We hadden die helikopter natuurlijk helemaal niet moeten sturen. Wat was het nut? En laten we ons nu ook maar niet meer zo druk maken over die bemanning die krijgsgevangen is gemaakt. Schei uit.

Een of andere consultant of ingenieur gaat voor een ingenieursbureau aan de slag in een schurkenstaat. Wanneer je gaat werken in een land waar de burgers worden onderdrukt en het staatshoofd een geestelijk gestoorde machtswellusteling is, dan ben je eigenlijk niet goed wijs. Vervolgens wordt het vechten in dat land. Burgers worden gevangengezet of doodgeslagen, en de buitenlandse consultants kruipen met een bleekgetrokken bekkie onder hun bureau. Raar... Je was toch willens en wetens aan de slag gegaan in een zeer fout land? Waar blijf je dan, met je heldhaftigheid? Nee, onze dappere zakkenvuller stuurt een angstig mailtje naar huis. Of ‘ie misschien even kan worden geëvacueerd.

Dat mailtje komt via-via terecht bij onze premier. Die laatste belt even met defensieminister Hans, die hem prompt doorverbindt met Uri. U weet wel, die langzaam dementerende voormalige hoogleraar die het heeft gepresteerd om sinds het uitbreken van al die volksopstanden op de grens van Afrika en Azië daar werkelijk alleen maar wartaal over uit te kramen. Dus ook in dit geval kwam er niets dan onzin over Uri's lippen. "Laten we maar een helikopter sturen, dan komt het wel goed, Mark." Aldus geschiedde.

De helikopter stijgt een paar uur later op van een Nederlands marineschip voor de kust, en landt in Libië. De doodsbange ingenieur wordt aan boord gehesen, samen met een of andere sidderende Brit. Maar weer opstijgen en wegvliegen lukt niet. Helikopter plus inzittenden worden in beslag genomen en overmeesterd door troepen van Ghadaffi. De angstige Hollander en de bange Brit mogen vervolgens Libië verlaten, de helikopterbemanning wordt vastgezet. Paniek in het Torentje.

Onze premier roept dat we alles in het werk stellen om de helikopterbemanning vrij te krijgen. Maar waarom eigenlijk? Dat is toch je werk? Gevangen worden genomen en eventueel sneuvelen? Daar ben je militair voor geworden. Waarom zouden we Libië en zijn geschifte staatshoofd ook maar een duimbreed toegeven? Elke dag een faxje naar die regeringstent van die Ghadaffi met de tekst "Return our soldiers" moet volstaan. We heffen wat mij betreft de beslaglegging op de Ghadaffi-miljoenen niet op; als we dat wel doen, staan we in Europa finaal voor schut. We bepleiten geen vrijgeleide voor Ghadaffi en al dat mentaal getormenteerde nageslacht van hem. Die schietende en verkrachtende zoons en dochters dienen ook gewoon te worden berecht. Net als papa.

Een tot op het bot incompetente minister van Buitenlandse Zaken en een nietserige defensieminister die geen tegengas geeft en zich voor het karretje van Mark laat spannen. Zie hier een dwarsdoorsnede van ons landsbestuur. En o, wat had Mark graag op de avond voor de verkiezingsdag willen laten zien, wat een wijs en kundig premier hij was. Onder zijn bezielende leiding had onze dappere marine de onschuldige Nederlandse ingenieur uit de klauwen van een misdadige dictator bevrijd. Dat had de coalitie flink wat Eerste-Kamerzeteltjes opgeleverd. Nu stond Mark met lege handen.

Militairen weten dat ze mogelijk zullen sneuvelen. Maar dat doet niets af aan de verantwoordelijkheid van hun bazen, om hun levens niet onnodig in de waagschaal te stellen. Militairen hun leven laten wagen voor een flauwekulmissie, dat vind ik een oorlogsmisdaad. Een riskante operatie laten uitvoeren om een zakkenvuller te redden die willens en wetens en uit eigen vrije wil in een fout land gaat werken, dat is een flauwekulmissie. Het leed dat de helikopterbemanning en hun families nu overkomt, is de schuld van onze premier.

Rutte oorlogsmisdadiger!

Lees ook:

delen |