quote:Op donderdag 19 januari 2006 17:07 schreef DaanA het volgende:
Ik denk dat je de zaken te eenvoudig voorstelt. Het klopt wat mij betreft dat er na de oorlog in de kunstwereld veel troep geproduceerd is waar niemand op zat te wachten. Toen niet, nu niet en waarschijnlijk nooit niet. Behalve de componisten zelf. Zij hadden in hun zoektocht naar hun eigen eigenheid een - begrijpelijke - drang tot vernieuwing, tot doen-wat-nog-nooit-
iemand-gedaan-heeft. Dit is altijd zo geweest. Mozart was ooit ook vernieuwend.
Het probleem van de na-oorlogse jaren is echter dat de componist dit kon doen, zónder gevaar voor het verlies van zijn dagelijks brood. Dankzij de subsidiestromen van de overheid, die het natuurlijk prachtig vond om mensen bezig te zien met al die interessante dingen waar ze zelf niets van begrepen, maar die - en misschien wel juist daarom - toch reuze belangrijk moesten zijn.
Maar zit daar niet het gevaar dat men graag de subsidie voor het volgende project wil veiligstellen en daarom tot een soort van zegmaar 'staatskunst' overgaat?
Of je nou de koning of de ideologie van de president gaat lopen plezieren, je schrijft in zo'n geval voor het veiligstellen van je inkomen.. Vergeet ook niet dat de comissieleden die de subsidies uitdelen duidelijk omkaderde definities hebben hoe kunst inelkaar hoort te zitten (het vertoont verdomd veel overeenkomsten met hun eigen opvattingen).. Andriessen in je comissie? Rood kaftje om je partituur..
quote:Dat toentertijd de muziekwereld de band met zijn publiek kwijt was, is waar. De kans dat de band tussen die muziek en het publiek ooit nog hersteld wordt, lijkt bijzonder klein. Wat mij betreft krijg je dus gelijk als je vindt dat die muziek gewoon in de prullenbak thuis hoort.
Ik vermoed dat de kunstwereld te dicht tegen de politieke macht aangekropen is en alleen nog maar in dienst van de na-oorlogse ideologie is gaan schrijven. Maar er is inderdaad meer, was ik glad vergeten (wordt op mijn werk -cons den Haag- namelijk gewoon doodgezwegen..)
quote:Maar er is zoveel meer! “Nieuwe” muziek staat namelijk helemaal niet per definitie los van het publiek. Mensen als Schönberg, Berg, Stravinsky, Sjostakovitsj en Prokofjev hebben altijd contact met de muziekwereld gehouden en zijn ook nu nog bijzonder populair. Ik twijfel er niet eens aan of je dat met me eens bent.
Uiteraard, maar die lui vallen niet onder die na-oorlogse definitie. Shostakovich is nog steeds verplichte kost om te leren orkestreren en Prokoviev en Strawinski zijn natuurlijk gewoon gek & geweldig. Rellen tijdens de premiere van de Sacre omdat er een ballerina in een vleeskleurig tricootje rondrende.
quote:En ook na de oorlog is er ook heel veel academisch verantwoorde muziek geproduceerd die het bestaan meer dan waard is. Denk eens aan Glass, Rihm, Pärt, Bernstein, Copland, Stockhausen, Takemitsu of Boulez. Dit zijn mensen die niet voornamelijk leven op subsidies, die wel contact houden met hun publiek en die ook nu al bijzonder populair zijn.
Ahem, Stockhausen? Met zijn horoscopen? Boulez? Maar mensen als Part & Glass -zucht, wat mooi- vallen onder een nieuwe stroming, alhoewel ik me afvraag of men hen een plezier doet hen daar te categoriseren; de "nieuwe spirituelen". (Glass vindt dat niet erg denk ik)
Zit een gigantische hoop new-age bagger tussen met hier en daar geweldige uitlopers. Gaya Kancheli bijvoorbeeld krijgt zalen vol en ademloos. Onder die (kleffe) noemer valt ook een heleboel 'sterrekinderenshit' zegmaar, maar de boodschap is duidelijk: indringen in de 'naakte schoonheidsbeleving' zonder bombast of andersoortig opgesmukte pathos. Soms erg mooi, soms net iets te naief en vaak ook afgrijselijk infantiel, dan alleen geschikt voor lepe geldruikende gelegenheidsgoeroe's die verveelde huisvrouwen voor grof geld een middagje in de 'spirituele kunsten' inwijden.
Tijdje terug was daar een docu over op net 3, een paar grappig kijkende programmeurs van de grotere concertzalen die vertelden dat ze dankzij deze componisten weer levend publiek in de zaal hadden tijdens een hedendaagse uitvoering. Twee gingen zelfs zo ver door te vermoeden dat we de naoorlogse politieke shit opzij zouden zetten als een 'vergissinkje'. Maar die muziek bestaat bij mij op school niet tot amper, daardoor schiet het ook -ten onrechte- mijn belevingswereld weer uit. Wat er wel bestaan zijn hooghartige studentjes die het domme volk wakker gaan schudden met 'confronterende' kunst enzo.
quote:Ik denk echt dat het wezenlijke probleem niet ligt in het feit dat men academisch verantwoord bezig wil zijn, maar in het feit dat men dat kan doen zonder consequenties.
En echt, ik zit niet te wachten op een kijk-mij-eens-romantisch-doen-ook-al-ben-ik-vijftig-
jaar-te-laat-achtige Rachmaninov of een ja-ik-schrijf-dan-wel-musicals-maar-mijn-requiem-is-toch-
heel-gevoelig-achtige Lloyd Webber. (Ja, ik ben me bewust dat deze voorbeelden wat ongelukkig gekozen zijn, maar ik wist zo snel geen betere voorbeelden van bekende componisten. Dat soort figuren wordt ook niet bekend.)
Tsja. Dat blijf je gewoon altijd houden. Webber heeft wel wat leuks gemaakt hier en daar, doet dat vooral zo verdomd gemakkelijk.. Maar het blijft een favoriet van Barbara Streisand waarmee alles neem ik aan gezegd is.
quote:Ik wil nieuw werk, met een eigen identiteit en een eigen boodschap, werk dat vernieuwend is en daarmee over het algemeen, maar niet noodzakelijkerwijs academisch verantwoord, maar dat wél contact blijft houden met het publiek.
Kijk, zo hoort het.
Dat contact moet gezocht worden en niet opgelegd, daar zit mijn kritiek.
quote:En met mij zijn er velen. Laatst was ik in München en daar bracht de Bayerische Staatsoper Medusa, een opdrachtwerk van Arnaldo de Felice. Ik wilde er heel graag heen, maar alle voorstellingen waren uitverkocht. En in Amsterdam en overal in de wereld zie je dezelfde taferelen. Die mensen gaan niet naar de opera om interessant te doen, die komen omdat ze het mooi vinden.
Dat is een tijd anders geweest, en nog steeds. Galeries die de meest idiote 'kunst' neerzetten -een debiel die een pisbak van zijn handtekening voorziet en 'kunstcritici' laat speculeren waarom hij niet met zijn gewone naam heeft getekend, dat soort shit-, allerlei alledaagse zaken worden ineens zonder talent, laat staan vakmanschap onder de aandacht geschoven alsof het bekijken van een hoeslaken in een galerie je tot nieuwe inzichten zou kunnen brengen.
Die cultuur bestaat nog steeds en is nog steeds om droevig van te worden. Maar jij hebt natuurlijk helemaal gelijk met je voorbeelden. Jammer dat de (staats)media dat avontuur niet aangaat en met de verplichte strontsaaie kost aan komt zakken. En wat zich in het concertgebouw afspeelde was duidelijk politiek-korrekt vormgegeven, ondanks het enorme belegen stigma dat daar tegenwoordig aan mag hangen. Op nieuwjaarsdag gaan beweren dat een matig afrikaanse trommelaar (drie van die bongootjes) op het 'conservatorium van Zimbabwe' (oid) had gezeten en daarom moest rennen voor zijn leven maar ondanks zijn verrijkende invloed op dit cultuurloze landje door de wrede Rita werd teruggestuurd trekken mij weer helemaal in de oude ergernis.
quote:En natuurlijk zal een Madama Butterfly het beter doen dan een Writing to Vermeer, maar het feit dat die laatste productie al een keer hernomen is en al in bijvoorbeeld Australië en Londen gespeeld is, lijkt me een duidelijk teken dat de wereld écht wel op dit soort muziek zit te wachten. En mij is dit soort muziek tien keer meer waard dan de functionele film- en computerspelmuziek, die ter ondersteuning van het medium waar ze voor gecomponeerd is goed werkt, maar die op zichzelf staand snel gaat vervelen.
Vergis je daar niet in, ik ben daar veel kwaliteit tegengekomen tot m'n verbazing. (Ik luister daar in ieder geval liever naar dan wat men op die nieuwjaarsdag serveerde.. ) Ik ben het wel met je eens dat het als zelfstandig werk uiteraard minder impact heeft, maar het is dan natuurlijk ook functioneel componeren wat men doet. Iemand als Bill Brown (b.v. Return to castle wolfenstein) is daar toch wel erg goed in. Ik herken daar in ieder geval een talent tot verbeelding wat ik gewoon niet tegenkom bij die politieke shit. Lijkt simpelweg verboden te zijn om boeiend te willen schrijven..
quote:Ik durf het zelfs sterker te zeggen: de muziek die in de kast blijft liggen, naast de muziek waar niemand van begrijpt, is de muziek die iedereen begrijpt. Er wordt namelijk ook enorm veel muziek geschreven die zo ontzettend niet-vernieuwend is, dat iedereen die al vergeten is, voordat het laatste akkoord geklonken heeft.
Ja, maar dat is dan gewoon fantasieloos/inspiratieloos geschreven. Als je buurmeisje van 6 ter plekke je meloldielijn kan anticiperen heb je gewoon gejat uit het verleden. Dat is geen componeren lijkt me.
quote:O ja, wat die Tsjaikovskyballetten betreft: ik vind die altijd pas goed uitgevoerd als ik er kiespijn van krijg. Dat is inderdaad saai. Dat hoort zo.
Euw, echt? Ik heb wel andere uitvoeringen gehoord die wat 'lichamelijker' waren zeg maar, je kon er zelfs vrolijk van worden. Maar dit deed echt helemaal niks en daar had men z'n best op gedaan blijkbaar.
quote:Tsjaikovskyballetten zijn dan ook vooral gemaakt voor meisjes die als prinses geboren hadden moeten worden. En dat heeft niets met de seksuele voorkeur van de componist te maken, want zijn symfonieën zijn wél mooi. Gelukkig heeft hij meer geschreven dan die vreselijke balletten.
Binnenkort een concert met zijn Doornroosje, blweh
.
Dat het niets met zijn sexuele voorkeur te maken heeft ga ik niet zo stellig opzij zetten, ga er dan op z'n minst vorlijk mee om, maak er niet zo'n doodsaaie boel van. Was ook meer een verwijzing naar de beruchte voorliefde van het mannengilde om zonder gene zich over te geven aan de wat heftigere feesten. Is zo'n ballet tenminste ook es een keer om aan te zien.
quote:Haha, ik geloof dat ik een beetje fel van leer getrokken ben tegen je, maar ja, ik ga er vanuit dat iemand die graag zo stellig en ongezouten zijn mening geeft niet vies is van een beetje tegengas.
Enne... met een beetje geluk hebben we in 2013 al een Wagnerjaar.
En dat Wagner een held was, daar zijn zelfs de grootste Joodse musici het over eens.
Nou, je hebt weer iets in mijn belevingskwab getrokken wat ik vanuit een soort van werksleur een beetje vergeten was. Misschien zit ik gewoon op de verkeerde school wat dat betreft, hoop dat daar eens verandering in komt. Nou hadden we een paar jaar terug Steve Reich over de vloer, maar dat moest dan ineens 'multimedia' heten, hij had namelijk een vrouw die een videocamera wist te bedienen. Dat we ons daarvan lieten doordringen, dat we geen rare opvattingen gingen hanteren dat minimal music ineens gangbare kost zou horen te zijn, straks gaan we ook nog Koyaanisqatsi willen uitvoeren tijdens het jaarconcert..
Ik ging er gemakshalve vanuit dat er onder de popmuzikanten zoals Buckley en bijvoorbeeld Tool/a Perfect Circle de betere muziek te vinden viel, in ieder geval de meer oprechte, zonder belerende bijbedoelingen, kundig en bevlogen uitgevoerd. Wat natuurlijk in schril contrast staat met klassiek geschoolde Nederlandse muzikanten die die bevlieging doelbewust -vanuit een of ander fatsoensbesef- lijken te ontwijken.
Maar afgaan op de Nederlandse staatsmedia als het kunst betreft is doorgaans alleen maar goed als iemand als ik zijn vooroordelen bevestigd wil zien.
Dus bedankt voor je reactie.
Reacties op dit bericht
ArchEnemy (Redactie Frontpage) 09-01-2006 @ 15:55
