"Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden," zei mijn goede moeder. De Rooms-Katholieke kerk had een plaats in haar leven, maar niet prominent. Mij voedde ze 'vrij' katholiek op. Naar de kerk gaan was geen verplichting. Dat ik een goed leven zou leiden, dáár ging het om. Als het op het geloof aankwam, moest ik zelf een keuze maken.
Daar kwam ik weer eens aangefietst. Zonder kratje Dommelsch achterop. Het kan niet altijd feest zijn. En dat terwijl de feestdagen in aantocht waren. Het was koud en er lag nog volop sneeuw. Dan is het veel te link om met een kratje achterop te fietsen. En ik kan niet met de auto, want ik heb geen auto en ik kan niet eens rijden. Toch ben ik gelukkig, hoor. Dat komt doordat ik zulke mooie mensen om mij heen heb.
Het leuke van fietsen is dat je de kortste weg kunt uitzoeken. Door parkjes, tussen huizen door en over achterafstraatjes. Je komt nog eens ergens. Best link met dit weer, want er was niet overal gestrooid. (Lees: er was overal niet gestrooid.)
Zo belandde ik op een smal paadje, dat eigenlijk een voetpad was. Ik reed stapvoets, dus voelde ik mijzelf niet in overtreding. En daar, vlak vóórdat ik het fietspad en de grote weg weer zou naderen, daar trof ik de situatie op de foto aan.
Het waren twee hekjes die op het voetpad waren geplaatst. Zódanig, dat je al fietsend niet verder kon. Je werd gedwongen af te stappen. Dat deed ik dan ook. Om de foto te maken.
Want het was een interessante situatie. De hekjes dwongen je om af te stappen, maar kennelijk waren er ook andere keuzes te maken. De menselijke geest is creatief. Er waren mensen geweest die duidelijk voor iets anders hadden gekozen. Dat zag je aan de sporen in de sneeuw. Zij hadden de hekjes omzeild en waren dwars door de gemeentetuin gereden. Ten koste van de beplanting. Het deed mij denken aan mijn moeder en mijzelf. Als zij mij iets vroeg of ze wilde dat ik iets ging doen en ze drukte me van alles op het hart, dan knikte ik: "Ja," maar ik deed: "Nee."
Welke keuzes gaat u maken in 2011? Stapt u af en gedraagt u zich volgens de regels? Kiest u voor het geijkte pad of omzeilt u de hekjes, de regels en de normen? Of zoekt u uw eigen weg? Linksom of rechtsom? Welke offers bent u bereid te brengen? Maakt u de keuze bewust of doet u wat er op dat moment het beste is of wat u het voordeligst uitkomt? "Ik zie wel waar ik tegenaan loop." Niet kiezen is trouwens ook een keuze. Eigenlijk maakt het niet uit, want: "Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden."
En ik? Ik denk nog maar eens terug aan mijn goede moeder.
Zij overleed op 24 december 2010.
Apeldoorn, januari 2011
(foto: bazbo)
Reacties op dit bericht
Gramps (Redactie Frontpage) 08-01-2011 @ 13:12
quote:Op zaterdag 8 januari 2011 @ 11:02 schreef groteherman het volgende:
Qua wegen kiezen vind ik dat het volslagen irrelevant is welke weg iemand kiest als het maar een vrije keuze is en deze niet ingegeven is door angst, gewoonte of onbegrip.
quote:@Groteherman,Op zaterdag 8 januari 2011 @ 15:42 schreef groteherman het volgende:
@IkGeloofWel.
Ik geloof wel dat jij mijn reactie op jezelf betrokken hebt, ik geloof niet dat je begrepen hebt dat ik hem niet op mijzelf betrek, maar op anderen richt.
Ik heb, ondanks invloeden van mijn moeder, mijn weg gevonden. Zonder angst, gewoonte, onbegrip of opgedrongen overtuiging.
harry64 (Redactie Frontpage) 09-01-2011 @ 02:56
quote:Wat hier gebeurt is een standaardvirus op FOK! en het heeft ook jou besmet. Je baseert je visie op mij door aannames, ontstaan binnen je eigen perceptie, op mij los te laten.Op zondag 9 januari 2011 @ 00:26 schreef IkGeloofWel het volgende:
[..]
[..]
@Groteherman,
Ik denk niet dat je mijn reactie begrepen hebt.
Ik vond je stelling nogal nergens over gaan en nogal onzinnig. Zeker na de mooie column die heel subtiel een eerbetoon aan Bazbo's moeder was.
Je voegt er dan ook nog aan toe dat je volledige keuzevrijheid wil hebben en dat gewoontes eigenlijk per definitie slecht zijn. Want je mag niet uit gewoonte kiezen toch?
Ik zie in je stelling niets dat ik op mezelf zou kunnen of willen betrekken.
Ik heb getracht die onzin in een paar zinnen te nuanceren door aan te geven dat alles wat je doet bepaald word door je verleden. Goede gewoontes, slechte gewoontes, ouders, andere mensen, ervaringen, lessen uit je verleden. Dat alles bepaalt mede je keuzes. Je kunt je daaraan niet onttrekken. In de context van de verschrikkelijk mooie column van Bazbo lag de focus uiteraard op de rol van de moeder.
Regelmatig doe ik dingen totaal anders als mijn ouders, omdat ik met dingen anders wil omgaan dan zij dat deden. Veelal zonder hun keuzes af te keuren. Ik kan respect hebben voor hun keuzes, terwijl ik vind dat die voor mij niet werken. Andersom laat ik me ook vaak inspireren door dingen die zij deden waar ik een goed gevoel bij had of trots op was. Dan treed ik met blijdschap in de door hun platgetreden paden zonder dat ik vind dat ik in mijn vrijheid wordt beknot.
Volledige keuzevrijheid bestaat niet, tenzij je een egoïst bent die met niemand en niks rekening houd. Keuze is vrijwel altijd gelimiteerd. Vaak kies je wegen die je liever niet bewandelde, maar door de omstandigheden werd je gedwongen.
Het percentage keren dat ook jij uit gewoonte kiest zit veel dichter bij de 100 dan bij de 0.
De volledige keuzevrijheid die je voor jezelf claimt door die heel vriendelijk aan anderen toe te wensen wekt de suggestie dat je geen interesse in de keuzes van anderen hebt en zelf geen verantwoording wenst af te leggen over wat jij kiest.
Als je deze laatste zin goed leest, dan blijkt dat ik precies snap dat je het niet over jezelf wilt hebben, maar over anderen. Uit die zin blijkt ook dat ik zelfs begrijp waarom je liever over anderen praat.
Werkt prima eenzaam op een zolderkamer. Mensen met wel een sociaal leven zijn wel geïnteresseerd in welke richting mensen in hun sociale netwerk kiezen. Die hebben er ook geen moeite mee de meesten van hun eigen keuzes uit te leggen. Keuzes van mensen uit je sociale netwerk beïnvloeden ook jouw keuzes.
Je stelt dat de richting kiezen irrelevant is, vermits je de grote jeugdtrauma's als 'verplichte keuze', op de gok kiezen, angsten, gewoonte (opvoeding ?? Je moeders invloed ??) etc. maar vermijd. Je licht dat in een volgende reactie nog eens toe door nadrukkelijk de invloeden van je moeder en je opvoeding te bagatelliseren. Je bent kennelijk zo gefocust op het uitsluiten van invloeden van jeugd en buitenaf dat wegen al op voorhand daardoor onbegaanbaar zijn.
Lekker vrij ben je dan!
Ondanks de invloeden van je moeder schrijf je. Was ze zo slecht? Of ben jij zo'n recalcitrante rebel? Ik ken je verder niet, noch je moeder, dus ik denk niks slechts over haar. Waarschijnlijk deed ze zoals vrijwel elke moeder vreselijk haar best, maar werd dat niet in dank afgenomen, want anders schrijf je niet "ondanks invloeden van mijn moeder".
Een Groteherman die vrij probeert te zijn door zo nadrukkelijk alle lessen van verleden en ouders uit te wissen, hoe vrij is die Herman dan eigenlijk?
Een Groteherman die het zo belangrijk vind om de invloeden van zijn moeder uit zijn leven te bannen, hoe groot is die Herman dan eigenlijk?
Met vriendelijke groet,
Ik Geloof Wel
(En ook dat is een vrije keuze die mij tot mijn grote genoegen beperkt in een heleboel andere keuzes die ik regelmatig moet maken)
quote:Dit doet geen recht meer aan de column van Bas, zijn overleden moeder en mijn lieve moeder. Ik ga hier niet meer op reageren. Je mag pm-en.Op zondag 9 januari 2011 @ 18:15 schreef IkGeloofWel het volgende:
Groteherman,
Wat ben je nog klein, wat moet je nog groeien.
Mijn reactie op de column van Bazbo was neutraal en op niemand gericht. Daar kom jij dan overheen en tracht je mij af te serveren door jouw stellingen op mij te betrekken, terwijl daar geen enkel aanknopingspunt voor is. Bij wie leeft dan het door jou verafschuwde standaardvirus hier op FOK. Bij Groteherman dus.
Als ik dan op jouw bericht reageer en mij baseer op hoe jij zelf over je moeder schrijft, dan zijn mijn aannames de facto foutief?
Een Groteherman die letterlijk schrijft: "Ik heb, ondanks invloeden van mijn moeder, mijn weg gevonden.",
Daarmee geeft hij vast niet aan dat hij invloeden van zijn moeder uit zijn leven weert. Echt niet. Daardoor gaan mensen hem ook echt niet anders inschatten dan zijn zelfbeeld voorschrijft.
Die Groteherman heeft een probleem met zijn moeder. Dat zijn geen verzinsels van mij, maar je eigen woorden.
Ik begrijp best dat die blik in de spiegel niet leuk is. Maar het is erg onvolwassen om daar dan zo opegeFOKt op te reageren alsof de hele fok wereld elke keer tegen jou is.
De vraag van mijn vorige bericht over hoe groot die Groteherman eigenlijk is lijkt nu wel afdoende beantwoord door jou.
Groeten
IkGeloofWel
