 2008. Een klein ‘iets’. Ik weet niet wat. Het zal wel niet belangrijk zijn, maar de miniverandering knaagt aan me. Ik lig tot drie uur in de nacht te piekeren. Wat is er anders? Wat is er zo anders dat het me wel opvalt dat er iets veranderd is, maar toch zo onbelangrijk dat ik niet weet wát?

Lief klein meisje, ga jij maar voor mij zitten. Bijna hardop denk ik dat. Dat kleine meisje met die blonde haren. Zij mag voor mij gaan zitten. Dan heb ik ook nog wat te kijken. Zelden heb ik als beroepsatheïst gebeden, maar nu deed ik het toch. Moge de Heer een heer zijn en mij dat uitzicht schenken. Alstublieft, ik zal nooit meer tegen de kerk pissen na een avondje stappen. Ik zal nooit meer lachen om Mr. Bean’s kerststal. Laat haar voor mij zitten.

Helemaal voorin, net achter het hok van de machinist, heb ik een zitplaats gevonden. Een beetje weggezonken vraag ik me af wat er zou gebeuren als deze trein een aanrijding zou hebben. Zou ik wel veilig zitten? Natuurlijk. Nog geen minuut later hoor ik de trein toeteren. Seconde later een harde bonk. Meteen zit ik rechtop. Ik kijk uit het raam en zie iets wits voorbij schieten. Toch niet iemand voor de trein gesprongen?

Als de wereld een spin was, dan kocht ik een gigantische krant. Geen slappe Spits, maar een jaargang New York Times. Spletten die ellende! WAARSCHUWING: Eet eerst je boterhammetjes op!

Tijd voor een voetbalcolumn. Terwijl Ronald Koeman nog steeds op het station van Valencia wacht op een nieuwe trein, probeer ik eens een leuk stukje over voetbal, voor de afwisseling. Kan Ronald lezen op het perron. Moet echter geen hobby worden. Voor één keer kan het, vind ik.

Naast de achteringang van de seksshop, de uiteraard meest gebruikte ingang en ook de ingang van de filmcabines, lag een veldje slash parkeerplaats. Daar ben ik erachter gekomen dat ik nooit een voetballer zou worden. En nooit zou willen worden. Daar ben ik nog een keer terechtgekomen in een uit de hand gelopen stenengevecht. Het begon met een onschuldig ridderverhaal, maar het ontaarde al snel in een heen en weer gegooi van kiezelstenen waarbij één van ons bloedspugend naar huis jankte.

'I don't want to start
Any blasphemous rumours
But I think that God's
Got a sick sense of humour
And when I die
I expect to find him laughing'

Vuilnisman? Medewerker in een callcenter? Journalist met zondagdienst in Barneveld? Privékok van Frans Bauer misschien. Of wat denk je van liedjesschrijver voor het Eurovisie Songfestival? Stadsarcheoloog van Almere dan. Wat is de allersaaiste job zijn die je in Nederland zou kunnen krijgen? Een zoektocht die niet lang duurde.

Ja, ik ga een deur intrappen die verder open staat dan de slaapkamerdeur van Gerard Joling. Ik waag me aan het grootste cliché in columnania: de niet functionerende spoorwegen. Ik heb het opgekropt, uitgesteld, binnengehouden. Ik heb dagen bij de psychiater op de sofa gezweet. Ik heb het geprobeerd. Ik heb gefaald. Ik kan me niet inhouden. Ik moet schrijven over de trein. Het moet! Een dwangneurose die verder gaat Sylvester’s honger naar Tweety.

Dat mijn kamer nu niet trendy is, zal m’n reet roesten. Mijn kamer is een historisch overzicht van honderd jaar trends, compleet met schrootjes uit de jaren zeventig, een kozijn uit de jaren dertig en een balkon met nineties-ijzer. Om nog maar te zwijgen over de meubelen. En dat is leuk.

Papier bleken is onzin. Grijs of wit, het wordt toch bruin. Ik snap al helemaal niet waarom er motiefjes op pleepapier staan. Zijn er mensen die ermee willen behangen? Voel je je meer voldaan als je je poeperd met madeliefjes en klavertjesvier schijtvrij maakt?

‘Waarom zitten die hoertjes eigenlijk onder een rood licht?’, vraagt de kale terwijl-ie opvallend naar de serveerster kijkt.
‘Da’s een truc die ze hebben afgekeken van Albert Heijn’, antwoordt de snor, ook glurend.
‘Watte?’
‘Bij Albert Heijn leggen ze oud vlees ook onder een rode lamp. Dan lijkt het verser.’

Zij komt dichterbij. Ze is zwanger en nu ben ik de lul, of, het zaadje. Maar ik ben onschuldig. Ik ben het slachtoffer hier. Zij breekt in. Ze is zwanger en wil bloed zien. Mijn bloed. Help. Zal ik 112 bellen? De centralist gaat me uitlachen. Ik had de deur ook niet open moeten laten. Het is haar gelukt om binnen te komen en nu is ze op zoek naar mij. Ik ga nog harder zweten.

De één zegt 216 keer, de ander heeft het over 223 keer en en weer ergens anders las ik dat het precies 260 keer is. Omgerekend ongeveer honderd keer per uur, gemiddeld om de veertig seconden. Gemiddeld, want op de momenten dat Tony, Manny en Omar met elkaar in discussie gaan wel twee keer per zin. Als de 554 kogels worden afgevuurd is er geen tijd voor. Of je hoort ze dan misschien niet.

De schepper, of dat nou God, Allah of Moeder Natuur is, heeft hier toch iets heel mafs gekleid. Toen hij of zij bezig was met zijn diertjes te fabriceren, zou dit wel eens één van de mislukte tussencreaties zijn op weg van de muis naar het konijn. Er is een vergissinkje gemaakt in de hoeveelheid poot- en oorpoeder ten opzichte van de hoeveelheid restvanhetlichaampoeder. Misschien was het etiket wel onduidelijk. Of, misschien was het wel zo’n DeAgustini bouwpakket.

Even later komt de eigenares van de camping op een mislukte brommer naar ons toe. Of we ’s nachts niet meer zoveel lawaai willen maken. De burgemeester was die ochtend kwaad de receptie binnengestormd. Hij woont aan de andere kant van het riviertje. Als-ie nog één nacht niet kan slapen, gaat de camping dicht. Die avond hebben we maar niet meer ‘Het is stil aan de overkant’ gezongen, maar zijn we op tijd onder de slaapzakkenwol gedoken. Het bier had door de hitte overdag toch al een onzuipbare temperatuur gekregen. We zijn ook niet dronken genoeg om te gaan zingen.

Voetbal is oorlog. Het is oorlog tussen landen. Oorlog tussen supermarkten. Oorlog tussen voetbalminnende mannen en voetbalhatende vrouwen (of vice versa) over wat er op de televisie komt. Oorlog tussen voetbalminnende mannen en voetbalminnende vrouwen. Liever had hij, dat zij naar GTST zou kijken, zodat hij stiekem Veronica kan opzetten voor een ander soort buitenspel. Of vice versa. 

Televisie en telefoon werkten na een uurtje weer, maar internet was verre van aanwezig. Nog maar eens gebeld. ‘Als u de stekker van het modem eruit haalt, dertig seconden wacht en daarna weer erin steekt, moet-ie het doen. Ik bel u over vijf minuten terug’. Na een uur heb ik zelf maar gebeld. ‘Dat kan niet, wij mogen niemand zelf bellen. Wat is er aan de hand?’ En dat is het meest frustrerende van helpdesks van bedrijven als UPC en KPN. Je krijgt nooit twee keer dezelfde persoon aan de lijn. Steeds weer moet je het hele verhaal uitleggen, à tig eurocent per minuut plus bijkomende kosten voor de mobiele telefoon.

Onlangs zag ik een drager, zo iemand die de kist op zijn schouder van auto naar kerk en weer terug koeriert, met een grote glimlach op televisie vertellen dat-ie ooit per ongeluk al sjouwend zijn TomTom nog niet had uitgeschakeld. Oma is bezig aan haar laatste reis en hoort nog net ‘indien mogelijk omkeren, bij de volgende rotonde rechtdoor, neem hier de afslag’.

Wil ik dan rijk worden? Nouja, het heeft zijn voordelen. Je kunt de vrouw van je dromen kopen, de hele wereld over reizen met beenruimte, een mooi huisje met boompje en beestje aanschaffen. Je zeurt niet meer over de benzineprijzen. En als je zeurt over de files, dan kun je altijd nog in het rustige, relaxte gedeelte van de trein gaan zitten. Je weet wel, een onderdeel van onze maatschappij dat nog onderscheid maakt in klassen. Je hoeft niet meer te kiezen als je lekkere Belgische biertjes wilt inslaan bij de slijter. Geld maakt niet per definitie gelukkig, maar je kunt er wel geluk mee kopen.

De Pot Belly Pub, voorheen mijn stamkroeg, is dicht. Al ruim een jaar. De eigenaar is met de noorderzon vertrokken en met de op één na duurste terrassen van Nederland hoeven wij in Valkenswaard (Noord-Brabant) voorlopig niet te hopen op een nieuwe eigenaar. De Pot staat al een jaar te verschimmelen. Al een jaar zonder de charmes van de kroeg die die titel eigenlijk niet verdiende. Waar vind je nu nog een kroeg waar je je handen niet kunt wassen op de wc? Waar de wc überhaupt zijn beste tijd gehad heeft. Ik waarschuw je even, deze column is niet geschikt voor bij het ontbijt. De Pot, waar poepen eigenlijk niet meer mogelijk is. Waar je staat te pissen in de pot, goed gemikt, en toch de zeik langs de muur naar beneden ziet lopen.  

Ik heb vaak slechte Klazen gezien. Dikke Sints, jonge Sints, bleke Klazen. Goedheiligmannen op sneakers. Sinterklazen die links op hun paard springen en er rechts weer van af donderen. Grijze baarden op bruine paarden. Sint Nicolazen die niet eens op een paard kunnen en daarom maar met de koets naar de lokale gemeenschapshuizen reizen. Mijterslijters met telefoonboeken als Het Boek van… Sinterklazen die met dusdanig kleine boten aankomen, dat je vreest voor de inhoud van je schoen de volgende ochtend. Dat, als je zingt ‘hoe huppelt zijn paardje het dek op en neer’, je hoopt dat Amerigo dat niet doet, omdat-ie dan het kanaal in dondert.

Misschien wel het meest ontspannende televisieprogramma van Nederland: EO's Rail Away. De EO laat ik meestal links liggen. Dat is niet gemakkelijk, maar hé, er zit een knop op die tv. Maar, zelfs de muziek in Rail Away is rustgevend. Je gaat spontaan in de yogamodus als je vijf minuten naar het Rail Away-ritme luistert. Minuten lang hetzelfde vriendelijke akkoordje. De romantische treinstellen slingeren zich door een heuvelachtig landschap. Er wordt verteld over de aanleg van de maarliefst twaalf bruggen over het riviertje dat sprankelend zich een weg zoekt. Een hele dag hard gewerkt? Zet Rail Away op. Je bent weer helemaal ontspannen.

Het is zaterdagochtend heel vroeg en ik zit op de kappersstoel. Kapster vraagt hoe het moet worden. Ik beweeg m’n lippen wel, maar er komt geen geluid uit. Stem kwijt. Dat realiseer ik me nu pas. Ik heb vandaag nog met niemand gepraat, dus nu pas besef ik dat ik met gebarentaal de dag moet doorkomen. Ik rochel wat en de kapster begrijpt het. We roggelen het wel, zeg maar. Een lang gesprek zit er vandaag niet in.

Op een rustige morgen kwam er een beetje verwarde man naar mij toe. Hij was ‘helemaal de weg kwijt’. Zijn vrouw was de dag eerder plotseling overleden en nu moest hij voor de boodschappen zorgen. Of ik hem wilde helpen, want hij wist niet waar alles lag, hoe de weegschaal werkt en welke appels hij moest hebben. Ik zei dat ik het te druk had om met hem mee te lopen, maar met vragen kon-ie bij mij terecht. Ik had met hem te doen. Het is nogal wat, als je ineens weduwnaar bent. Later overlegde ik met een collega. ‘Ach, zijn vrouw is deze maand al vijf keer overleden. Gewoon ja, nee en amen en door laten lopen.’

Het gaat niet goed met Eva. Ze heeft een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad en is gisteren geholpen in het ziekenhuis. En ze heeft al zoveel ellende achter de rug. Kinderen krijgen is niet haar specialiteit. Ze heeft ook al twee keer kunstmatig geprobeerd, zonder succes.

Sommige dingen zijn eens per jaar. Het is één keer carnaval, één keer zomervakantie en je koopt eens per jaar nieuwe schoenen. Wij mannen althans. PSV wordt eens per jaar kampioen. Eens per jaar ben je je paspoort kwijt. Je kunt één keer naar het strand. Of je probeert het, maar je staat in de file. Je gaat eens per jaar naar Ikea. Of je probeert het en staat weer in de file. Eens per jaar wordt PSV winterkampioen. En één keer houd je grote schoonmaak.