De wereld telt meer dan zeven miljard inwoners las ik gisteren. Nou ja, nu nog niet. Vanaf aanstaande maandag. Zo beweerde het berichtje tenminste. Geestig vond ik het, dat zoiets op de dag nauwkeurig kan worden aangegeven. Prettig ook, zo aan het begin van een nieuwe werkweek. Lekker overzichtelijk.
Ik ontkwam er niet aan, om even stil te staan bij de enorme hoeveelheid mensen die de aarde bevolken. Onder zulke verschillende omstandigheden. Wat zouden ze doen? Eten? Verdienen? Vertellen? Zijn ze gelukkig? Wie hebben ze lief? En hoe zouden ze wonen? Vooral dat laatste hield me buitengewoon bezig. En dat is niet geheel toevallig.
Afgelopen weekend ben ik verhuisd. Na ruim een maand intensief klussen. En dat is voorwaar geen sinecure. Elke avond tot laat in touw, weinig slaap, geen weekenden om tot rust te komen: het valt allemaal heus niet mee. Om de klusvreugde te verhogen, bleek ik allergisch voor verf, oplosmiddelen en wat dies meer zij, waardoor mijn huid tijdelijk werd opgeleukt met vurig eczeem. Ik zal u de details besparen, maar ik kan u verzekeren dat een ijdeltuit als ik daar niet bepaald vrolijk van wordt.
Bij aanvang heeft het nog wel wat, al dat geklus en geBobdeBouwer. Je hoeft nauwelijks na te denken over wat je aantrekt die dag, elke zwaar verwaarloosde spier in je lichaam is weer eens voelbaar en het leukste van alles: het knapt zo lekker op. Na gedane arbeid vertrek je tevreden naar het nog wel bewoonbare oude huis, waar je moe en reuze voldaan in slaap valt.
Op een gegeven moment wordt het echter lastig. Een week voor de verhuizing ongeveer. Bij mij tenminste. Het nieuwe huis nog niet gereed. Het oude huis verandert in een bouwval vol dozen en spullen voor de stort. Gevalletje in between huizen. En nergens een plek om tot rust te komen. Ik veranderde langzaam maar zeker in een labiele kip zonder kop. Ik piepte, pruilde, klaagde. Hard en zielig, om maar eens een kreet van Hans Teeuwen te pikken.
Maar boven alles huilde ik. In supermarkten. Op de werkvloer. Voor stoplichten. In gezelschap. Ik huilde zelfs bij ‘Ik hou van Holland’. Hoewel dat niet zo’n handig voorbeeld is wellicht. In goede doen word ik al niet vrolijk van Linda de Mol, die bij elke flauwe grap van Jeroen van Koningsbrugge een paard probeert te imiteren. Of een zwangere berggeit. Dat verschil is lastig te horen. Hoe dan ook, zoete tranen van zelfmedelijden plaveiden de wegen in mijn woonplaats. En hoewel ik lichtelijk overdrijf, voelde ik mij echt en oprecht ontheemd.
Juist daar moest ik aan denken, toen ik die zeven miljard mede-wereldbolbewoners voor mij zag. Want hoeveel van hen voelen zich elke dag verdreven, verlaten of van huis en haard verstoten? En hoeveel van hen hebben überhaupt geen (t)huis? Of uitzicht daarop. Soms is het tijd voor een schop onder te verwende billen. Aan mensen denken die het zo veel slechter hebben, werkt verdomd relativerend. Niet dat de verworpenen der aarde daar iets mee opschieten natuurlijk. Dat snap ik ook wel. Maar voor ons is het af en toe nodig om te beseffen hoe goed we het hebben. Correctie: voor mij was het even nodig om te beseffen hoe goed ik het heb.
Ik ben een drama queen. Laat ik het maar ruiterlijk toegeven. Maar wel één met een heel mooi huis. Waar ik de komende tijd ga bijkomen van alle doorstane ellende. Eén ding heb ik in ieder geval weer eens geleerd van deze hele geschiedenis: verhuizen? Mijn hobby zal het niet worden.
Reacties op dit bericht
quote:Eens! Ik hou het dan ook niet langer dan een paar minuten vol om dit aan te zienIn goede doen word ik al niet vrolijk van Linda de Mol, die bij elke flauwe grap van Jeroen van Koningsbrugge een paard probeert te imiteren. Of een zwangere berggeit. Dat verschil is lastig te horen
Gramps (Redactie Frontpage) 28-10-2011 @ 00:12
Judelief (Redactie Frontpage) 29-10-2011 @ 14:14
quote:Vanavond mogen we weer niet kijken;) En dank je wel!Op donderdag 27 oktober 2011 @ 22:24 schreef ToriHino het volgende:
[..]
Eens! Ik hou het dan ook niet langer dan een paar minuten vol om dit aan te zien
Verder leuke column en veel woonplezier in je nieuwe huis!
Judelief (Redactie Frontpage) 29-10-2011 @ 14:15
quote:Thanks! Ik ben er voorlopig wel even klaar mee geloof ik, dus ik denk dat het virus aan mij voorbij gaat;)Op vrijdag 28 oktober 2011 @ 00:12 schreef Gramps het volgende:
Ja, en nu even een HELE maand niks geen geklus. Anders wordt het een virus. Ik ben besmet, dus ik ken het wete. Veel geluk in het nieuwe huis.
Judelief (Redactie Frontpage) 29-10-2011 @ 14:19
quote:Pfff ja, het is niet alleen het klussen in het nieuwe huis. Het zijn juist al die andere dingen die zo frustrerend en vermoeiend kunnen zijn. Maar... als je eenmaal in het nieuwe huis zit, vergeet je het gelukkig snel!Op vrijdag 28 oktober 2011 @ 01:55 schreef Hilde76 het volgende:
Een column naar mijn hart, ik zit namelijk 1 dag voor de "grote spullen" verhuizing. We hebben 3 weken geklust, ingepakt, verzeult en aan het begin van deze week leek het alsof er een bom ontploft was hier in huize Hilde. Normaal eten doen we al weken niet meer, mijn dochter slaapt al een week bij oma omdat ook zij erg veel moeite ermee heeft, en ik ben ook geknapt deze week.
Volgende week komt er een grof vuil container en dan flikkeren we alles wat we niet meenemen erin, want dat ge-op-en-neer naar Avalex werden we ook echt niet gelukkiger van (en dat kost echt een hoop tijd).
Nog 2 weekjes, dan is het "voorbij"
zucht....
Judelief (Redactie Frontpage) 29-10-2011 @ 14:22
quote:Dank je! Ja, verbouwing lijkt me minstens zo erg. Heb je helemaal geen plek om weer tot jezelf te komen.Op zaterdag 29 oktober 2011 @ 01:52 schreef sunxxx het volgende:
Net een grote verbouwing achter de rug,dat is verhuizen in je eigen huis,een chemisch toilet ergens in een kamertje achter de wasmachine verstopt,koud water uit een jerrycan,geen gas...grapje duurde 3 weken voor dat het weer redelijk normaal was.
Nog niet klaar!
Wij waren net tot de conclusie gekomen dat je beter kan verhuizen.
Maar goed,het is wel prachtig geworden,ik loop genietend van de toilet,via de keuken,naar de badkamer.
Geniet er maar van in je nieuwe huis.
