Ik vond de missie zelf wel iets vernieuwends hebben. Het zorgt wel voor een goede basis voor het verhaal. Maar zoals je zelf al aangeeft, je hoeft hem niet te spelen. Uiteindelijk blijft het toch een spel. Duizend burgers uitmoorden is misschien immoreel maar mensen moeten inzien dat het maar een spel is.

Tja wat mij betreft moet dit gewoon kunnen, psychopaten kunnen uit alles wel hun inspiratie halen.

Ik schreef overigens een column over een ander aspect van dit onderwerp, dus die link spam ik even hier: http://frontpage.fok.nl/c(...)p-een-vliegveld.html

Het onderscheid maak je bij het feit dat het niet eens echte acteurs zijn, maar pixels, gegenereerd door een 3D programma en op je scherm aanwezig door de gamesengine... Er is geen vage grens tussen dit en echt op locatie zijn... Met je controller in je hand (zelfs als deze gevormd zou zijn als een wapen) iets doen is ook heel anders dan met een echt wapen iemand fysiek kwaad doen... Als je tot dat laatste in staat bent dan is er iets gruwelijk mis in je hoofd... Richt je controller eens op iemand anders? Je voelt al snel dat je weinig schade kan aanrichten...

Natuurlijk zijn er altijd personen waarmee iets mis is die iets randoms als inspiratiebron kunnen nemen om iemand kwaad aan te doen (of gewoon de schuld te schuiven op iets wat veel mensen logisch schijnen te vinden, films, muziek, videogames, vroeger waren het die duivelse stripboeken)..

Tussen miljoenen mensen die gebruik maken van een product, waarvan er een aantal geesteszieken zijn die dat als inpiratiebron gaan gebruiken ligt niet de schuld bij het product, maar bij de 'natuurlijke' samenstelling van de bevolking... Als je dusver gefrustreerd bent dat je anderen iets aan wil doen dan kan dat vanalles zijn..

De andere kant wordt helemaal niet belicht... In hoeverre geweldadige games niet als uitlaatklep kunnen fungeren voor een aantal duizend mensen die anders wellicht zouden knappen onder de altijd aanwezige sociale druk op hun werk, school of omgeving?

Ik vind het een hele eenzijdige discussie die altijd maar de eigen verantwoordelijkheid ondermijnt...

Ik denk zelf dat het nieuws ook zeer vaak als inspiratiebron genomen wordt... Is er een gast die een school uitmoord, dan is dat wereldnieuws en heb je altijd mensen die denken, hey, als k mezelf dan toch kapot maak, waarom dan niet wereldberoemd? Hetzelfde als al die mensen die ondanks de politiehelicopter de politie proberen te ontvluchten terwijl ze hun 5 minutes of fame vergaren... Ongeacht hoe nutteloos zo'n actie is in de ogen van iemand die wel een leven heeft, kan ik me voorstellen dat iemand met een nutteloos bestaan geniet van een dergelijke actie...

quote:

Op maandag 25 januari 2010 @ 10:52 schreef fokkurt het volgende:
Wat een column zeg... ga anders maar the sims spelen of zo als je een geweten kweekt bij shooters.

Ik stel net dat ik dat wrange gevoel niet heb gehad bij welke shooter dan ook, of ik nou monsters schoot in Far Cry, burgers in GTA, moffen in CoD. De opzet van de scène is bedoeld om controverse te kweken, niets anders. Juist omdat het nog nooit is gedaan, juist omdat ze van tevoren wisten dat er tientallen miljoenen zouden worden verkocht, juist omdat het een sleutelmissie in het verhaal betreft. De vraag is: hoe ver mag en kan je daarin gaan? Wat is het volgende - COD 7 met een missie waarin je een vliegtuig het Empire State in vliegt?

Wat is het verschil tussen een spel, waarbij het er echt uitziet, maar wel duidelijk zichtbaar niet echt is, of een film waarbij het levensecht lijkt? Hoeveel onschuldige doden zijn er niet in films gevallen?
Ik denk dat als je het onderscheid tussen een spel en de realiteit niet meer kunt maken er iets bij de persoon zelf niet goed zit, niet bij het spel.

quote:

Op maandag 25 januari 2010 @ 11:22 schreef Days-Of-Wild het volgende:
Wat is het verschil tussen een spel, waarbij het er echt uitziet, maar wel duidelijk zichtbaar niet echt is, of een film waarbij het levensecht lijkt? Hoeveel onschuldige doden zijn er niet in films gevallen?
Ik denk dat als je het onderscheid tussen een spel en de realiteit niet meer kunt maken er iets bij de persoon zelf niet goed zit, niet bij het spel.

Een kijker kan niet actief participeren aan een film. In het spel hangt alles af van de speler - als je niets doet, gebeurt er niets. Door middel van 'scripted events' gaat het verhaal verder als je zelf verder gaat.

quote:

Op maandag 25 januari 2010 @ 10:55 schreef superworm het volgende:
[..]
Ik stel net dat ik dat wrange gevoel niet heb gehad bij welke shooter dan ook, of ik nou monsters schoot in Far Cry, burgers in GTA, moffen in CoD. De opzet van de scène is bedoeld om controverse te kweken, niets anders. Juist omdat het nog nooit is gedaan, juist omdat ze van tevoren wisten dat er tientallen miljoenen zouden worden verkocht, juist omdat het een sleutelmissie in het verhaal betreft. De vraag is: hoe ver mag en kan je daarin gaan? Wat is het volgende - COD 7 met een missie waarin je een vliegtuig het Empire State in vliegt?

Er zit opzich wel een goed verhaal achter. Je kan op deze manier namelijk miljoenen van de dood redden wordt van te voren vertelt. Dus het is in feite ook niet (zinloos) alles en iedereen doodschieten zoals met GTA.

quote:

Op maandag 25 januari 2010 @ 11:22 schreef Days-Of-Wild het volgende:
Wat is het verschil tussen een spel, waarbij het er echt uitziet, maar wel duidelijk zichtbaar niet echt is, of een film waarbij het levensecht lijkt? Hoeveel onschuldige doden zijn er niet in films gevallen?
Ik denk dat als je het onderscheid tussen een spel en de realiteit niet meer kunt maken er iets bij de persoon zelf niet goed zit, niet bij het spel.

Inderdaad!

Tja, als je echt niet meer weet wat echt is en wat niet kun je beter helemaal geen GTA of CoD spelen en geen films meer kijken. En als het dan misgaat ligt het denk ik nog het minste aan het spel.

- gamers hebben om te beginnen een eigen verantwoordelijkheid, maar daar wordt al nooit over gepraat
- ouders van kinderen die te jong zijn voor eigen verantwoordelijkheid horen te weten welke leeftijdscategorie games die kinderen spelen en hoevaak ze dat doen. En ze te vertellen dat in het echt iemand neerschieten niet mag.

Zo makkelijk om de eigen verantwoordelijkheid altijd af te schuiven op de overheid, de verkoper van de game, jeugdzorg, etc. Je bent er verdomme toch zelf bij als je zoiets speelt. En als de overheid dan bepaalt dat de game verboden wordt worden we betutteld, maar als er een freak met een gun door de straat loopt had Jeugdzorg moeten ingrijpen.
Conclusie: mensen die te dom zijn om hun eigen verantwoordelijkheid te kennen moeten een groot bord om hun nek, een zwaailicht op hun hoofd, een ster op hun borst en een gps-deactivater in hun hersenen die ze direct in coma brengt als ze wat lomps gaan doen.

Overigens snap ik dat de missie een beetje controversieel is en juist daarom de game aantrekkelijk maakt, mij had je ook gelukkig gemaakt als ik russische soldaten in hun slaapzaal had mogen overvallen.

@ afgelopen: je conclusie is niet haalbaar. Ja, de gamer heeft een eigen verantwoordelijkheid en behoort achttien te zijn, maar als je ook maar 2 seconden hebt gemultiplayerd weet je net als ik dat het overgrote merendeel van de spelers minderjarig is.

quote:

Op maandag 25 januari 2010 @ 12:24 schreef superworm het volgende:
@ afgelopen: je conclusie is niet haalbaar. Ja, de gamer heeft een eigen verantwoordelijkheid en behoort achttien te zijn, maar als je ook maar 2 seconden hebt gemultiplayerd weet je net als ik dat het overgrote merendeel van de spelers minderjarig is.

Ja, dat weet ik, het is natuurlijk niet mogelijk op mensen in te delen op wel of geen eigen verantwoordelijkheid. Ook dat was een beetje controversieel
Maargoed, bij minderjarige spelers heb je daar dus ouders voor, en ik vind het jammer dat de figuren die het verpesten altijd zo goed mogelijk hun best doen de schuld buiten zichzelf te leggen.

http://www.youtube.com/watch?v=P3rxAoPlCy4&feature=related

Volgens mij is het heel simpel. (skip helemaal naar beneden als je de lap text wil overslaan)

Puntje 1:
Je kunt agressief/gefrustreed zijn en dan games gaan spelen, of je kunt games gaan spelen en daar agressief/gefrustreerd van worden. Wezenlijk verschil, ga ik dadelijk op in.
Puntje 2:
Tijdens het gamen heb je een eigen moraal. Hoe ga je daarmee om.


Uitleg bij 1:
Mensen gamen als tijdverdrijf. Een groot deel heeft geen frustraties, gaat lekker Sims spelen of zo. Een ander deel heeft wel frustraties, en die groep speelt meestal de wat agressievere games zoals MW2, CS of Carmageddon.
Mijn stelling is dat mensen al gefrustreerd zijn VOOR ze games gaan spelen. En als ik daarin gelijk heb, maakt het niet uit welke game ze dan gaan spelen als er maar veel geweld in de game zit. Iedereen kent het filmpje van dat duitse jochie wat compleet gestoord is. Mijn stelling is dat dat jochie niet freaked 'omdat CS', nee hij freaked omdat hij problemen heeft en CS zijn uitlaatklep is.
Mijn stelling is ook dat als je iemand ziet die zo agressief is tijdens een game, je al te laat bent. Zo'n persoon had al VEEL eerder geholpen moeten worden, zo'n persoon had al veel eerder begeleiding nodig gehad.
Dan kom ik toch terug op de opvoeding. Als ik kinderen zou hebben zou ik ze een kleeeeeiiin beetje in de gaten houden tijdens het gamen.
Bij volwassenen is het anders, die hebben geen toezicht maar een volwassene moet genoeg verantwoording hebben om zelf te beseffen dat als ie zo opgefokt raakt van een game, er wat meer fout zit en daar moet ie dan ook wat aan doen.
Dus: frustraties bij het gamen? ga de oorzaak vinden en doe er wat aan!
In 99,9% van de gevallen is niet de game de oorzaak. Vergeet niet dat vroeger stripboeken en Rock'nRoll de oorzaak waren. (ook total bullshit)


Uitleg bij 2.
Voor mij is geen enkele game echt. Ik kan me enorm inleven, ik kan me verdrinken in verhaallijnen, maar ik heb altijd het besef dat ik een game aan het spelen ben.
De No Russian missie heb ik heeeeeerlijk gespeeld. Halverwege de vertrekhallen had ik mijn M248 met 500 rounds al leeg. Voor we de startbanen op kwamen had ik de grenadelauncher ook leeg (wat erg dom bleek te zijn want die had ik nog nodig voor die shield-mennekes).
Geweldig, heerlijk intens. Ik heb echt genoten. Er zat een vrouwtje bij een man (haar man denk ik) die in zijn buik geschoten was. Ik heb eerst die vrouw ge-executeerd en ben toen doorgelopen.. maar vlak voor ik de hoek om ging heb ik die kerel toch afgeknald. De bitch die ik ben!
Ik vond het dan ook geweldig toen bleek dat de 'joke on me' was op het eind van de missie.
Mijn stelling is dat je je moraal aan kunt passen, OMDAT het een game is. Ik kan een character spelen als de badguy en alles afmaaien, ik kan me op de vlakte houden en geen schot lossen. Dat is een bewuste keuze. Altijd.
Tevens denk ik dat een gevoel voor goed en slecht niet geleerd kan worden. Ik denk dat dat hard-coded in je hersenen zit. Veel criminelen blijken hersenafwijkingen te hebben waardoor ze minder verschil zien tussen goed en kwaad, of zelfs helemaal geen verschil zien tussen goed en kwaad. Het mechanisme goed/kwaad is een product van onze evolutie waarbij overleven (in een groep!) als funtie nummer 1 in onze hersenen is ingebrand. Voortplanting is nummer 2.
Ik weet instinctief dat mensen neerknallen 'fout' is. Dat is ook de reden waarom mensen in het leger zo gedrilled worden. Het is niet natuurlijk om andere mensen neer te schieten, dus gaan ze termen als 'bescherming' en'verdediging' invoeren om het makkelijker te maken. Als je mensen maar lang genoeg traint kun je ze alles laten doen. Daarom wil men het liefst ook zo jong mogelijke kinderen in het leger die zijn het makkelijkst te beinvloeden.
Ik hoor je nu denken: jamaar.. als ik dan een kind van 10, 5 jaar lang train en drill tot een perfecte moordmachine.. kan dat dan?
Ja dat kan. Maar dan nog is mijn stelling dat als je dat 15 jarige kind apart neemt, en dan op de 'man' af vraagt: "als jij mensen dood schiet, is dat dan goed of slecht?" Zal dat kind antwoorden: het is niet goed.

Dat moraal zit gewoon ingebakken, kan onderdrukt worden maar kan er nooit helemaal uitgehaald worden. Er is echter een groep mensen die deze moraal niet heeft maar die worden niet gevaarlijk door games, die waren al gevaarlijk en hadden alleen een trigger nodig.
Of dat nou CounterStrike is of een agressieve automobilist in het verkeer.


Conclusie:
-Kids/volwassenen worden niet agressief/gefrustreerd van de games, maar zijn dat al VOOR ze de games spelen. Je bent al te laat als je kind 100x de No Russian missie gaat spelen.

-Moraal is aangeboren en kan niet verandert worden. Je bent 'goed' of 'slecht' van de seconde dat je geboren wordt.

-Games kunnen een agressie-trigger zijn, maar autorijden of werken ook.

quote:

Op maandag 25 januari 2010 @ 12:24 schreef superworm het volgende:
@ afgelopen: je conclusie is niet haalbaar. Ja, de gamer heeft een eigen verantwoordelijkheid en behoort achttien te zijn, maar als je ook maar 2 seconden hebt gemultiplayerd weet je net als ik dat het overgrote merendeel van de spelers minderjarig is.

Sinds wanneer is slecht en ongeinteresseerd ouderschap de verantwoordelijkheid van de producent van spellen voor 18+ ?

-Moraal is aangeboren en kan niet verandert worden. Je bent 'goed' of 'slecht' van de seconde dat je geboren wordt.

Nee hoor, reflexen zijn aangeboren, net zoals mate van agressiviteit of vriendelijkheid, maar of je je kwaliteiten goed of slecht aanwendt is een eigen keuze die je jezelf aanleert. De afwijking die je bedoelt is een afwijking in de hersenen die meer of minder inlevingsvermogen opwekt. Dat heeft niet veel te maken met goed of kwaad, maar gewoon de emotionele intelligentie. Dieven zonder inlevingsvermogen kunnen zich niet voorstellen dat ik het vervelend vind als mijn auto weg is.

Voor de rest ben ik het met je eens

quote:

Op maandag 25 januari 2010 @ 13:16 schreef afgelopen het volgende:
-Moraal is aangeboren en kan niet verandert worden. Je bent 'goed' of 'slecht' van de seconde dat je geboren wordt.

Nee hoor, reflexen zijn aangeboren, net zoals mate van agressiviteit of vriendelijkheid, maar of je je kwaliteiten goed of slecht aanwendt is een eigen keuze die je jezelf aanleert. De afwijking die je bedoelt is een afwijking in de hersenen die meer of minder inlevingsvermogen opwekt. Dat heeft niet veel te maken met goed of kwaad, maar gewoon de emotionele intelligentie. Dieven zonder inlevingsvermogen kunnen zich niet voorstellen dat ik het vervelend vind als mijn auto weg is.

Voor de rest ben ik het met je eens

Nee nee wat ik bedoel is dat je persoon als vast staat op het moment van geboorte. Het enige wat je nog kunt doen is door training de drempel verhogen of verlagen.
Ik word als moordenaar geboren, ik word als lesbo geboren, ik word als <insert> geboren. Maar of ik daaraan toegeef? Ik kan 'lesbo-zijn' onderdrukken door opvoeding, door druk van buitenaf maar dan voel ik me nog steeds lesbo. Ik trouw echter netjes met een mannetje want dat is sociaal makkelijker. Ik ben moordenaar maar ik vermoord niemand want ik besef wat de consequenties zijn. Die keus is bewust, maar kan geleid worden.

Er is een man waar ik echt enorm veel respect voor heb, de oprichter van de Hersenbank, een man die zijn leven heeft geweid aan onderzoek, Dick Swaab.
Als je een half uur hebt kijk eens hier naar:
http://www.youtube.com/watch?v=hGJVZ4ZweiQ

Dit is precies mijn (niet vakkundige) visie op het functioneren van de mens.

edit: ik wordt is niet met dt...

[ Bericht gewijzigd door Noin op maandag 25 januari 2010 @ 14:08 ]

Op die manier, dan zijn we het eens Ik vond de bewoording goed en kwaad een beetje te zwart-wit maar is wel waar.
Ben het overigens ook eens met het filmpje, kende er al een deel van en beschrijft ook mijn visie. Wel vind ik dat het ingebakken karakter nooit een reden mag zijn iets te doen. Want op het moment dat je je hiervan bewust bent weet je dus dat je het kunt voorkomen, of hulp moet zoeken etc. Doe je dat niet, dan moet daar een consequentie aan gesteld worden, met juist als enige doel voorkomen van herhaling.

eigenlijk snap ik de hele comotie niet, wat is nou het verschil tussen het doodschieten van burgers in een spel waar dat normaal niet mag en datzelfde doen in een spel waar dat eigenlijk altijd al de bedoeling was (COD v. GTA bijv)?

maar aan de andere kant voelde het indd wel een beetje verkeerd om in die missie iedereen helemaal af te slachten, waar je dus bij GTA nooit last van hebt...

quote:

Op maandag 25 januari 2010 @ 16:14 schreef johnnymaandag het volgende:
eigenlijk snap ik de hele comotie niet, wat is nou het verschil tussen het doodschieten van burgers in een spel waar dat normaal niet mag en datzelfde doen in een spel waar dat eigenlijk altijd al de bedoeling was (COD v. GTA bijv)?

maar aan de andere kant voelde het indd wel een beetje verkeerd om in die missie iedereen helemaal af te slachten, waar je dus bij GTA nooit last van hebt...

Je HOEFT, zoals in de column staat, ook geen schot te lossen op de burgers, het is wel een keuze die je maakt .

Nee maar het voelde inderdaad wel fout. Ergens kan ik me de commotie wel voorstellen, maar het is weer zo absurd opgeblazen als je 't mij vraagt.

[ Bericht gewijzigd door MrManiak op maandag 25 januari 2010 @ 16:35 ]

Ik vind het juist een interessante case. In alle media wordt vaak de lijn tussen goed en slecht onderzocht, soms wordt je als kijker/lezer zelfs voor de gek gehouden, blijkt op het einde de protagonist slecht te zijn.
Spellen mogen die stap ook wel nemen. Waarom zou die volwaardige verhaal vertelling niet mogen?

Computerspellen zijn geen producten voor alleen kinderen, maar ook voor volwassenen. Stel je voor dat films alleen voor kinderen zou zijn zeg...
Maar de ouders dienen echt opgevoed te worden. Ze begrijpen het medium nog niet goed, en denken nog dat het kinderspeelgoed is. Je koopt geen slaughterhouse film voor je kind, of porno. Je koopt dus ook geen CoD voor je kind, en zorgt dat je kind het zelf ook niet koopt.

quote:

Op maandag 25 januari 2010 @ 11:22 schreef Days-Of-Wild het volgende:
Wat is het verschil tussen een spel, waarbij het er echt uitziet, maar wel duidelijk zichtbaar niet echt is, of een film waarbij het levensecht lijkt? Hoeveel onschuldige doden zijn er niet in films gevallen?
Ik denk dat als je het onderscheid tussen een spel en de realiteit niet meer kunt maken er iets bij de persoon zelf niet goed zit, niet bij het spel.

Het verschil tussen een film en een game is dat je het ene ondergaat en het andere doet. Lijkt me een vrij substantieel verschil.

Persoonlijk denk ik dat deze game tegen de grens van het toelaatbare aanschurkt. Iedereen kan wel mooi praten met het zijn maar pixels, maar dat is natuurlijk onzin.

De reden dat we deze game accepteren is omdat binnen onze maatschappij oorlog en doden als entertainment volledig geaccepteerd is. Ik kan makkelijk een game verzinnen die zo vreselijk ziek is, dat nagenoeg niemand hem zou willen spelen en die zonder meer in de meeste landen verboden zou worden, zonder dat iemand zou beginnen over censuur en betutteling.

jongens, jongens.....het is maar een spel. wij als ruimdenkende nederlanders vinden dit toch alleen maar vet, grensverlegend, heerlijk. ik ga niet liegen en zeggen dat ik moetie had met rennende, of zelfs kruipende pixels neer te schieten tot ze niks meer deden, lache toch? en ik vind het een cruciale missie voor het verhaal, hierdoor vallen de commies de freakin us of a binnen, wat natuurlijk ook fantasie is, maar wel vet. maar feit blijft dat het een spel is, fantasie, het is niet echt. dus om er nou zo diep op in te gaan...van mij hoeft het niet. het is gewoon een geweldig spel.

quote:

Op maandag 25 januari 2010 @ 22:44 schreef Xessive het volgende:
Het verschil tussen een film en een game is dat je het ene ondergaat en het andere doet. Lijkt me een vrij substantieel verschil.

Persoonlijk denk ik dat deze game tegen de grens van het toelaatbare aanschurkt. Iedereen kan wel mooi praten met het zijn maar pixels, maar dat is natuurlijk onzin.

O, dus je wil beweren dat de characters in games levende wezens zijn en over gevoel en mensenrechten beschikken? Dat er meer speelt als gewoon een games engine?

quote:

De reden dat we deze game accepteren is omdat binnen onze maatschappij oorlog en doden als entertainment volledig geaccepteerd is. Ik kan makkelijk een game verzinnen die zo vreselijk ziek is, dat nagenoeg niemand hem zou willen spelen en die zonder meer in de meeste landen verboden zou worden, zonder dat iemand zou beginnen over censuur en betutteling.

Ik heb tekenfilms gezien die mijn gevoel voor zieke dingen te boven gingen... Ik kreeg er een onpasselijk gevoel van en had niet de behoefte om verder te kijken (ik zal er voor de geinteresseerde minderjarigen geen titels bij zetten).. Deze worden gewoon verkocht, alleen niet aan minderjarigen, zoals het hoort...

quote:

Op dinsdag 26 januari 2010 @ 16:42 schreef B-FliP het volgende:
[..]


O, dus je wil beweren dat de characters in games levende wezens zijn en over gevoel en mensenrechten beschikken? Dat er meer speelt als gewoon een games engine?

[..]

Nee. Het gaat niet om de beleving van de spelfiguren, maar om de beleving van de speler.

quote:

Ik heb tekenfilms gezien die mijn gevoel voor zieke dingen te boven gingen... Ik kreeg er een onpasselijk gevoel van en had niet de behoefte om verder te kijken (ik zal er voor de geinteresseerde minderjarigen geen titels bij zetten).. Deze worden gewoon verkocht, alleen niet aan minderjarigen, zoals het hoort...

Films en games zijn wat mij betreft twee zaken die je niet zonder meer met elkaar kunt vergelijken. Wanneer je een film kijkt, kan hij nog zo hard of gruwelijk of ziek zijn, maar je neemt er niet actief deel aan. Er is altijd een afstand, die bij games veel minder is en in sommige gevallen compleet afwezig.

Ik durf te beweren dat als er een game uit zou komen, met de levensechte kwaliteit van CoD, waarin het doel is om kleine kinderen te ontvoeren van schoolpleinen en ze in je kelder te verkrachten, er verdomd weinig landen zijn die dat zouden toestaan. Daarnaast denk ik dat er veel en veel minder mensen zijn die het zouden willen spelen. En degene die het zouden willen spelen, zouden met een gezond wantrouwen bekeken worden. Dat is mijns inziens puur afhankelijk van de maatschappelijke weerzin tegen dit soort gedrag. Terwijl het strafrechtelijk een lagere straf oplevert dan moord, waar in CoD sprake van is.

Dat is mijn punt: censuur begint waar het maatschappelijk draagvlak eindigt. Dit draagvlak is er voor games als CoD wel, omdat we worden opgevoed met het idee dat doden gerechtvaardigd is als je het recht aan je zijde hebt. De commotie die nu ontstaat is omdat deze ene scene niet voldoet aan deze moraal.

Ik heb geen idee hoe het psychologisch werkt, maar zelf geloof ik niet dat volwassenen beïnvloed kunnen worden door wat er in games gebeurt, als er niet al een steekje los zit. Bij kinderen denk ik dat dit wel mogelijk is, omdat zij nog niet beschikken over een volgroeid relativeringsvermogen. Hier is vooral een schone taak voor de ouders weggelegd.

quote:

Op dinsdag 26 januari 2010 @ 21:03 schreef Xessive het volgende:
[..]


Nee. Het gaat niet om de beleving van de spelfiguren, maar om de beleving van de speler.


[..]


Films en games zijn wat mij betreft twee zaken die je niet zonder meer met elkaar kunt vergelijken. Wanneer je een film kijkt, kan hij nog zo hard of gruwelijk of ziek zijn, maar je neemt er niet actief deel aan. Er is altijd een afstand, die bij games veel minder is en in sommige gevallen compleet afwezig.

Ik durf te beweren dat als er een game uit zou komen, met de levensechte kwaliteit van CoD, waarin het doel is om kleine kinderen te ontvoeren van schoolpleinen en ze in je kelder te verkrachten, er verdomd weinig landen zijn die dat zouden toestaan. Daarnaast denk ik dat er veel en veel minder mensen zijn die het zouden willen spelen. En degene die het zouden willen spelen, zouden met een gezond wantrouwen bekeken worden. Dat is mijns inziens puur afhankelijk van de maatschappelijke weerzin tegen dit soort gedrag. Terwijl het strafrechtelijk een lagere straf oplevert dan moord, waar in CoD sprake van is.

Dat is mijn punt: censuur begint waar het maatschappelijk draagvlak eindigt. Dit draagvlak is er voor games als CoD wel, omdat we worden opgevoed met het idee dat doden gerechtvaardigd is als je het recht aan je zijde hebt. De commotie die nu ontstaat is omdat deze ene scene niet voldoet aan deze moraal.

Ik heb geen idee hoe het psychologisch werkt, maar zelf geloof ik niet dat volwassenen beïnvloed kunnen worden door wat er in games gebeurt, als er niet al een steekje los zit. Bij kinderen denk ik dat dit wel mogelijk is, omdat zij nog niet beschikken over een volgroeid relativeringsvermogen. Hier is vooral een schone taak voor de ouders weggelegd.

QFT Ben het met elk woord eens. Goede analyse.

quote:

Op dinsdag 26 januari 2010 @ 21:03 schreef Xessive het volgende:
Nee. Het gaat niet om de beleving van de spelfiguren, maar om de beleving van de speler.

Dat staat direct in verband...

quote:

Films en games zijn wat mij betreft twee zaken die je niet zonder meer met elkaar kunt vergelijken. Wanneer je een film kijkt, kan hij nog zo hard of gruwelijk of ziek zijn, maar je neemt er niet actief deel aan. Er is altijd een afstand, die bij games veel minder is en in sommige gevallen compleet afwezig.

Ik durf te beweren dat als er een game uit zou komen, met de levensechte kwaliteit van CoD, waarin het doel is om kleine kinderen te ontvoeren van schoolpleinen en ze in je kelder te verkrachten, er verdomd weinig landen zijn die dat zouden toestaan. Daarnaast denk ik dat er veel en veel minder mensen zijn die het zouden willen spelen. En degene die het zouden willen spelen, zouden met een gezond wantrouwen bekeken worden. Dat is mijns inziens puur afhankelijk van de maatschappelijke weerzin tegen dit soort gedrag. Terwijl het strafrechtelijk een lagere straf oplevert dan moord, waar in CoD sprake van is.

Dat is mijn punt: censuur begint waar het maatschappelijk draagvlak eindigt. Dit draagvlak is er voor games als CoD wel, omdat we worden opgevoed met het idee dat doden gerechtvaardigd is als je het recht aan je zijde hebt. De commotie die nu ontstaat is omdat deze ene scene niet voldoet aan deze moraal.

Ik heb geen idee hoe het psychologisch werkt, maar zelf geloof ik niet dat volwassenen beïnvloed kunnen worden door wat er in games gebeurt, als er niet al een steekje los zit. Bij kinderen denk ik dat dit wel mogelijk is, omdat zij nog niet beschikken over een volgroeid relativeringsvermogen. Hier is vooral een schone taak voor de ouders weggelegd.

En nu eindig je met wat ik al de hele tijd zeg... De producenten maken dit spel voor volwassenen, niet voor kinderen.. De ouders zijn verantwoordelijk, de producenten hoeven dit niet te zijn... Als de producenten iets zouden maken wat voor veel mensen te misselijkmakend is om te spelen (en er dus geen funfactor is) hebben ze veel minder winst... Dat betekent niet dat het verboden of gecensureerd zou moeten worden... Daar zorgt de marktwerking zelf wel voor..