Lijden wij gezamenlijk aan het Stockholm-syndroom?

Geschreven door SarahMorton op 20-11-2011 @ 23:00
print 

Mensen in een afhankelijke positie passen zich aan. Dat is een overlevingsmechanisme. Ze kunnen sympathie krijgen voor degenen die hen gegijzeld houden. Ze zijn gericht op de machthebbers, op wat zij willen en voelen, omdat dit hun overlevingskansen vergroot. De gijzelnemers kunnen de gevangenen binnen de totale controle in hun basisbehoeften voorzien, zoals voedsel en water.  
Er zijn voorbeelden bekend van slachtoffers die verliefd werden op de dader. Het zogeheten Stockholm-syndroom
 “De benaming komt van de Norrmalmstorg-overval op de Kreditbanken aan het Norrmalmstorg in Stockholm en de daaropvolgende gijzeling van 23 tot 28 augustus 1973. De gegijzelden namen het voor hun gijzelnemers op, zelfs nog ná de zesdaagse gijzeling. Tijdens de verhoren hielden ze zich in ten voordele van de gijzelnemers. De criminoloog en psycholoog Nils Bejerot, die de politie toen bijstond, gaf uiteindelijk de naam aan dit verschijnsel.” Bron:  Wikipedia.

 Zodra ‘de Tweede Wereldoorlog’ aan bod komt, is de kans groot dat iemand verzucht: “Wat mogen we blij zijn dat we nu in vrede leven”. Een weerstand die er dan bij me opkomt… Omdat het te confronterend is? Dat ik ook tijdens de bezetting had kunnen ‘leven’ en elke dag vreesde voor mijn vege lijf? Of is het een gevoel dat er iets niet klopt? Dat de meesten niet weten wat vrede inhoudt?
 Stap ik een trein in, zie ik om me heen vooral chagrijnige, gespannen of sombere gezichten. Alleen bij uitzondering een open blik, iemand die zin heeft in het leven. 
 Niet om mijn eigen leven te beklagen. Ik ben blij met wat ik heb, dat er genoeg te eten is, een betrekkelijke vrijheid van meningsuiting. Nog altijd leef ik liever onder het huidige Nederland dan onder het nazibewind.  Wat niet wegneemt dat ‘wat mogen we blij zijn’, totaal betekenisloos is, als je nagaat wat velen doormaken in onze zogenaamde welvaartsstaat, in vredestijd. Gezinnen die uit Nederland vluchten, omdat hun kinderen dreigen te worden afgepakt door ‘jeugdzorg’ of de ‘kinderbescherming’. Instanties die zelf toegeven niet aan waarheidsvinding te doen. 
 Ouderen die hun leven hard hebben gewerkt en nu opgeborgen zitten in tehuizen, waar ze vaak bij voorbaat gedrogeerd worden en vastgebonden en waar ze door personeelstekort uren in hun eigen stront liggen. 
 Van kinderen die vroeger ‘stil’, ‘druk’, ‘eigenzinnig’ of ‘omgehoorzaam’ heetten, weten we nu dat ze lijden aan een geestelijke stoornis, vastgesteld op basis van het diagnostisch handboek. Psychiatrische ‘medicatie’ om die kinderen te ‘helpen’ beter te functioneren (beter voor wie?), volgt vaker wel dan niet.. 

 Je mag geen stap buiten de deur zetten zonder geldig legitimatiebewijs. Met behulp van technologie kun je overal bekeken en afgeluisterd worden. Je kinderen worden van het begin af aan gevolgd met behulp van een Elektronisch kind dossier. De achterdocht is bijna overal voelbaar.
 De bevrijdingsfestivals hebben ook een sfeer die de essentie tegenspreekt. Men vroeg om een identiteitskaart en of ik mijn zakken wilde legen. Ook twee ouders met een
peuter – vastgebonden in een buggy en met een gelaten mimiek – zeggen mij dat we niet snappen wat vrijheid is. Niet om dit nu te vergelijken met wat mensen, ook kinderen in de oorlog te verduren kregen. De huidige generaties, in de ban van zekerheid, schijnveiligheid en comfort, zouden zulke openlijke terreur en voelbare ontberingen psychisch ook geen dag volhouden.
  
 Hoe we worden uitgeknepen, daar merken we weinig van. Ouders die hun jonge baby moeten toevertrouwen aan een commercieel bedrijf (kinderopvang), omdat ze genoodzaakt zijn buiten de deur te werken. Velen verdedigen dit met overtuiging; dat zelf bij je kind zijn echt niet meer van deze tijd is, dat je je geestelijk moet blijven ontwikkelen, dat de opvang goed is voor de sociale ontwikkeling van een baby enz. Carrièrevrouwen, zoals ze zichzelf noemen.
 In werkelijkheid liggen die baby’s er het grootste deel van de dag wat bij. Slapen, eten, afwachten, huilen. De leidsters komen handen tekort. Je hebt geluk als iemand daadwerkelijk interesse heeft in je kind.
 Veel ouders hebben nauwelijks tijd voor hun kinderen, ze moeten de hypotheek opbrengen, lange dagen maken en tussendoor het huishouden doen. En nog een sociaal leven onderhouden. Ze zijn gestrest, uitgeput en emotioneel afwezig. Ze leggen het kind materieel in de watten om het zoet te houden en misschien het de illusie te geven dat het aandacht krijgt. Commercie stimuleert dat. Mensen lijden aan gevoelsarmoede.
 Later geloven we werkelijk dat producten ons gelukkig maken, ons geven wat we nodig hebben. Die nieuwe auto of smartphone heeft hetzelfde effect als de fopspeen of een snoepje vroeger. Mooie spullen en hippe kleding, glossy tijdschriften, games, mode. Mensen hebben niet door hoe ongelukkig ze zijn.  
 Waar kinderen tot in de jaren vijftig in toom werden gehouden met straf en geweld, zijn er nu ‘kindvriendelijkere’ oplossingen. Ouders overleggen met kinderen, alsof het een zakelijke overeenkomst is. Van werkelijke interesse in het kind, wat het meemaakt en hoe het zich voelt, is nog steeds geen sprake.
 Volwassenen leven in de schijn dat ze een gelukkige, beschermde jeugd hadden, ook een teken van het Stock-holmsyndroom. Hun bewegingsruimte en bewustzijnsruimte reikte niet verder dan de beperkingen van hun ouders. Zij zaten opgezadeld met hun stress, de verwachtingen, wensen, dreigementen en agenda. Gevangen in een wereld van regels, manipulatie en schijncommunicatie. Er is een krachtig psychologisch mechanisme nodig om niet te hoeven beseffen en voelen dat je opvoeders je niet geven wat je nodig hebt en dat je in een uitzichtloze situatie zit. 
 
 ‘De maatschappij’ is een afspiegeling van de opvoeding en andersom. De basis voor zowel liefde, haat als angst wordt gelegd in de kindertijd. Iedereen is uniek, maar wordt vooral gevormd door het leven, de cultuur en de opvoeding.
Nu lijkt het misschien dat ik een hekel heb aan mensen en vooral aan ouders. Dat is niet zo, ik hou van de menselijke natuur. In essentie is iedereen een mooi en sociaal wezen. Alleen we zijn van de natuur afgedreven. We denken en ervaren gefragmenteerd. We leven afgescheiden in plaats van in verbondenheid. Baby’s die negen maanden ín de moeder hebben geleefd en alles met haar deelden, worden na de geboorte al snel naar een andere kamer verhuisd. We hakken de wereld in mootjes, labelen en leven langs elkaar heen.
 In de natuur is er geen kunstmatige scheiding tussen werken en zorgen voor een kind. Een babyaapje houdt zich de hele tijd aan de moeder vast.
 Er zijn aanwijzingen dat de draagdoek een van de eerste uitvindingen is van de mens, sinds die rechtop is gaan lopen en baby’s hulpeloos geboren werden en zich niet meer zelf konden vasthouden.
 Het beeld van de natuur is eenzijdig: Eten en gegeten worden.
 De natuur neemt wat ze nodig heeft. Het leven is puur en eenvoudig. De ‘wetten’ hebben betekenis.
Een dier dat zich niet bedreigd voelt, geen honger heeft en een beschutte plek heeft, kan helemaal opgaan in het moment. Zich koesteren in het zonnetje, of verwonderd om zich heen kijken.
 We leven in een wereld van cement, gebouwen, uitlaatgassen en fabrieken. Waar kinderen ‘vroeger’ nog buiten konden spelen, zitten ze nu steeds meer achter schermpjes en is de straat terrein van de automobilist geworden.  
 Mensen en zeker ook kinderen voelen zich rustiger, helderder en energieker als ze in de natuur kunnen vertoeven. Ze staan meer in hun gevoel en komen bij hun essentie. 
 
‘We kunnen de wereld toch niet veranderen’, hoor je vaak, maar heeft ‘de mens’ de wereld niet zelf gemaakt zoals het nu is?
 Wanneer een samenleving het voor elkaar krijgt dat men niet meer om de eigen leden geeft, kun je machtige instanties in het leven roepen om problemen te beteugelen die vaak door hetzelfde systeem veroorzaakt zijn. Nog meer regels, nog meer kramp. 
 Door buiten de bekende kaders te treden en zien, kun je ook oplossingen vinden. Laten we weer onze eigen netwerken gaan vormen en expertise opbouwen. Weer een sámenleving worden, waar mensen voor elkaar klaarstaan en waar vraag en aanbod samenkomt. Waar verschillen tussen mensen gewaardeerd worden. Waar iedereen zijn eigen plek heeft, in plaats van mensen op te sluiten in instellingen of in onze hokjesgeest. Elkaar opvangen in tijden van nood en ziekte. Liefde, gezondheid en welzijn als prioriteit, in plaats van ‘presteren’ en ‘economische groei’. Zo min mogelijk regels en bureaucratie, maar richtlijnen met betekenis.    
 Door zelfvoorzienend te worden en kleinschalig voedsel te gaan produceren, worden we minder afhankelijk van het systeem.   
 Zoals in iedere tijd zijn er wakkere mensen, die zelfstandig denken en voelen.
 Er zijn ouders (en leerkrachten en begeleiders) die kinderen echt zien. Die aanvoelen wat ze van nature nodig hebben: liefde, warmte, veiligheid, grenzen en bewegingsvrijheid. Die een voorbeeld stellen in plaats van bovenaf het kind regels op te leggen. Een kind dat in liefde en respect opgroeit zal ook zo met anderen omgaan. 
 Er zijn leuke, gezelliger en eerlijke ouders, die ingaan op wat hun kind met ze wil delen. Die niet alleen naar het gedrag kijken, maar vooral wat daarachter zit. Ouders die met hun kinderen lachen (in plaats van om ze lachen), praten, knuffelen en zingen. Echt contact hebben, in plaats van alleen hun eigen programma afwerken. Die hun kind als een lid van het gezin zien, in plaats van een blok aan het been. 
 Werkelijke bevrijding kan alleen van binnenuit komen. Door jezelf aan te gaan en je eigen (prille) ervaringen onder ogen te zien en beleven. Hoe je je werkelijk voelde en hoe je situatie was, zonder de beschermende afleiding en andere illusies. Zo kun je helder inzicht krijgen in je eigen patronen en perceptie van de werkelijkheid. Dan durf je ook het ‘grotere geheel’ de maatschappij onder ogen te zien, in plaats van onder te duiken in ‘kicks’. 
 
 We kunnen uit deze onzichtbare gevangenis komen door eruit te stappen en dat gebeurt als je er dwars doorheen kijkt.

Bronnen:

http://www.natuurlijkouderschap.org/peuters-temmen-of-vertrouwen-naomi-aldort/

http://www.zeitgeistmovingforward.nl/film.html

http://www.zielenknijper.nl/duitse-psychiaters-erkennen-criminele-verleden-psychiatrie-voortzetting-holocaust-1945-1949.html

http://www.zielenknijper.nl/netwerk-chemisch-vastbinden-met-antipsychotica.html

http://vrij-natuurlijk.nl/2010/07/adhd-en-school/

http://jeugdzorgcrimineelsyndicaat.jouwweb.nl/vluchten-voor-jeugdzorg

www.volkskrant.nl/archief_gratis/article923551.ece/Babyhersenen_groeien_door_goed_contact

http://jolandaverburg.blogspot.com/2011/08/stel-nu-dat-de-economie-ontploft.html




Lees ook:

» 05/05 Hoe diagnoses de band tussen ouders en kind kapotmaken18
» 08/04 Kutmarokkaantje of slachtoffer van jeugdzorg? 40
» 18/03 De macht van woorden1
» 12/02 Doekje voor het bloeden3


delen | eKudos nujij

2282 views / 32 reacties
Reacties op dit bericht
32  van 32 reacties op deze pagina. Pagina  1
userIcon
Je hebt helemaal gelijk. Veel mensen beseffen het niet, je slaat de spijker op zijn kop.
man drulovic (Redactie Frontpage) 21-11-2011 @ 10:29 fotoboek no homepage
userIcon
Goed geschreven, maar mijns inziens wel erg negatief. Terwijl ik toch de melancholische cynicus van het columnistengezelschap schijn te zijn.
De somberheid over de maatschappij komt waarschijnlijk mede door eenzijdige berichtgeving. Althans, als ik de links volg (die ik overigens niet bij een column zou plaatsen, maar ach). Ik kan me zo voorstellen dat je op zoek gaat naar bevestiging van je mening, en dan inderdaad op dit soort twijfelachtige sites belandt. Zo kun je ook op zoek gaan naar bevestiging van buitenaards leven of van een 9/11-complot. Of je daarmee je verhaal kracht bij zet betwijfel ik.
Natuurlijk komen er schrijnende situaties voor, maar jij schetst het wel erg dramatisch. Of komt dat doordat ik in een dorp woon, mijn dochter 2 dagen per week naar een kleinschalige opvang gaat en wij ons leven daarnaast op haar afstemmen?
userIcon
Goed geschreven. Deels gelijk, maar wel enigzins negatief. Ik zie om me heen steeds meer jonge gezinnen die wel tijd en aandacht aan kinderen besteden. Wat drulovic zegt gaat ook voor mij op, wij hebben bewust ervoor gekozen om nu de kinderen wat groter zijn ze 2 dagen naar een kleinschalige kinderopvang in de wijk te brengen. En wij passen onze schema's daaromheen.
userIcon
trouwens, die eerste link over temmen of vertrouwen ben ik het mee eens. Ik laat mijn tweeling van bijna 4 meestal overal los (tenzij gevaarlijk), ja, ze gaan dan rennen in de winkel, dat doen kinderen. Maar ik ga ze niet aanlijnen dan leren ze het nooit. Maar laten we zeggen dat niet iedereen daarvan gecharmeerd is
Leuk om ook ervaringen van anderen mee te krijgen. Ook ik zie inderdaad voorzichtig een positieve kentering. Dat ouders liefdevoller en milder worden. Dat er contact is tussen ouder en kind, dat er tijd en rust is. Dat ouders hun kinderen meer zelf dragen of zelf laten lopen. Zeker hoopvol.
Ook op Fok! kom ik zulke verhalen tegen en dat kan ik alleen maar steunen.

Ja, ik kan me voorstellen dat mijn column negatief overkomt. Zo was het niet bedoeld, ik had ook juist hoopvolle voorbeelden gebruikt. Het is wel confronterend en ik hoop dat het mensen ook kracht geeft in beweging te komen, hun leven te doorzien.
Er zijn natuurlijk ook positieve verhalen, van mensen die bewust in het leven staan.
Mijn punt is dat veel (dus niet alle mensen) niet doorhebben in wat voor illusie ze leven. De voorbeelden, zo gaat het gelukkig niet altijd, maar zijn ook geen uitzonderingen.

De negatieve berichtgeving, je mening daarover deel ik wel, Drulovic Er wordt een vijand gecreëerd/verzonnen en het gaat inderdaad meestal over rampen. Mensen krijgen angst aangejaagd, raken gedeprimeerd. Het laat ze wat machteloos achter. Waardoor ze zich weer meer op een 'leider' richten en minder verantwoordelijk nemen over hun eigen leven.
man Fir3fly (Spellingcontroleur) 21-11-2011 @ 18:11 fotoboek no homepage
userIcon
Ik denk dat er meer mensen aan dit soort 'conspiracy nut'-syndroom lijden dan aan het Stockholmsyndroom.
quote:
Op maandag 21 november 2011 @ 11:31 schreef Pikkebaas het volgende:
trouwens, die eerste link over temmen of vertrouwen ben ik het mee eens. Ik laat mijn tweeling van bijna 4 meestal overal los (tenzij gevaarlijk), ja, ze gaan dan rennen in de winkel, dat doen kinderen. Maar ik ga ze niet aanlijnen dan leren ze het nooit. Maar laten we zeggen dat niet iedereen daarvan gecharmeerd is
Dat klopt, dat noemen we tokkie gedrag!
Dit is ook zo'n kolder ;
quote:
In essentie is iedereen een mooi en sociaal wezen.
Hoe kom je daar toch bij?
userIcon
quote:
Op maandag 21 november 2011 @ 20:01 schreef truthortruth het volgende:
[..]

Dat klopt, dat noemen we tokkie gedrag!
Welnee, Mees en Sterre zijn natuurlijk geen tokkiekinderen.
Maar je reactie is wel treffend. Hoe moet ik kinderen leren om zich te gedragen in een winkel als ik ze vastgesnoerd in een karretje moet vervoeren ? Dat gaat dus niet.
Dus ik laat ze lekker los, en ze krijgen opdrachtjes om te helpen. en dat vinden ze heel leuk. En in hun enthousiasme rennen ze daarbij en praten ze ook wel hard. Maar daar zijn het kinderen voor.
Overigens doe ik dit doorgaans op de rustigere dagen, op een zaterdagochtend met kinderen gaan winkelen is voor niemand leuk.
Ik kan me deels vinden in wat je zegt, maar kan me niet vinden in de negatieve sfeer waarin je het brengt. Ik heb zelf een kleintje van nu 9 weken oud en zie er erg tegenop om haar straks naar de dagopvang te brengen, maar anderzijds is in een huis (gewoon rijtjes huis hoor) wonen en kunnen eten is toch ook wel prettig. Ik zou het liefst mijn baan, waar ik hard voor gestudeerd heb, opgeven en bij haar blijven, maar dat is geen realistische optie in de huidige tijd. Ik denk dat er maar weinig gezinnen zijn die daar tegenwoordig de financiele draagkracht voor hebben en daarnaast is het systeem om gezinnen heen veranderd. In de tijd van mijn oma was het zo dat veel vrouwen (verplicht! waarvan ik me afvraag of je dan wel jezelf 100% voor je kinderen in kan zetten als je het niet vrijwillig doet, maar dat terzijde) thuis bleven en elkaar hielpen bij het huishouden, opvoeding etc. De verzuiling speelde hier ook een grote rol in en verbond mensen meer. Dit is niet te vergelijken met de huidige maatschappij, dingen veranderen nu eenmaal. Materiele welvaart brengt vaak geestelijke armoede met zich mee. Toch vinden de meesten van ons (mezelf incluis) het toch wel prettig om van bepaalde technische gemakken voorzien te zijn zoals een wasmachine, droger etc. Daarnaast is het zo dat mijn kind ook profiteert van technische en wetenschappelijke vooruitgang en materiele welvaart. Wat ik eigenlijk met mijn veel te lange verhaal wil zeggen is dat met tijd en vooruitgang nieuwe normen en waarden komen en de mens daarop mee moet bewegen wat positieve en negatieve dingen met zich meebrengt die je als mens moet accepteren . Overigens slaapt ons kleintje gewoon op onze slaapkamer (en als het straks veilig is in ons bed) en baseren we haar opvoeding op de visie van Aletha Solter
userIcon
Veel bezig met Zen neem ik aan? Goede column.
userIcon
quote:
Op maandag 21 november 2011 @ 20:18 schreef truthortruth het volgende:
Dit is ook zo'n kolder ;
[..]
Hoe kom je daar toch bij?
Inderdaad, dat is een loze opmerking. Sommige mensen zijn alleen maar sociaal omdat dat gewenst is.
En zo 'onzichtbaar' is deze gevangenis helemaal niet, je ziet hem blijkbaar duidelijk genoeg.

Ik denk dat de stad een dode omgeving is, vol met beton, asfalt, staal en kunstmatig licht. Het is onnatuurlijk daar. Bijna alles daar is onpersoonlijk. Van het gebiep in de supermarkt tot de zwerver die we altijd voorbijlopen. Dus hebben mensen dingen nodig die hun gelukkig laten voelen, dingen die jij beschreef als een smartphone of een nieuwe auto.
Het is hun ruimtepak, een mens kan niet in een voor hem onnatuurlijke omgeving toe zonder zo'n pak.
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 08:48 schreef Pikkebaas het volgende:
[..]Welnee, Mees en Sterre zijn natuurlijk geen tokkiekinderen.
'Tuurlijk niet, tokkie gedrag is alleen als andere overlast geven.... Zo typisch dit.
userIcon
Voor iedereen die deze column 'cynisch' noemt: wat is er niet waar aan dan?

De enige reden dat mensen deze column niet als een presentatie van keiharde feiten willen accepteren is omdat ze zelf ook een hersenloos schaap uit die grijze massa zijn en niet aan die bittere realiteit willen.
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 14:08 schreef TimMer1981 het volgende:
Voor iedereen die deze column 'cynisch' noemt: wat is er niet waar aan dan?

De enige reden dat mensen deze column niet als een presentatie van keiharde feiten willen accepteren is omdat ze zelf ook een hersenloos schaap uit die grijze massa zijn en niet aan die bittere realiteit willen.
Maar dat is dan ook waar het grootste deel van de mensen zich prettig bij voelen, wie ben jij of iemand anders om mensen anders te laten doen dan waar ze zich prettig in voelen.

Ik maak altijd de vergelijking met een bijen kolonie, hierbij vliegt 95% van de bijen naar een bekend bloemenveld en weer terug, slechts 5% van de bijen dwarrelt wat rond, dit zijn dan wel weer de bijen die nieuwe velden ontdekken en hebben dus ook hun nut. Maar als alle bijen zouden ronddwarrelen dan zou de kolonie sterven. En andersom, als alle bijen alleen maar naar het bekende bloemveld zouden gaan zouden er geen nieuwe velden worden gevonden en zou de kolonie sterven als het bekende bloemveld op is.

Simpeler gezegd, beide leefwijze hebben hun nut, maar ze zijn allebei noodzakelijk.
quote:
Op maandag 21 november 2011 @ 20:18 schreef truthortruth het volgende:
Dit is ook zo'n kolder ;
[..]
Hoe kom je daar toch bij?
Ieder wordt toch geboren als een puur en onschuldig baby'tje? Ze zoeken warmte, affectie, veiligheid, liefde. Het andere leren in onze maatschappij.
Mensen ontwikkelen zich door hun omgeving. Ze leren van relaties. Groeit een kind ongestoord en in liefde op, zal het later zelf ook liefdevol zijn.

We moeten weer meer in ons gevoel komen.
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 09:44 schreef vagevega het volgende:
Ik kan me deels vinden in wat je zegt, maar kan me niet vinden in de negatieve sfeer waarin je het brengt. Ik heb zelf een kleintje van nu 9 weken oud en zie er erg tegenop om haar straks naar de dagopvang te brengen, maar anderzijds is in een huis (gewoon rijtjes huis hoor) wonen en kunnen eten is toch ook wel prettig. Ik zou het liefst mijn baan, waar ik hard voor gestudeerd heb, opgeven en bij haar blijven, maar dat is geen realistische optie in de huidige tijd. Ik denk dat er maar weinig gezinnen zijn die daar tegenwoordig de financiele draagkracht voor hebben en daarnaast is het systeem om gezinnen heen veranderd. In de tijd van mijn oma was het zo dat veel vrouwen (verplicht! waarvan ik me afvraag of je dan wel jezelf 100% voor je kinderen in kan zetten als je het niet vrijwillig doet, maar dat terzijde) thuis bleven en elkaar hielpen bij het huishouden, opvoeding etc. De verzuiling speelde hier ook een grote rol in en verbond mensen meer. Dit is niet te vergelijken met de huidige maatschappij, dingen veranderen nu eenmaal. Materiele welvaart brengt vaak geestelijke armoede met zich mee. Toch vinden de meesten van ons (mezelf incluis) het toch wel prettig om van bepaalde technische gemakken voorzien te zijn zoals een wasmachine, droger etc. Daarnaast is het zo dat mijn kind ook profiteert van technische en wetenschappelijke vooruitgang en materiele welvaart. Wat ik eigenlijk met mijn veel te lange verhaal wil zeggen is dat met tijd en vooruitgang nieuwe normen en waarden komen en de mens daarop mee moet bewegen wat positieve en negatieve dingen met zich meebrengt die je als mens moet accepteren . Overigens slaapt ons kleintje gewoon op onze slaapkamer (en als het straks veilig is in ons bed) en baseren we haar opvoeding op de visie van Aletha Solter
Beste vagevega,

Zo aandachtig mogelijk lees ik je verhaal en ik voel je worsteling en goede bedoelingen ook wel.
Het doet pijn om je kind aan vreemden af te staan en het kind zal het nog veel meer pijn doen, maar dat 'ziet' bijna niemand.

De natuur en psychische en biologische behoeften van een jonge baby veranderen niet met de tijdgeest. Ik vraag me af hoe een kind zich nog veilig kan hechten in de huidige tijd.
De psychologische geboorte van een kind vindt pas rond de 9 maanden na de fysieke geboorte plaats. Tot die tijd voelt het zich letterlijk EEN met de moeder, niemand kan dit vervangen. Geboren worden is een verandering in de relatie met de moeder (Het kind komt uit haar, maar zoekt nog steeds warmte en nabijheid)

Je stelt terecht dat het systeem in veel gevallen geen mogelijkheid biedt voor een moeder om zelf voor haar kinderen te zorgen. (De leidsters die voor je kind gaan zorgen, kunnen op hun beurt ook weer niet voor hun eigen baby zorgen, het zit vreemd in elkaar)
Wat je met sommige opmerkingen bedoelt, snap ik niet.
Een kind van negen weken profiteert niet van de technologische vooruitgang (tenzij levensreddend) en welvaart, het zijn surrogaten.
Waarom moeten we meegaan in alle maatschappelijke bewegingen en die accepteren, ook als die grote gevolgen hebben?
Een baby vraagt om voeding, zoekt affectie, veiligheid, bescherming, liefde. Kunnen de leidsters dat voldoende geven, met tien kindjes op een rij? Hebben ze überhaupt iets met je kind, of is het gewoon broodwinning? Hoe gaan ze om met huilen?
Een dak boven je hoofd en eten is natuurlijk wel noodzakelijk.
Het zou ouders mogelijk gemaakt moeten worden om voor hun eigen kind te zorgen, tenminste tot die 2 jaar is. Dan krijgen ze ook interesse in andere kinderen, gaan ze spelen en zijn ze iets zelfstandiger.
Overigens ken ik ook voorbeelden van kinderen die ook pas op die leeftijd naar de opvang gingen, is het een idee om ervaringen uit te wisselen met ouders, hoe zij dat geregeld hebben?

De baby bij je op de slaapkamer kan ik alleen maar steunen.
Ik wens je veel succes.
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 08:48 schreef Pikkebaas het volgende:
[..]


Welnee, Mees en Sterre zijn natuurlijk geen tokkiekinderen.
Maar je reactie is wel treffend. Hoe moet ik kinderen leren om zich te gedragen in een winkel als ik ze vastgesnoerd in een karretje moet vervoeren ? Dat gaat dus niet.
Dus ik laat ze lekker los, en ze krijgen opdrachtjes om te helpen. en dat vinden ze heel leuk. En in hun enthousiasme rennen ze daarbij en praten ze ook wel hard. Maar daar zijn het kinderen voor.
Overigens doe ik dit doorgaans op de rustigere dagen, op een zaterdagochtend met kinderen gaan winkelen is voor niemand leuk.
Dag Pikkebaas,

dat steun ik alleen maar, kinderen kleine taakjes geven en zelf laten lopen. Dat geeft ze zelfvertrouwen, zelfstandigheid, ze leren ook hoe het huishouden in elkaar zit. Ze doen meer ervaringen op dan kinderen die hun tijd uitZITTEN. Er zijn natuurlijk altijd mensen die zich eraan storen, maar zijn die zelf geen kind geweest?
Zelf vind ik mensen die hun kind een uur lang vastgesnoerd houden eerder asociaal. Een paar maanden geleden zelfs een moeder met een kind van ca vijf jaar. Hij paste amper nog in zijn buggy, zat met opgetrokken knieën.
Ook ik vraag me af, mag een kind nog kind zijn?
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 15:06 schreef truthortruth het volgende:
[..]

Maar dat is dan ook waar het grootste deel van de mensen zich prettig bij voelen, wie ben jij of iemand anders om mensen anders te laten doen dan waar ze zich prettig in voelen.

Ik maak altijd de vergelijking met een bijen kolonie, hierbij vliegt 95% van de bijen naar een bekend bloemenveld en weer terug, slechts 5% van de bijen dwarrelt wat rond, dit zijn dan wel weer de bijen die nieuwe velden ontdekken en hebben dus ook hun nut. Maar als alle bijen zouden ronddwarrelen dan zou de kolonie sterven. En andersom, als alle bijen alleen maar naar het bekende bloemveld zouden gaan zouden er geen nieuwe velden worden gevonden en zou de kolonie sterven als het bekende bloemveld op is.

Simpeler gezegd, beide leefwijze hebben hun nut, maar ze zijn allebei noodzakelijk.
Daar zit wel iets in, laat ieder doen waar hij zich goed bij voelt. Alleen velen zijn zich niet eens bewust dat er nog een andere werkelijkheid bestaat dan die ze hebben meegekregen.

Zelf leef ik ook nog niet volgens de 'nieuwe wereld', hou ik me ook nog vast aan het oude, vertrouwde. Zelf beleef ik dit nu heel bewust en probeer stapje voor stapje veranderingen te maken.
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 15:36 schreef SarahMorton het volgende:
[..]Ieder wordt toch geboren als een puur en onschuldig baby'tje? Ze zoeken warmte, affectie, veiligheid, liefde. Het andere leren in onze maatschappij.
Mensen ontwikkelen zich door hun omgeving. Ze leren van relaties. Groeit een kind ongestoord en in liefde op, zal het later zelf ook liefdevol zijn.

We moeten weer meer in ons gevoel komen.
Sorry, dit getuigt van een naïviteit die ik een tijd lang niet gehoord heb. Verdiep je eens in hoe hersens werken, lees bijvoorbeeld het boek "wij zijn onze hersens" van Dick Swaab. In tegenstelling tot dHr. Swaab geloof ik wel dat je opvoeding en omgeving van invloed zijn op hoe je je vormt, maar niet ieder babietje is een lief en onschuldig kindje, er zijn er die door en door ziek in hun hoofd worden geboren. En dan zijn er natuurlijk ook, die maar een beetje ziek in hun hoofd zijn ondanks hun warme opvoeding.
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 16:09 schreef SarahMorton het volgende:
[..]


Dag Pikkebaas,

dat steun ik alleen maar, kinderen kleine taakjes geven en zelf laten lopen. Dat geeft ze zelfvertrouwen, zelfstandigheid, ze leren ook hoe het huishouden in elkaar zit. Ze doen meer ervaringen op dan kinderen die hun tijd uitZITTEN. Er zijn natuurlijk altijd mensen die zich eraan storen, maar zijn die zelf geen kind geweest?
Zelf vind ik mensen die hun kind een uur lang vastgesnoerd houden eerder asociaal. Een paar maanden geleden zelfs een moeder met een kind van ca vijf jaar. Hij paste amper nog in zijn buggy, zat met opgetrokken knieën.
Ook ik vraag me af, mag een kind nog kind zijn?
Waarom zo zwart/wit, wat is er mis met een kind vrij laten zijn maar wel corrigeren zodat andere mensen geen last van ze hebben? Naar mijn mening worden dit vaak als ze volwassen zijn veel socialere en vriendelijke mensen, ze zijn namelijk gewend om met andere rekening te houden. Dit in tegenstelling tot kinderen die compleet vrij gelaten zijn en als volwassenen maar moeite hebben om met andere rekening te houden, daardoor asociaal of gewoon onprettig worden gevonden.
userIcon
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 15:06 schreef truthortruth het volgende:
[..]

Maar dat is dan ook waar het grootste deel van de mensen zich prettig bij voelen, wie ben jij of iemand anders om mensen anders te laten doen dan waar ze zich prettig in voelen.

Ik maak altijd de vergelijking met een bijen kolonie, hierbij vliegt 95% van de bijen naar een bekend bloemenveld en weer terug, slechts 5% van de bijen dwarrelt wat rond, dit zijn dan wel weer de bijen die nieuwe velden ontdekken en hebben dus ook hun nut. Maar als alle bijen zouden ronddwarrelen dan zou de kolonie sterven. En andersom, als alle bijen alleen maar naar het bekende bloemveld zouden gaan zouden er geen nieuwe velden worden gevonden en zou de kolonie sterven als het bekende bloemveld op is.

Simpeler gezegd, beide leefwijze hebben hun nut, maar ze zijn allebei noodzakelijk.
Leuk verhaal, maar neemt nog niet weg dat de column simpelweg uit feiten bestaat; als je niet aan die waarheid wil ben je het leven simpelweg niet waard.

Verder: zo nu en dan is de boel wakker schudden nodig, als het belangrijkste bloemveld uit jouw verhaal, waar 95% hun ding doet, vergiftigd is, wat het geval is in de echte realiteit.

De meeste volwassenen in onze maatschappij zijn een dusdanige zombie geworden dat ze niet eens meer doorhebben dat ze eigenlijk diep ongelukkig zijn; het zijn simpelweg slaven van de consumptiemaatschappij geworden, aangezien die fijne overheid van ons al tientallen jaren de bevolking van jongs af aan indoctrineert met het idee dat je alleen van werken en geld uitgeven gelukkig wordt.

Waarom dit gebeurt? Omdat die fijne overheid bestaat uit mensen die niet willen werken voor hun geld maar toch een berg geld willen hebben en wat is er makkelijker dan dat geld dan stelen van een praktisch machteloze en monddode massa?

De managers van de grote bedrijven idem dito: Apple, Google, Facebook, etc.: door middel van schijt aan jouw privacy zoeken ze tot op de millimeter uit wat jij precies wilt, verkopen het dan voor een veel te hoge prijs aan je, zorgen dat er binnen de kortste keren een nog leuker speeltje van hun kant uitkomt, verkopen dat voor een nog hogere prijs aan je, etc.

En jij blijft toch wel kopen, want jij bent verslaafd aan het statussymbool wat andere verslaafden ervan gemaakt hebben en je hebt het dus nodig om je compleet te voelen in deze materialistische maatschappij. Het zijn net cokedealers: flitsend aan de buitenkant, gruwelijk bedorven aan de binnenkant.
quote:
Man, I see in fight club the strongest and smartest men who've ever lived. I see all this potential, and I see squandering. God damn it, an entire generation pumping gas, waiting tables; slaves with white collars. Advertising has us chasing cars and clothes, working jobs we hate so we can buy shit we don't need. We're the middle children of history, man. No purpose or place. We have no Great War. No Great Depression. Our Great War's a spiritual war... our Great Depression is our lives. We've all been raised on television to believe that one day we'd all be millionaires, and movie gods, and rock stars. But we won't. And we're slowly learning that fact. And we're very, very pissed off.
- Fight Club
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 19:50 schreef TimMer1981 het volgende:
[..]
Leuk verhaal, maar neemt nog niet weg dat de column simpelweg uit feiten bestaat; als je niet aan die waarheid wil ben je het leven simpelweg niet waard.
Bij mensen met dit soort fascistische trekjes haak ik echt af. Het zijn de mensen zelf die die comfort zone zoeken en in blijven, dat jij die manier van leven verwerpelijk vindt is prima maar de keuze is aan de mensen.
man Fir3fly (Spellingcontroleur) 22-11-2011 @ 20:38 fotoboek no homepage
userIcon
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 19:50 schreef TimMer1981 het volgende:
[..]
Een beetje zelfreflectie zou geen kwaad kunnen. De maatschappij is niet ziek, jij ziet dat slechts zo omdat je dat graag zou willen. Anders ben jij namelijk degene die ziek is, en dat kan natuurlijk niet.
userIcon
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 20:25 schreef truthortruth het volgende:
[..]

Bij mensen met dit soort fascistische trekjes haak ik echt af. Het zijn de mensen zelf die die comfort zone zoeken en in blijven, dat jij die manier van leven verwerpelijk vindt is prima maar de keuze is aan de mensen.
Kerel, jij hebt duidelijk geen benul van wat fascisme is.
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 20:38 schreef Fir3fly het volgende:
[..]

Een beetje zelfreflectie zou geen kwaad kunnen. De maatschappij is niet ziek, jij ziet dat slechts zo omdat je dat graag zou willen. Anders ben jij namelijk degene die ziek is, en dat kan natuurlijk niet.
Als een hekel hebben aan onrecht, geweld, oorlog, genocide, corruptie, egoïsme, egocentrisme, hongersnood, dierenmishandeling, milieuvervuiling en andere ellende ziek is dan ben ik graag ziek.

En ik wil graag dat maatschappij ziek is? Ik denk dat jij beter even naar een dokter kunt gaan...
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 20:46 schreef TimMer1981 het volgende:
[..]
Kerel, jij hebt duidelijk geen benul van wat fascisme is.
Voor mij valt onder fascisme als je een statement maakt waarbij je aangeeft dat iemand met een andere levenswijze geen waarde heeft.
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 16:31 schreef truthortruth het volgende:
[..]

Waarom zo zwart/wit, wat is er mis met een kind vrij laten zijn maar wel corrigeren zodat andere mensen geen last van ze hebben? Naar mijn mening worden dit vaak als ze volwassen zijn veel socialere en vriendelijke mensen, ze zijn namelijk gewend om met andere rekening te houden. Dit in tegenstelling tot kinderen die compleet vrij gelaten zijn en als volwassenen maar moeite hebben om met andere rekening te houden, daardoor asociaal of gewoon onprettig worden gevonden.
Hoi ruthortruth, dank voor je genuanceerde reactie.
Ik ben het ermee eens, als een kind slaat, schopt, scheldt of schreeuwt, je dat niet moet toestaan, maar in het eerdere verhaal was dat niet aan de orde. De kinderen waren gewoon enthousiast.
Ze moeten natuurlijk geen mensen omver lopen, maar tot zover ik weet was dat niet aan de orde.
Het is moeilijk om te bepalen wat overlast is, want dat is voor iedereen weer anders. Het is altijd weer een balans tussen rekening houden met elkaar, maar als kinderen erg vaak berispt worden, kunnen ze weer onzeker worden. Ik heb vaak gezien dat een kind dat steeds kritiek krijgt, juist druk gaat doen, omdat het niet meer weet wat het dan wel mag, het heeft geen oriëntatiepunt.
Mijn vorige reactie was misschien ongenuanceerd omdat ik vaak zie dat kinderen in de buggy moeten om praktische redenen. Maar kinderen die rondrennen bij voorbaat 'Tokkie gedrag' noemen vindt ik ook weinig genuanceerd...'
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 16:27 schreef truthortruth het volgende:
[..]

Sorry, dit getuigt van een naïviteit die ik een tijd lang niet gehoord heb. Verdiep je eens in hoe hersens werken, lees bijvoorbeeld het boek "wij zijn onze hersens" van Dick Swaab. In tegenstelling tot dHr. Swaab geloof ik wel dat je opvoeding en omgeving van invloed zijn op hoe je je vormt, maar niet ieder babietje is een lief en onschuldig kindje, er zijn er die door en door ziek in hun hoofd worden geboren. En dan zijn er natuurlijk ook, die maar een beetje ziek in hun hoofd zijn ondanks hun warme opvoeding.
We zijn ons brein, is in mijn beleving propaganda voor de psychiatrie. Er zijn geen wetenschappelijke bewijzen dat geestelijke stoornissen een genetische oorsprong hebben of aangeboren zijn. Ze worden ook niet vastgesteld op basis van een hersenscan, maar een interpretatie van gedrag en meestal zonder de situatie, ervaringen en het verhaal van het kind/de persoon te erkennen.
Veel problemen ontstaan wel door hele vroege ervaringen, die niet door volwassenen worden (h)erkend, zoals een hele vroege scheiding met de moeder (onverwerkte en niet erkende rouw). Het babybrein is bijzonder flexibel. Waar men vroeger dacht dat het brein zich uit zichzelf ontwikkelt, is het nu duidelijk dat het gevormd wordt door ervaringen. Lees anders eens 'De onschuldige gevangene' van Ingeborg Bosch. Of werk van Gaby Stroecken.
Een mens is van nature een sociaal wezen, en ze zijn wederzijds afhankelijk van elkaar. Vanuit biologisch opzicht heeft het er geen enkele baat bij antisociaal te zijn. Een pasgeboren baby probeert zo snel mogelijk het contact met zijn moeder te herstellen. Het wil haar zien, horen, voelen. Het zoekt affectie, bescherming, geruststelling. Het communiceert.
Een kind dat keer op keer verraden wordt in zijn vertrouwen, ook op een manier die in onze maatschappij normaal is, dat kan psychische problemen veroorzaken.
Het is inderdaad naïef te denken dat ieder mens goed is, maar voor mij staat het vast dat iedereen onschuldig geboren wordt. Maar ieder mag daar zijn eigen overtuigingen over hebben.
userIcon
quote:
Op dinsdag 22 november 2011 @ 21:19 schreef truthortruth het volgende:
[..]

Voor mij valt onder fascisme als je een statement maakt waarbij je aangeeft dat iemand met een andere levenswijze geen waarde heeft.
Interessant wereldje leef jij in dat jij je eigen definities van begrippen kunt creëeren en erop aandringt dat anderen die visie op de realiteit over nemen. Volgens mij deed een bepaalde groep in Duitsland dat ook eind jaren '30...

Oftewel: als je niet weet waar je het over hebt, houd dan je klep dicht.
quote:
Op woensdag 23 november 2011 @ 15:33 schreef SarahMorton het volgende:
[..]We zijn ons brein, is in mijn beleving propaganda voor de psychiatrie. Er zijn geen wetenschappelijke bewijzen dat geestelijke stoornissen een genetische oorsprong hebben of aangeboren zijn. Ze worden ook niet vastgesteld op basis van een hersenscan, maar een interpretatie van gedrag en meestal zonder de situatie, ervaringen en het verhaal van het kind/de persoon te erkennen.
Veel problemen ontstaan wel door hele vroege ervaringen, die niet door volwassenen worden (h)erkend, zoals een hele vroege scheiding met de moeder (onverwerkte en niet erkende rouw). Het babybrein is bijzonder flexibel. Waar men vroeger dacht dat het brein zich uit zichzelf ontwikkelt, is het nu duidelijk dat het gevormd wordt door ervaringen. Lees anders eens 'De onschuldige gevangene' van Ingeborg Bosch. Of werk van Gaby Stroecken.
Een mens is van nature een sociaal wezen, en ze zijn wederzijds afhankelijk van elkaar. Vanuit biologisch opzicht heeft het er geen enkele baat bij antisociaal te zijn. Een pasgeboren baby probeert zo snel mogelijk het contact met zijn moeder te herstellen. Het wil haar zien, horen, voelen. Het zoekt affectie, bescherming, geruststelling. Het communiceert.
Een kind dat keer op keer verraden wordt in zijn vertrouwen, ook op een manier die in onze maatschappij normaal is, dat kan psychische problemen veroorzaken.
Het is inderdaad naïef te denken dat ieder mens goed is, maar voor mij staat het vast dat iedereen onschuldig geboren wordt. Maar ieder mag daar zijn eigen overtuigingen over hebben.
Ik denk dat we grotendeels in dezelfde richting denken, alleen plaats jij meer de focus op dat er meer gevormd wordt bij opvoeding en denk ik dat het al wat meer genetisch vastlegt. Waar de waarheid ligt is de wetenschap in ieder geval er nog niet uit.

quote:
Op woensdag 23 november 2011 @ 19:03 schreef TimMer1981 het volgende:
[..]Interessant wereldje leef jij in dat jij je eigen definities van begrippen kunt creëeren en erop aandringt dat anderen die visie op de realiteit over nemen. Volgens mij deed een bepaalde groep in Duitsland dat ook eind jaren '30...

Oftewel: als je niet weet waar je het over hebt, houd dan je klep dicht.
Volgens mij ben jij nou typisch iemand die iets te vrij is opgevoed .

De definitie van fascisme ligt niet zo vast als jij misschien zou willen vandaar dat ik aangeef dat voor mij een opmerking als 'die zijn het leven niet waard' daaronder vind vallen, dat maakt de communicatie namelijk wat makkelijker. Je versterkt overigens met je reactie mijn beeld dat je behoorlijk intolerant bent.
userIcon
quote:
Op woensdag 23 november 2011 @ 21:29 schreef truthortruth het volgende:
[..]

Ik denk dat we grotendeels in dezelfde richting denken, alleen plaats jij meer de focus op dat er meer gevormd wordt bij opvoeding en denk ik dat het al wat meer genetisch vastlegt. Waar de waarheid ligt is de wetenschap in ieder geval er nog niet uit.

[..]

Volgens mij ben jij nou typisch iemand die iets te vrij is opgevoed .
Verkeerd gedacht.
quote:
De definitie van fascisme ligt niet zo vast als jij misschien zou willen vandaar dat ik aangeef dat voor mij een opmerking als 'die zijn het leven niet waard' daaronder vind vallen, dat maakt de communicatie namelijk wat makkelijker.
quote:
Het begrip 'fascisme' is niet eenduidig te definiëren. Het is een dermate complex en gevarieerd verschijnsel, dat moeilijk beknopt is te omschrijven. Toch heeft het fascisme een aantal basiskenmerken die het onderscheidt van andere politieke stromingen. Deze zijn:
Het fascisme is de tegenstander van zowel de traditioneel linkse als rechtse politieke partijen.[4]
Het fascisme minacht contemporaine conservatieve instellingen.[4]
Het fascisme vereert machtsvertoon en het gebruik van geweld, in zoverre dat is gericht op de omverwerping van de bestaande maatschappelijke orde.
Het fascisme kent een autoritaire structuur met aan het hoofd daarvan een leider aan wie charismatische eigenschappen worden toegeschreven.
Het fascisme streeft naar de instelling van een politieke dictatuur.
Het fascisme streeft naar de volledige controle over het maatschappelijk leven en de sociale en culturele organisaties.
Het fascisme is extreem nationalistisch.
Het fascisme pleit voor een continue strijd om de eigen natie te kunnen doen overleven te midden van andere staten.
Het fascisme berust in hoofdzaak op de maatschappelijke middenklasse.
Het fascisme streeft naar sociale eenheid en de opheffing van alle bestaande klassen- en belangentegenstellingen.
Redelijk vast mijns inziens.
quote:
Je versterkt overigens met je reactie mijn beeld dat je behoorlijk intolerant bent.
Intolerant? Ik zal de laatste zijn. Rechtvaardig? Zeker.
32  van 32 reacties op deze pagina. Pagina  1


Lees ook:

» 05/05 Hoe diagnoses de band tussen ouders en kind kapotmaken18
» 08/04 Kutmarokkaantje of slachtoffer van jeugdzorg? 40
» 18/03 De macht van woorden1
» 12/02 Doekje voor het bloeden3


delen | eKudos nujij

Gebruikersnaam 
Wachtwoord
 
online adverteren www.m4n.nl
Video's



True ©1999-2012 FOK! INTERNET SITES  |  gratis nieuws op je site?  |  algemene voorwaarden