Even met huize Van ’t Hek gebeld: “Goedemorgen, Oplopers hier. Youp in de buurt?” Of ik even geduld had, vroeg zijn vriendelijke echtgenote mij. Nee, dat had ik niet: “Hoor eens, Debby, ik heb niet de hele dag de tijd. Ik heb geen zin om te moeten wachten op een of andere over het paard getilde arrogante bretel-humorist en zelfbenoemd maatnemer der goede smaak. Waar zit die vent van je dan?” Aan de andere kant viel een pijnlijke stilte. Een snik. Met een klein stemmetje vertelde mevrouw Van ’t Hek mij dat haar Youp naar de dokter was. Hij had nog steeds erg veel last van die druiper die hij had opgelopen bij de garderobedame van een Brabants theater. Op mijn vraag waarom haar man dan niet gewoon veilig, goed beschermend ingepakt het theaterleven had verkend, snikte Debby dat Youp altijd voor the real thing gaat. Dus geen Buckler zonder alcohol, en geen beurt zonder gevoel. Op de achtergrond hoorde ik een deur in het slot vallen. Youp kwam thuis. Met een bibberig stemmetje vertelde Debby hem dat er telefoon voor hem was, en hoppa, ik had Youp aan de lijn.

Nors informeerde de rondgebrilde schreeuwlelijk, wat ik van hem moest. Dus ik barstte los: “Zeg, stakker, jij meent toch altijd anderen de maat te moeten nemen over hun gedrag? Mensen die iets doen of zeggen wat je niet bevalt, die worden in die stukkies in de NRC of in dat eindejaarspraatje van je toch finaal met de grond gelijk gemaakt? Wel een grote smoel over vreemdgangers, maar wanneer je zelf een keertje aan de tand wordt gevoeld over die affaire met dat Brabantse theaterliefje van je, dan geef je niet thuis. Ik zal nooit vergeten, hoe een doorvragende journalist door je werd afgebekt. Wie denk je dan wel dat je bent, met al die moralistische praatjes van je?” De gevierde cabaretier antwoordde met de opmerking dat het hem totaal zal jeuken, wat ik van hem vind. Tijd voor de genadeklap: “Jeuken? Jeuken? In je broek zal het wel jeuken, ja. Sterkte met de antibiotica. Maar wat ik nog even kwijt wil: jij vindt toch dat sommige grappen niet kunnen? Weet je wat ík niet vind kunnen? Geintjes over doden. Heeft iemand bij France Telecom zelfmoord gepleegd, en wat is dan jouw buitengewoon lollige grap daarover? Je twittert: ‘Weet niet wie nog werk zoekt, maar er is weer een baan vrij bij France Telecom...’ Dat je mij afzeikt, okee, je doet maar. Flauwe grappen over de stijve van de rijdende rechter? Hilarisch. Maar als je zelfs meent lollig te moeten doen over de rug van een dode, dan moet je je schamen. Diep schamen. Heel diep schamen. Echt heel erg diep schamen. Je kan zo ongeveer over alles en iedereen geinig doen, en zoals je zelf ook vaak zegt: beledigen is je vak. Maar een paar dingen flik je niet, en al helemaal niet als je op hoge toon anderen steeds de maat neemt. En een van die dingen die een béétje fatsoenlijke columnist nooit doet, is geintjes maken over de dood van een ander. Daar in Frankrijk huilt een gezin tranen met tuiten over hun papa die ze nooit meer zullen zien, is een moeder ontroostbaar over haar veel te jong gestorven zoon, en jij loopt een beetje grappig te wezen? Fout. Niet grappig. Helemaal niet. Dag Joep!” Met een voldaan gevoel voor rechtvaardigheid legde ik de hoorn neer. Wat een zak hooi. Je bent trouwens sowieso een enorme stakker als je vindt dat je je naam moet opleuken. Hij heet gewoon Joep. Niks Youp. Gewoon Joep. Inderdaad, tikkie lullige naam, maar om daar dan opeens Youp van te maken… Ik noem mijzelf toch ook gewoon Driek, en niet Diederik, Rikus of Dirk-Jan? Je heet hoe je heet. Punt uit!

Jan Peter. Ook zo’n blufnaam. Totaal het spoor bijster, deze week. Geen hond neemt hem nog serieus. Zelfs zijn superstaatsgeheime vergaderstukken liggen gewoon op straat. JP vindt het lastig dat er vraagtekens worden geplaatst bij zijn integriteit. Eh, sorry, maar iemand die bij het CDA hoort, die is natuurlijk per definitie niet integer. Zelden zo’n stelletje draaiende en liegende figuren bij elkaar gezien als in die club van JP. Kijk nou eens naar dat gedoe over onze aanwezigheid in Afghanistan. Dat monsterverbond van hem, met de hilarische naam ‘regering’, rolt vechtend door de Trêveszaal  over een eventuele verlenging van onze missie aldaar. Terwijl overduidelijk is afgesproken dat we na het eind van deze termijn zullen vertrekken. Maar ja, het CDA wil nou toch weer dat we daar blijven. Want Obama Is Trots Op Jan Peter. Zie je wel? Ritselende hufters! Een beetje veilig op je reet vanuit vak K beslissen dat onze jongens daar aan flarden mogen worden geschoten door een stel haatbaarden. Maar goed, je kabinet is hopeloos verdeeld, dus doe je opeens geen uitspraken meer. En vervolgens tracht je de Tweede kamer het spreken onmogelijk te maken. Dat jij er niet toe in staat bent om de neuzen één kant op te krijgen in dat kippenhok van je, betekent nog niet dat de Kamer het er niet over mag hebben! De Kamer mag het namelijk over alles hebben. Alles. Dat is de rol van ons parlement. Het hebben over alles wat belangrijk is voor ons land. Dus ook over de missie in Afghanistan.

Maar ja, mensen verbieden, een mening te hebben: dat is het handelsmerk van ons kabinet. Ook van Wouter Bos. Die maakte bezwaar tegen de oproep van Pieter Lakeman aan rekeninghouders bij Scheringa’s Oplichtersbank om hun centjes terug te halen. Bos vond dat “onverstandig”. O? Mogen mensen dan niet hun poen weer ophalen, als ze de zaak niet meer vertrouwen? Ook Lakeman mag zeggen wat ‘ie wil, en als hij het te bont maakt is het niet aan Onze Minister Van Geldzaken, maar aan de rechter om daar wat aan te doen. En zeg nou zelf: op het moment dat meer dan zes mensen hun geld terug willen halen gaat de website van die bank stuk. Net als bij Icesave. En wat is de smoes van de heren? Iets met een hacker. Schei toch uit! De website van een béétje bank is daar gewoon prima tegen beveiligd. Pure obstructie dus! En denk maar niet dat je naar een bankkantoor kunt gaan om daar dan even je geld op te halen. Want wat zegt de website van de DSB-bank? Komt ‘ie: “U kunt bij ons terecht met vragen over onze dienstverlening. Ook bieden wij u ondersteuning bij het aanvragen van een offerte. DSB Bank blijft wel een internetbank, dus het ter plaatse storten of opnemen van geld behoort niet tot de mogelijkheden. Maar... een kopje koffie natuurlijk wel!” Steek die koffie maar in je reet, zou ik zeggen. Nee, die voormalige smerissen Scheringa en Wilting hebben het mooi voor mekaar. Beetje mooi weer spelen, en iedereen staat erbij en kijkt ernaar. Flessentrekkers, dat zijn het. Criminelen! En Dirk & Klaas zijn niet de enige smerissen die na hun politiecarrière van het rechte pad afgingen. Naast die twee meesteroplichters noem ik ook een Dick Grijpink. Jarenlang de baas van De Amsterdamse Penozetaxi en drugsteler. Nee, het schijnt dat de macht, om zomaar iemand op de bon te slingeren en zelf lekker door rood te rijden, iets geks met je doet. Macht is goed. Macht is fijn. Macht is lekker. Maar ik zou zo graag willen dat die voormalige smerissen eens met wat betere smoezen kwamen. De computer was gehackt vind ik toch een beetje slapjes. Een beetje van het niveau de brug stond open of de kat heeft mijn huiswerk opgegeten. En ondanks de sussende praatjes van DSB is hun site ook vandaag niet of nauwelijks te bereiken. Echt, beste DSB-spaarder: haal je geld. Doe het nu!

Ach ja, dat hoort tegenwoordig bij het leven. Computer stuk. De Universele Verklaring Voor Al Uw Ongemakken. Computer stuk! Heeft met een vertraging van een jaar of vijf de NS eindelijk die flitstrein van Amsterdam naar Rotterdam aan de praat, is dat spoor alweer gesloten. Iets met computers en veiligheid. Die snelle trein heeft een hippe naam gekregen: ‘Fyra.’ ‘Fiasco’ was een betere naam geweest, denk ik. Zeker dezelfde systeembeheerder als Dirkie Scheringa. En zelfs de website van het bel-me-niet-register lag er gisteren de hele dag uit. Overbelast. Jammer, want het is best een handige website. Kun je aangeven dat je niet telefonisch lastig gevallen wilt worden. Heerlijk toch, om verlost te zijn van die zeikerds aan de lijn? Echt verrukkelijk. Eindelijk rust. Wat zegt u? Of die bescherming dan ook geldt voor telefoontjes die van mij afkomstig zijn? Nee. Ik heb een ontheffing. Want ik bel nooit onder etenstijd…

Lees ook:

delen |