"Schiet je op, Luc?" zei ik. "We zijn weer de laatsten." De kleedkamer was leeg.
"Ja maar," protesteerde hij, "ik kán niet zo snel."
In een flits zag ik de gymmeester langs ons heen gaan. We waren de enigen nog in dit kleedhok. Ik hoorde een deur dichtslaan.
Luc was klaar met aankleden. We liepen naar de deur. Ik duwde de klink naar beneden en wilde de deur opengooien. Dat ging niet. Hij zat op slot.
"Oei, wat nu?" vroeg ik me hardop af. Ik keek door het grote raam naast de deur en zag dat de gymleraar met zijn auto van het parkeerterrein wegreed. "Wat nu?" vroeg ik nogmaals.
Luc raakte een beetje in paniek. Het jochie was inmiddels acht jaar, maar overzag niet goed wat er precies gebeurde. Ik kalmeerde hem en ging in het gebouw op zoek naar grote ramen waardoor we konden ontsnappen. Er waren wel grote ramen, maar die zaten op zeker zes meter hoogte in de sportzaal. Wat moet je dan?
1-1-2. Ik ging op zoek naar een telefoon. Gelukkig was de deur van de kamer van de sportinstructeur open. Daar stond een telefoon.

"1-1-2. Alarmcentrale."
"Met bazbo. Er is niet echt sprake van superhaast, maar..."
"Dit is wel 1-1-2, hoor!"
"Luistert u even! Ik zit met mijn kind opgesloten in een gymzaal in Apeldoorn en ik ..."
"Ik verbind u door."
"Politie Apeldoorn."
"Met bazbo. Ik heb een gek verhaal. Ik zit opgesloten in een gymzaal met mijn zoontje."
"Waar bent u?"
"Noem 's een gymzaal in de Drevenbuurt? Ik weet niet hoe deze straat heet."
"We kijken wat we voor u kunnen doen."

Luc ging voetballen en klimmen. Ik moest een beetje lachen. Luc niet zo. Op een prikbord aan de muur zag ik het telefoonnummer van de politie in Apeldoorn.
"Het duurt wel lang, hè?" vroeg ik Luc. "Zal ik nog eens bellen?"

"Politie Apeldoorn."
"Ja. Nogmaals met bazbo. Ik zit nog altijd opgesloten in die gymzaal en ..."
"Er is nog niemand geweest om u er uit te laten? Kunt u er zelf niet uit komen?"
"Nou, de enige mogelijkheid die ik zie is om een ruit te breken en dat lijkt me ook zo wat."
"We hebben gebeld met het bedrijf, de beheerder van de gymzaal, en die zou iemand sturen om u er uit te halen. Hoe lang zit u daar nu al?"
"Ik weet het niet. Ik heb nooit een horloge om. Ik denk dat ik de eerste keer gebeld heb om kwart over vijf."
"Het is nu bijna half zeven. Dit duurt te lang. Ik stuur iemand langs."
Ik moest grinniken.
"Wat lach je, papa?" vroeg Luc.

Niet veel later verscheen er een broekie-uitziende Surinaamse Tamil voor het raam. Hij droeg een politie-uniform.
"Kunt u er niet uit?" hoorde ik hem roepen.
Ik begreep dat hij alleen op lengte was geselecteerd.
"Kunt u niet door het bovenraam?" vroeg hij.
Ik pakte de handgreep van het bovenraam. Het kon ongeveer vijftien centimeter open.
"Wat zegt u?" vroeg ik
"Kunt u niet door het bovenraam?" vroeg hij.
Ik begreep dat hij zijn politiepet bij een wasmiddel cadeau had gekregen.
"We kunnen er misschien wel door, maar het klapraam gaat niet ver genoeg open. We hebben een schroevendraaier nodig om de hendel tussen het kozijn en het raam los te draaien."
"Ik ga kijken of ik er één in de wagen heb liggen."
Niet veel later was hij terug.
"Ik heb er geen in de wagen; ik ga kijken of ik er in de buurt ergens een kan lenen."
"Oké, je hebt een kruiskop nodig," riep ik hem na.
We wachtten weer enige tijd.
Hij kwam zowaar terug met een kruiskop en overhandigde die mij onhandig door het bovenraam. Ik draaide de schroeven los die los moesten en tilde mijn kind omhoog. Luc bewoog zich spartelend door het bovenraam. De politieagent ving hem op. Vervolgens gooide ik zijn rugtas door de opening en ging op de verwarmingsradiator onder het raam staan. Ik zette mijn handen op de sponning van het bovenraam en duwde met mijn hoofd het raam open. Nog één maal diep ademhalen.
Ik zette af en begon aan mijn eigen klim naar de zo verlangde vrijheid.


Apeldoorn, december 2007

Lees ook:

» 06:00 Politieke revolutie! De Kuifkrullenpartij2
» 21/05 Wie zaait, zal oogsten0
» 21/05 Een beetje in de war0
» 21/05 Alwetend zijn de onwetenden2