"Wij zijn hier vandaag bijeen gekomen om afscheid te nemen van onze geliefde echtgenoot, vader, schoonvader en opa: Henk van Buuren. Henk, je stond altijd voor iedereen klaar en vroeg daar nooit wat voor terug. Jouw humor en goede humeur, jouw onbaatzuchtige hulp aan iedereen en jouw gastvrijheid zullen we nu moeten missen." De spreker gaat weer zitten en via de boxen in het rouwcentrum galmt "Kon ik maar even bij je zijn" van Gordon. De tweede spreker gaat achter de microfoon staan en begint: "Wij zijn hier vandaag bijeen om onze dierbare Henk een laatste eer te bewijzen." Deze spreker komt nog met een anekdote maar verder zegt hij niets anders dan er in de eerste toespraak al is gemeld.
Zo maar een voorbeeld van een gemiddelde begrafenis of crematie. Herkenbaar? Waarschijnlijk wel. Nog meer standaard zijn de teksten in rouwadvertenties. "Gisteravond is van ons heengegaan onze geliefde Henk van Buuren." Wederom een opsomming van alle familietitels als: vader en opa volgt en als de overledene aan een ziekte ten onder is gegaan begint het geheel met: "Na een lang ziekbed is gisteravond van ons heengegaan..." Mooie woorden en alle lof over het goede karakter van de overledene.
Wij rouwen best vreemd in Nederland. Hoe zeer begrafenisbeurzen ons ook wijs willen maken dat het tegenwoordig heel normaal is om af te wijken door bijvoorbeeld in een sarcofaag ter aarde besteld te worden, is het toch nog altijd hetzelfde draaiboek dat uitgevoerd wordt, dezelfde toespraken worden gegeven, dezelfde muziek wordt gedraaid (er is niet voor niets een begrafenis top tien) en hetzelfde programma van toespraak, liedje, toespraak, liedje, teraardebestelling en koffie met cake wordt afgewerkt.
Wij zijn liever niet met de dood bezig. Begrijpelijk, het leven is immers veel leuker. Toch hebben vele mensen het scenario voor hun eigen begrafenis nog niet opgesteld waardoor de nabestaanden, in hun uren van smart en rouw, over alles rond jouw afscheid moeten beslissen.
Voor wie is een crematie of begrafenis? Moet jij zelf beslissen wat er aan muziek gedraaid gaat worden, hoe de kist er uit gaat zien en wie er wel en niet mogen komen? Je merkt er zelf niets meer van als het eenmaal uit wordt gevoerd. Is de ceremonie niet iets voor en van jouw nabestaanden? Moeten zij daarom ook niet beslissen hoe ze het liefst afscheid van je nemen?
Als ik het nu moet zeggen, wil ik in een kist liggen met een glazen deksel en een rand rondom de kist van zo'n 30 centimeter, barkrukken om de kist heen en een ober die de bestellingen opneemt zodat mensen nog een laatste keer met mij kunnen proosten. De muziekkeuze zou zijn: het rustige "Under The Bridge" van The Red Hot Chili Peppers, het bombastische "Somebody To Love" van Queen en het opzwepende "Jump Around" van House of Pain. Dat laatste nummer is in vele ogen ontoepasselijk voor zo'n soort gelegenheid maar het is nu eenmaal een nummer dat ik graag draai en waar vrienden van mij wel een herinnering aan hebben met mij. Toch vrees ik, mocht ik zo vroeg al overlijden, dat mijn ouders deze opzet niet zouden kunnen waarderen. Zij willen afscheid nemen en dit zou niet goed aanvoelen voor ze. Dus wat is belangrijker, of je nabestaanden gepast afscheid kunnen nemen om jouw dood te kunnen verwerken, of dat jouw eigen laatste wens wordt uitgevoerd?
Hoe je het ook bekijkt, je zult er toch altijd rekening mee houden dat het voor iedereen een goed afscheid wordt. Dus kies je voor een sobere plaats, een sobere kist en sobere muziek. Dingen waar je jezelf niet helemaal meer in zult herkennen maar welke wel de gulden middenweg vormen voor alle wensen van de mensen die jouw begraven.
Let wel dat de begrafenis of crematie de gelegenheid is waar de meeste kennissen van je naar toe komen, een huwelijk is een goede tweede. Zoveel aandacht en goede woorden heb je tijdens je leven waarschijnlijk niet gehad. Is dat ook niet vreemd? Ga maar na, ook bij jezelf, hoeveel mensen komen echt rouwen of hun verdriet verwerken bij zo'n dienst? Gaat het merendeel van de bezoekers niet heen om "hun gezicht te laten zien"? Hypocriet? Nee, dat niet, vaak doen ze het voor de directe familie, om hen een hart onder de riem te steken. Dat die familie de helft van de aanwezigen pas weer zal zien bij een volgend overlijden is een bijzaak.
Het zijn geen prettige gedachtes dat je pas na overlijden lovende woorden krijgt van een ieder, dat iedereen dan tijd voor je maakt, dat mensen een bloemetje voor je kopen die dag, dat mensen in eens vertellen hoe belangrijk jij voor hen was, dat je dan pas echte erkenning krijgt. Je zult het zelf nooit weten. Zou het niet mooier zijn als je tijdens je leven wat vaker een schouderklopje krijgt? Ik heb het idee dat mensen van naturen niet zo ingesteld zijn maar bij het wegvallen van een geliefd persoon beseffen ze ineens dat ze nog zoveel hadden willen zeggen tegen diegene. Ik denk dat als je iedereen die je dierbaar is tijdens hun leven al vertelt hoe belangrijk ze voor je zijn en hoe blij je eigenlijk met ze bent dat het rouwen dan ook minder moeilijk is.
Vertel me nu maar dat ik zo leuk ben, proost nu met me en maak nu van het leven een mooie tijd, dood is maar zo dood. Cremeer me maar in de Big Lebowski stijl, verbrand het lijk (dat niet voor niets stoffelijk OVERSCHOT heet) en stop de as in een blik chup-a-chups of een of andere koekstrommel, strooi het uit over de zee en ga snel naar de levende mensen om van het leven te genieten, voor je het weet is het over en heb je niet alles gezegd wat je had willen zeggen. Maar vrees niet, het is nog lang niet zo ver. Doodgaan is wel het laatste wat ik doe.
Lees ook:
»
06:00 Mohammed & De Moskee0
»
20/05 hellehond3
»
20/05 Jurysport is geen sport5
»
20/05 De grote twijfel column7
|
goede column, is inderdaad wel de realitiet. Zoals je het beschrijft is elke begravenis/crematie gewoon standaard. En het is mij ook opgevallen dat dit vaak het geval is.
Rouwen is iets anders als begrafen. Feitelijk is de begrafenis het "eerbetoon" aan de overledene. Om die reden behoort de begrafenis eigen wel te zijn zoals de overledene dat graag had gezien.
Mooie column, goed geschreven, en naar mijn mening ook realiteit (jammergenoeg ?)
Maar nu tegen je beste vriend zeggen hoe belangrijk die voor je is zonder aanleiding, staat een beetje raar, als zou je dat inderdaad misschien wel willen. Er moet ook een speciale gebeurtenis plaatsvinden wil je zoiets zeggen.
quote:Op dinsdag 26 oktober 2004 13:49 schreef Scuzzy het volgende:Mooie column, goed geschreven, en naar mijn mening ook realiteit (jammergenoeg ?)
Maar nu tegen je beste vriend zeggen hoe belangrijk die voor je is zonder aanleiding, staat een beetje raar, als zou je dat inderdaad misschien wel willen. Er moet ook een speciale gebeurtenis plaatsvinden wil je zoiets zeggen.
Nee hoor. Dat is niet nodig. Zeg het als je dat wil, en zeg het dan NU!
Iets wat vreemd is, is iets wat niet maatschappelijk is aanvaard, en dat gebeurt alleen maar omdat nog niet iedereen het doet. Als je bang bent om de eerste te zijn, dan ben je misschien ook wel te bang om te leven.
Weer ff over de column: Heel mooi geschreven. Niet te diep, maar goed gedachtenvoer.
Leuke column. Ben al wel stiekem op zoek naar goede muziek die ze op mijn begrafenis moeten draaien. Dat men echt denkt ja, zo was hij.
Wel raar om zo met je dood bezig te zijn eigenlijk.
quote:dan pas echte erkenning krijgt
Deze 'erkenning' is vaak dood bij existentie van deze persoon, pas nadat de fysieke annihilatie zich voltrokken heeft wil men als door een schuldgevoel getroffen deze 'erkenning' alsnog tot leven wekken. Als een soort ridicuul geloof in wederopstanding van zijn/haar persoon. Van een 'echte' erkenning kan dan allang geen sprake meer zijn, daarvoor is de erkenning te laat gekomen. Hypocriet maar idd. ook menselijk.
Beter is het je weer te wenden tot het leven want de echte dood is voor mij de voltrekking van de negatie. En heb je iets te zeggen tegen iemand zeg het dan.
Herman
...
Het is n iet zomaar je gezicht laten zien...
Stel je voor: ja kwam alleen als je echt moest rouwen om de overleden. Dan zitten er zo'n 15 mensen in die kerk waarvan de helf jankt.
Dan zoeken ze troost, en willen geloven dat de overledene een goed leven heeft geleid en erg geliefd was... niet echt geloofwaardig als je alleen komt om te rouwen.
Daarom is het niet alleen beleeft om te komen op de begrafenis van een bekende, maar ook om te laten zien dat je de overledene mocht, en dat je hem rust toewenst.
Het is voor de mensen die
echt afscheid willen nemen, veel fijner als ze in een volle zaal zitten, en dat er mensen van die onzin uitkramen.
---
Ik heb zelf ook nog niet nagedacht over mijn begrafenis (ben ook nog maar 180, maar ik denk dat ik er geen wil. De dood zelf is mijn afscheid, de begrafenis is het weggooien van de overblijfselen. Toch is een afscheidsfeest met mijn favoriete Rock N Roll (de Metal en Goregrind laat ik gerust achterwege), wel een leuk idee. Dan kunnen de mensen kletsen over mij :-)
Maar de
dood zelve, dat is het! Zorg wel dat je op
jouw manier doodgaat. Dus een ongeluk is niet leuk, maar als je ziek bent, kan je zelfmoord plegen, en je leven beindigen wanneer je weet dat het niet meer leuk wordt.
I do sound so Gothic, all the sudden
Mooi stuk ik heb toch de noodzaak om hier op te reageren.
Ik denk dat ik 1 van de weinigen op fok! ben die zich beroepsmatig dagelijks met de dood bezighoud (ik ben uitvaartverzorger). De stellingen die jij beschrijft vind ik niet steekhoudend, wij doen er alles aan om de dood en al zijn facetten uit de taboesfeer te halen. En wij doen er als uitvaartverzorger ook alles aan om een uitvaart zo persoonlijk mogelijk te maken met alle wensen die de nabestaanden (danwel de overledene) wensen. Echter het is voor ons onmogelijk om echt alle mogelijkheden aan de hand te doen, wel kunnen we ALLES en dan ook echt ALLES regelen mits het binnen de wetgeving valt.
Ik heb met name de afgelopen jaren diverse mooie uitvaarten meegemaakt met daarin ook niet alledaagse dingen (uit respect voor de nabestaanden geef ik geen voorbeelden). Zeker na het overlijden van Manfred Langer is er een soort tendens ontstaan waarin je ziet dat er steeds meer ruimte is en vraag naar eigen wensen.
Wij hebben als organisatie gemeend hierop in te spelen door mensen bewust te maken van hun laatste wil/wens eenieder kan zijn wensen vastleggen in een zogenaamd scenarium(www.scenarium.nl). Wij vinden dan ook dat mensen 1 keer in hun leven moeten stilstaan bij hun dood, als je dit 1 keer vastlegt, met de mogelijkheid om het altijd te wijzigen dan zadel je je nabestaanden niet op met veel vragen waarop men geen antwoord weet.
Dit is dan ook juist de reden waarom veel uitvaarten "standaard" zijn, dit is absoluut niet iets wat wij als uitvaartverzorger voorstaan maar meer een keuze van de familie omdat ze zeker weten dat ze zich dan niet op glad ijs gaan begeven. De angst is nog veelal van wat zou een ander daar van vinden ?. Hoewel wij ons best doen om dit te ontzenuwen is en blijft het moeilijk. En dat is beslist jammer te noemen want juist dat laatste is zo belangrijk.
Dit is de beste column op Fok sinds maanden ! Top!
Echt heel erg goed geschreven, echt een goed punt. Het mag nu ook wel wat positiever over een ander. Ik leer dat de verhouding negatief/positief 20:11 is. Dat is dus rechtstreeks uit een schoolboek zakelijke communicatie, goede spiegel. Carpe Diem!
Besef dat kerken en crematoria (goed gespeld?) bij begrafenissen vol zitten omdat dan ineens AL je familie, vrienden en kennissen er zijn. Vaak zijn er ook nog mensen die de overledene niet kenden, maar er zijn voor inderdaad steun aan een nabestaande.
Die mensen dan met zijn allen bij elkaar zitten, waren in het dagelijkse leven nooit allemaal samen op 1 plek te vinden.
Als ik kijk bij mijn vaders begrafenismis: hij was druk bij 2 verenigingen, die in het normale leven nooit bij elkaar zouden komen, zijn werk, familie (die je inderdaad niet allemaal even vaak ziet en misschienzelfs wel niet zo goed kent) en zijn vrienden. Daarnaast waren er veel vrienden van mij en mijn zusje, veel van hen hebben mijn vader nooit ontmoet, maar hun aanwezigheid was toen en is nu nog steeds heel belangrijk.
Veel van deze mensen zijn meegegaan naar het crematorium en zowel de kerk als het crematorium zat overvol. En ook al ken je deze mensen amper, alleen al weten dat er zoveel mensen zijn die graag een laatste groet of de laatste eer willen betonen aan jouw dierbare, dat sterkt je enorm.
Alleen al voor dat laatste, zal je mij zien bij begrafenissen waarbij ik misschien de overledene niet ken, maar wel 1 van zijn nabestaande, gewoon omdat ik weet hoe het voelt. Hoogstwaarschijnlijk zien ze je niet tijdens de uitvaart, maar als je nadien een condoleance-register bekijkt, denk je: "Oh die was er ook, en die ken ik niet eens, wat kenden veel mensen hem."
Het hoort uiteindelijk allemaal bij het rouwen en na ruim 3 jaar ben ik nog lang niet klaar met deze issue, maar weten dat er zoveel mensen mijn vader belangrjk genoeg vonden om afscheid van hem te nemen, dat is een hele grote troost!
(tikvaudje)
Laatste zin. Origineel of niet, Dat is de beste uit de hele column
Goede column overigens
Ik haat begrafenissen, dus ik hoop dat m'n lijk nooit gevonden word.
Reacties op dit bericht
