Mooi geschreven stukjes, hier is die van mij

Ik heb twee films die voor mij heel dierbaar zijn.. Het gaat hier echter om kinderfilms, maar of dat iets is om voor te schamen laat ik in het midden.
Ik was als kind heel vaak ziek en heb meerdere operaties ondergaan. Daardoor zat ik vaak thuis op de bank, hondsberoerd, doof en verdoofd. In die tijd keek ik veel Disney-films en andere tekenfilms. Mijn twee favorieten waren beide films die eigenlijk niet zo happy-go-lucky waren, maar ik vond er troost in.
De eerste film was Alle Honden Gaan Naar De Hemel (All Dogs Go To Heaven), een film over twee honden waarvan de leider de dood bedriegt om op aarde te kunnen blijven gokken. En passant redt deze Charlie ook nog een meisje van een hondenmaffioso, maar uiteindelijk ontkomt hij niet aan zijn lot...
De tweede film was Platvoet, een film over een dinosaurus die zijn moeder verliest en de weg naar de 'Groene Vallei', een soort dino-utopie, moet vinden.
Ik heb bij beide films bakken vol tranen vergoten. Of eerlijk gezegd, ik doe dat nog steeds. Want hoewel ik nu 23 ben, als ik ziek ben strompel ik naar de DVD-kast, waar deze twee trouw op me wachten. Ik ben als het hondje van Pavlov, voor mij zijn ziek-zijn en deze films voor altijd met elkaar gelinkt en ik ben zo geconditioneerd dat ik deze moet kijken om mijn ziekte dragelijk te maken...
Achteraf zijn beide films ook een soort voorbode geweest. Ik ben zelf veel in aanraking gekomen met de dood. Mijn moeder stierf enkele jaren geleden. Ik ben twee zeer dierbare huisdieren kwijtgeraakt aan de rotweg naast mijn straat. Deze films roeren me tot het diepst, maar tegelijkertijd merk ik na het kijken altijd... ...dat ik me iets beter voel.

Er zijn drie films die bij elkaar horen;
Koyaanisqatsi, Powaqqatsi en Naqoyqatsi.


Naqoyqatsi is troep (als derde deel van het drieluik vooral; voegt niets toe aan de andere twee films en maakt een .... goedkope slecht afgewerkte indruk).

Powaqqatsi heeft mooie beelden maar beklijft niet. Het is vooral het zelfde bezwaar als wat ik heb met de meeste natuurfilms; een stukje van hier, een stukje van daar zonder dat er een samenhang is.

Koyaanisqatsi

Het is een vreemde film; je bent er gek op of het zegt je helemaal niets.

De muziek van Philip Glass sluit naadloos op de beelden aan. De film heeft een boodschap, maar je kunt er in zien wat je wilt.

Is het een perfecte film? Absoluut niet .... sommige stukken zijn te lang, de opbouw suggereert soms rare dingen (ik zou de film zelf anders ingedeeld hebben en bepaalde shots omgekeerd [inzoomen versus uitzoomen]) en bepaalde stukken zijn érg gedateerd (nu ouderwets aandoende voorwerpen).

Maar het blijft dé film voor mij.

Het is voor mij vrij lastig te zeggen welke films mij het dierbaarste zijn. Ik heb een hele groote film collectie, en heb een hoop films die mij op een af andere manier bij zijn gebleven. Hoop films of tv series hebben wel verhaal, of een enkele scene die indrukwekkend is.

Maar als ik 2 film moet kiezen, op dit moment, dan zijn het deze films:

Battle Royale 2:
De eerste film was film technisch beter, maar toch maakte de 2e film meer indruk. Deze film was gemaakt toen de oorlog tegen het terrorisme net begonnen was, en de film schilderde op een subtiele maar toch angstaanjagende manier een beeld van de maatschapij waar we toen naar op weg waren. Het midden stuk van deze film is redelijk saai. De films maakt niet echt een punt aan het einde (Maar het zou kunnen dat de regiseur dit bewust aan het publiek overlaat). Maar toch maakte het een indruk.

A Clockwork Orange:
Heb deze film 2 weken terug voor de 2e keer gezien tijdens de eenmalige bioscoop premiere hier in Singapore. De film mag in Singapore niet verkocht worden, maar als onderdeel van een film festival werd de film eenmalig in de bioscoop vertoont. De film brengt een beetje een mengelmoes van gevoelens in je op. Aan de ene kant is het schokkend, aan de andere kant kunstzinnig, aan de andere kant gewoon grappig. Heb de reacties van de mensen om mij heen bekeken in de zaal. Het maakte bij hun dezelfde mening van emoties los.

Mooiste was nog wel toen ik de zaal uitliep:
Een persoon achter mij zei: "Viel eigenlijk wel mee, dacht dat de hoofdrol speler anaal verkracht zou worden door een grote kerel". Moest toen lachen: De fantasie van de gemiddelde kijker is erger dan de daadwerkelijke film.

Daarnaast zet de film tot nadenken: Moeten we als maatschapij het geaccepteerd vinden als we iemand zijn gedrag met medicatie willen veranderen?

quote:

Op dinsdag 22 november 2011 @ 05:55 schreef AgitoM het volgende:
Het is voor mij vrij lastig te zeggen welke films mij het dierbaarste zijn. Ik heb een hele groote film collectie, en heb een hoop films die mij op een af andere manier bij zijn gebleven. Hoop films of tv series hebben wel verhaal, of een enkele scene die indrukwekkend is.

Maar als ik 2 film moet kiezen, op dit moment, dan zijn het deze films:

Battle Royale 2:
De eerste film was film technisch beter, maar toch maakte de 2e film meer indruk. Deze film was gemaakt toen de oorlog tegen het terrorisme net begonnen was, en de film schilderde op een subtiele maar toch angstaanjagende manier een beeld van de maatschapij waar we toen naar op weg waren. Het midden stuk van deze film is redelijk saai. De films maakt niet echt een punt aan het einde (Maar het zou kunnen dat de regiseur dit bewust aan het publiek overlaat). Maar toch maakte het een indruk.

A Clockwork Orange:
Heb deze film 2 weken terug voor de 2e keer gezien tijdens de eenmalige bioscoop premiere hier in Singapore. De film mag in Singapore niet verkocht worden, maar als onderdeel van een film festival werd de film eenmalig in de bioscoop vertoont. De film brengt een beetje een mengelmoes van gevoelens in je op. Aan de ene kant is het schokkend, aan de andere kant kunstzinnig, aan de andere kant gewoon grappig. Heb de reacties van de mensen om mij heen bekeken in de zaal. Het maakte bij hun dezelfde mening van emoties los.

Mooiste was nog wel toen ik de zaal uitliep:
Een persoon achter mij zei: "Viel eigenlijk wel mee, dacht dat de hoofdrol speler anaal verkracht zou worden door een grote kerel". Moest toen lachen: De fantasie van de gemiddelde kijker is erger dan de daadwerkelijke film.

Daarnaast zet de film tot nadenken: Moeten we als maatschapij het geaccepteerd vinden als we iemand zijn gedrag met medicatie willen veranderen?

Geweldige film A Clockwork Orange van één van de beste regisseurs ooit, Stanley Kubrick.
Ik heb hem gezien toen hij pas uit was en toen kwam dat geweld nog veel erger over dan nu. Malcolm mcDonald was ook wel geknipt voor de rol.

quote:

Op donderdag 24 november 2011 @ 13:27 schreef dude1960 het volgende:
Mijn favoriet: Die hard, briljante actiefilm die het genre gedefinieerd heeft.

Tja, kwestie van smaak, maar durf jij te beweren dat 'Die Hard' inhoudelijk sterker is 'A Clockwork Orange'?

quote:

Op donderdag 24 november 2011 @ 13:27 schreef dude1960 het volgende:
Kubrick, zwaar overgewaardeerd. clockwork orange is een film die leunt op geweld maar stelt inhoudelijk niets voor. 2001 is te lang en is te overmoedig. full metal jacket is beroemd om zijn eerste deel (boot camp), het tweede deel van de film is makkelijk te vergeten.

Mijn favoriet: Die hard, briljante actiefilm die het genre gedefinieerd heeft.

Totaal niet te vergelijken films moet je ook niet met elkaar vergelijken. Je vergelijkt een boek van Fleming over James Bond toch ook niet met 'Nooit meer slapen' van W.F Hermans? Totaal andere stijl. Alle experts zijn het erover eens dat Kubrick een van de beste regisseurs was. En onder die experts ook alle andere regisseurs.