In vijf minicolumns vertellen tuvokki, bazbo, peets, petertjeprik en Bornfree u over hun dierbaarste film.
[bazbo] 'Cry Freedom' Het was een vrijdagavond in augustus 1988 en de hand van het meisje dat naast me zat lag voortdurend op mijn bovenbeen. In de bioscoop was het doodstil. Op het scherm zag je Kevin Kline als Zuidafrikaanse journalist Donald Woods en Denzel Washington in de rol van Steve Biko. 'Cry freedom' van Richard Attenborough is een belangrijke film. Ik wist al over Biko via Peter Gabriel. Die zong een lied over de politieke activist en de moord op hem in een politiecel in september 1977. Ik rilde en trilde, legde mijn hand op die van haar. Het was alweer zo lang geleden dat ik op iemand verliefd was en toen liep het rampzalig af en ik wilde niet dat dit nieuwe meisje nu zo dichtbij was en ik wilde het toch ook weer heel erg graag wél en ik was o zo bang en uiteindelijk zag ik van die hele film bijna niks. Jaren later keken we de film op televisie nog eens terug. Wat viel hij tegen. Maar dat maakte me niet uit. Inmiddels was ik al tijden met het meisje getrouwd. Voor mij was en is de film het begin van mijn Vrijheid. Mag ik Huilen van geluk?
[Tuvokki] 'Rumble Fish' Voor de mensen die de film niet kennen: 'Rumble Fish' is een film van Francis Ford Coppola uit 1983. Het verhaal gaat over Rusty James die erg opkijkt tegen zijn oudere broer The Motorcycle Boy, de vroegere leider van zijn straatbende, die ineens is verdwenen. De film is geheel in zwart-wit gedraaid, op enkele details na. Toen ik de film voor het eerst zag, was ik een jaar of twaalf en ik kon me helemaal voorstellen dat ík bendeleider was. Pas bij het dramatisch hoogtepunt, waar The Motorcycle Boy dood gaat en Rusty moet vertrekken naar Californië om dezelfde les te leren als zijn broer, begreep ik dat ik Rusty moest zijn. En niet de vele malen stoerdere absente kracht in zijn leven. Ik had de link niet gelegd, aangezien mijn broer geen motor reed. Mijn broer vond de film maar stom. "Alleen die stomme vissen zijn in kleur," zei hij spottend. Ik werd er kwaad om. Dat hij, die wél mijn oudere broer was maar niet zo cool als de Motorcycle Boy, me uitlachte omdat ik die film zo goed vond, klopte niet. De volgende dag zou ik naar Californië gaan, op de motor, om nooit meer terug te keren.
[Peets] 'The green mile' (De groene vloer) Wil je mij drie uur lang stilzwijgend en uiterst geboeid aan een stoel gekluisterd krijgen, dan moet je wel van zeer goeden huize komen. Deze waanzinnig mooie en indrukwekkende film lukte dat echter probleemloos. De film nam mij mee in een emotionele achtbaan en liet me niet meer los tot het einde. Zelfs na de eindeloze aftiteling kostte het me moeite om van mijn stoel los te komen. Wát een impact! Imponerend. Een parel van Stephen King. Het verhaal, dat zich voornamelijk afspeelt binnen de muren van de Cold Mountain-gevangenis, brengt de perfecte mix van ontroering en wreedheid, van humor en drama, van heden en verleden, van fantasie en werkelijkheid, van goed en kwaad, van mysterie en realiteit. Geweldig en overtuigend geacteerd door onder anderen Tom Hanks en Micheal Clarce Duncar. 'The green mile' komt bij je binnen en verlaat je vervolgens nooit meer helemaal. Het is geen typische mannen- of vrouwenfilm, maar het is een film die iederéén 'once in a lifetime' gewoon gezien moet hebben. Of twee keer. Of zes keer.
[PetertjePrik] 'The Shining' In het horrorgenre is het algemeen geaccepteerd en zelfs tot de standaard verheven om een aantal goede schrikmomenten en smerige scènes te gebruiken. Maar regisseur Stanley Kubrick koos met zijn film ´The Shining´ voor een subtielere benadering. Zo is de beroemde scène met de bijl en de kreet ‘Here’s Johnny!’, ondanks wat deze foto wellicht impliceert, allesbehalve een schrikmoment. Je ziet de bijl zelfs vanaf de kant van Jack meermaals de deur ingaan en je hoort actrice Shelly Duvall gillen voordat ze ook daadwerkelijk in beeld komt. In die zin kun je je afvragen of ‘The Shining’ wel een horrorfilm is.
Met de trage opbouw, hypnotiserende achtergrondmuziek, subtiele geluidseffecten en een aantal vreemde scènes die ogenschijnlijk weinig met de verhaallijn van doen hebben, heeft Stanley Kubrick een omgekeerde horrorfilm gecreëerd. ‘The Shining’ is een film waar de diepere lagen zich pas blootgeven als je de film vaker ziet. Waar de conventionele films uit het horrorgenre bij het opnieuw bekijken hun angstaanjagendheid verliezen, wordt ‘The Shining’ bij elke vertoning naarder, vreemder en enger. De kleine, soms verstopte details maken de film tot een obsceen en occult meesterwerk.
[Bornfree] 'Gone with the wind' Ik ben een gevoelig mens. Films raken al snel die gevoelige snaar bij mij. Ik kijk er veel, tegenwoordig meer thrillers dan romantische. Toen ik nog niet wist waar met mijn gevoelens heen te kunnen, met name in mijn jeugd, ging ik vaak naar romantische films. 'Gone with the wind' was mijn absolute favoriet met als hoofdrolspelers: Clark Gable, Vivien Leigh, Leslie Howard en Olivia de Havilland. Het was toen, begin jaren zeventig een kaskraker. Hij bleef maar terugkeren in de theaters. Iedere keer weer ging ik ernaartoe. Ik heb de film nu een keer of acht gezien denk ik. Laatst zag ik hem weer op tv, ging ervoor zitten en was na een halfuur klaar. Heb hem afgezet.
Hoe komt dat? Ik kan maar een conclusie trekken. Thuis heerste er een tegenovergestelde sfeer van romantiek. Ik zocht naar volmaakte liefde, die vond ik in 'Gone with the wind'. De verschrikkelijk verwende Scarlet O'Hara (Vivien Leigh) en de veroveraar Rhett Butler (Clark Gable), tenenkrommende scènes waarin passie en onbereikbaarheid je adem deed stokken, iedere keer weer. De beelden waren perfect, 238 minuten leken er altijd 18.
En u? Wat is uw fijnste film? Aan welke film kleven uw dierbaarste herinneringen?
Ik heb twee films die voor mij heel dierbaar zijn.. Het gaat hier echter om kinderfilms, maar of dat iets is om voor te schamen laat ik in het midden. Ik was als kind heel vaak ziek en heb meerdere operaties ondergaan. Daardoor zat ik vaak thuis op de bank, hondsberoerd, doof en verdoofd. In die tijd keek ik veel Disney-films en andere tekenfilms. Mijn twee favorieten waren beide films die eigenlijk niet zo happy-go-lucky waren, maar ik vond er troost in. De eerste film was Alle Honden Gaan Naar De Hemel (All Dogs Go To Heaven), een film over twee honden waarvan de leider de dood bedriegt om op aarde te kunnen blijven gokken. En passant redt deze Charlie ook nog een meisje van een hondenmaffioso, maar uiteindelijk ontkomt hij niet aan zijn lot... De tweede film was Platvoet, een film over een dinosaurus die zijn moeder verliest en de weg naar de 'Groene Vallei', een soort dino-utopie, moet vinden. Ik heb bij beide films bakken vol tranen vergoten. Of eerlijk gezegd, ik doe dat nog steeds. Want hoewel ik nu 23 ben, als ik ziek ben strompel ik naar de DVD-kast, waar deze twee trouw op me wachten. Ik ben als het hondje van Pavlov, voor mij zijn ziek-zijn en deze films voor altijd met elkaar gelinkt en ik ben zo geconditioneerd dat ik deze moet kijken om mijn ziekte dragelijk te maken... Achteraf zijn beide films ook een soort voorbode geweest. Ik ben zelf veel in aanraking gekomen met de dood. Mijn moeder stierf enkele jaren geleden. Ik ben twee zeer dierbare huisdieren kwijtgeraakt aan de rotweg naast mijn straat. Deze films roeren me tot het diepst, maar tegelijkertijd merk ik na het kijken altijd... ...dat ik me iets beter voel.
Er zijn drie films die bij elkaar horen; Koyaanisqatsi, Powaqqatsi en Naqoyqatsi.
Naqoyqatsi is troep (als derde deel van het drieluik vooral; voegt niets toe aan de andere twee films en maakt een .... goedkope slecht afgewerkte indruk).
Powaqqatsi heeft mooie beelden maar beklijft niet. Het is vooral het zelfde bezwaar als wat ik heb met de meeste natuurfilms; een stukje van hier, een stukje van daar zonder dat er een samenhang is.
Koyaanisqatsi
Het is een vreemde film; je bent er gek op of het zegt je helemaal niets.
De muziek van Philip Glass sluit naadloos op de beelden aan. De film heeft een boodschap, maar je kunt er in zien wat je wilt.
Is het een perfecte film? Absoluut niet .... sommige stukken zijn te lang, de opbouw suggereert soms rare dingen (ik zou de film zelf anders ingedeeld hebben en bepaalde shots omgekeerd [inzoomen versus uitzoomen]) en bepaalde stukken zijn érg gedateerd (nu ouderwets aandoende voorwerpen).
Het is voor mij vrij lastig te zeggen welke films mij het dierbaarste zijn. Ik heb een hele groote film collectie, en heb een hoop films die mij op een af andere manier bij zijn gebleven. Hoop films of tv series hebben wel verhaal, of een enkele scene die indrukwekkend is.
Maar als ik 2 film moet kiezen, op dit moment, dan zijn het deze films:
Battle Royale 2: De eerste film was film technisch beter, maar toch maakte de 2e film meer indruk. Deze film was gemaakt toen de oorlog tegen het terrorisme net begonnen was, en de film schilderde op een subtiele maar toch angstaanjagende manier een beeld van de maatschapij waar we toen naar op weg waren. Het midden stuk van deze film is redelijk saai. De films maakt niet echt een punt aan het einde (Maar het zou kunnen dat de regiseur dit bewust aan het publiek overlaat). Maar toch maakte het een indruk.
A Clockwork Orange: Heb deze film 2 weken terug voor de 2e keer gezien tijdens de eenmalige bioscoop premiere hier in Singapore. De film mag in Singapore niet verkocht worden, maar als onderdeel van een film festival werd de film eenmalig in de bioscoop vertoont. De film brengt een beetje een mengelmoes van gevoelens in je op. Aan de ene kant is het schokkend, aan de andere kant kunstzinnig, aan de andere kant gewoon grappig. Heb de reacties van de mensen om mij heen bekeken in de zaal. Het maakte bij hun dezelfde mening van emoties los.
Mooiste was nog wel toen ik de zaal uitliep: Een persoon achter mij zei: "Viel eigenlijk wel mee, dacht dat de hoofdrol speler anaal verkracht zou worden door een grote kerel". Moest toen lachen: De fantasie van de gemiddelde kijker is erger dan de daadwerkelijke film.
Daarnaast zet de film tot nadenken: Moeten we als maatschapij het geaccepteerd vinden als we iemand zijn gedrag met medicatie willen veranderen?
Op dinsdag 22 november 2011 @ 05:55 schreef AgitoM het volgende: Het is voor mij vrij lastig te zeggen welke films mij het dierbaarste zijn. Ik heb een hele groote film collectie, en heb een hoop films die mij op een af andere manier bij zijn gebleven. Hoop films of tv series hebben wel verhaal, of een enkele scene die indrukwekkend is.
Maar als ik 2 film moet kiezen, op dit moment, dan zijn het deze films:
Battle Royale 2: De eerste film was film technisch beter, maar toch maakte de 2e film meer indruk. Deze film was gemaakt toen de oorlog tegen het terrorisme net begonnen was, en de film schilderde op een subtiele maar toch angstaanjagende manier een beeld van de maatschapij waar we toen naar op weg waren. Het midden stuk van deze film is redelijk saai. De films maakt niet echt een punt aan het einde (Maar het zou kunnen dat de regiseur dit bewust aan het publiek overlaat). Maar toch maakte het een indruk.
A Clockwork Orange: Heb deze film 2 weken terug voor de 2e keer gezien tijdens de eenmalige bioscoop premiere hier in Singapore. De film mag in Singapore niet verkocht worden, maar als onderdeel van een film festival werd de film eenmalig in de bioscoop vertoont. De film brengt een beetje een mengelmoes van gevoelens in je op. Aan de ene kant is het schokkend, aan de andere kant kunstzinnig, aan de andere kant gewoon grappig. Heb de reacties van de mensen om mij heen bekeken in de zaal. Het maakte bij hun dezelfde mening van emoties los.
Mooiste was nog wel toen ik de zaal uitliep: Een persoon achter mij zei: "Viel eigenlijk wel mee, dacht dat de hoofdrol speler anaal verkracht zou worden door een grote kerel". Moest toen lachen: De fantasie van de gemiddelde kijker is erger dan de daadwerkelijke film.
Daarnaast zet de film tot nadenken: Moeten we als maatschapij het geaccepteerd vinden als we iemand zijn gedrag met medicatie willen veranderen?
Geweldige film A Clockwork Orange van één van de beste regisseurs ooit, Stanley Kubrick. Ik heb hem gezien toen hij pas uit was en toen kwam dat geweld nog veel erger over dan nu. Malcolm mcDonald was ook wel geknipt voor de rol.
Kubrick, zwaar overgewaardeerd. clockwork orange is een film die leunt op geweld maar stelt inhoudelijk niets voor. 2001 is te lang en is te overmoedig. full metal jacket is beroemd om zijn eerste deel (boot camp), het tweede deel van de film is makkelijk te vergeten.
Mijn favoriet: Die hard, briljante actiefilm die het genre gedefinieerd heeft.
Op donderdag 24 november 2011 @ 13:27 schreef dude1960 het volgende: Kubrick, zwaar overgewaardeerd. clockwork orange is een film die leunt op geweld maar stelt inhoudelijk niets voor. 2001 is te lang en is te overmoedig. full metal jacket is beroemd om zijn eerste deel (boot camp), het tweede deel van de film is makkelijk te vergeten.
Mijn favoriet: Die hard, briljante actiefilm die het genre gedefinieerd heeft.
Totaal niet te vergelijken films moet je ook niet met elkaar vergelijken. Je vergelijkt een boek van Fleming over James Bond toch ook niet met 'Nooit meer slapen' van W.F Hermans? Totaal andere stijl. Alle experts zijn het erover eens dat Kubrick een van de beste regisseurs was. En onder die experts ook alle andere regisseurs.
Reacties op dit bericht
Bakoenin (Redactie Frontpage) 22-11-2011 @ 11:44
