Van bovenaf, vanaf het familiedak, kijk ik hoe mijn gastvrouw cq kostschoolhoofd tekeer gaat tegen de dertig kinderen die bedremmeld staan te kijken. Hoofdjes lichtelijk gebogen, direct oogcontact vermijdend en de rechtervoet schuifelend op hun tenen. Dan opeens loopt ze naar boven, achter me zoekt ze in de speelgoedbak en vindt precies het juiste gereedschap om ongehoorzame kostschoolkinderen de oren te wassen; een plastic springtouw.
De kinderen, variërend van zes tot zestien, kennen het klappen van de zweep en wachten op wat gaat komen. Gelaten ondergaan ze de lange preek over schoonmaken, respect en verantwoordelijkheid, enkel afgewisseld met striemende zweepslagen op de rug. Hun kamers zullen echter binnen twee uur schoner zijn dan hun juist gewassen billetjes en de schoenen zullen als spiegels de bezwete voorhoofden laten reflecteren in de waterige Nepalese decemberzon.
Wat een romantische manier van het beschrijven van wat in onze cultuur als absoluut weerzinwekkend wordt beschouwd. Nadat de klappen van de algemene voorbijganger verboden werden en daarna de corrigerende draai om de oren van de leraar in diskrediet kwam, is het in Nederland nu al bijna een misdaad om als ouder je kind dat te geven wat het nodig heeft om nu eens eindelijk te luisteren. Gewichtige en uitgekookte opvoedkundige methoden hebben de noodzaak voor lichamelijke pedagogiek schijnbaar overbodig gemaakt, maar ik ken geen ouder of leraar wiens handen niet af en toe jeuken. Hoe verlicht, montesorisch, vrijdenkend of ethisch verantwoord je ook bent, een kind kan je af en toe gewoon het bloed onder de nagels vandaan halen.
Mijn eerste reactie was net als die van jullie. Zweepslagen? Hoe bruut en onderontwikkeld. Ik vroeg me zelfs enkele seconden af of ik niet moest ingrijpen. Maar wie ben ik om in te grijpen in een eeuwenoude traditie van het overbrengen van wijsheid en discipline. Ranjid, leraar en vriend, legt me uit dat het de enige manier is in Nepal om de kinderen wat te leren. Hij zegt nog niet letterlijk dat ze het uit liefde doen, maar het komt er wel op neer. En eigenlijk geloof ik hem meteen. Mijn gastvrouw is een aardige lieve vrouw, met wie ik al veel persoonlijke gesprekken heb gehad. Die gesprekken geven allemaal de indruk dat ze niet de tiran is die ze lijkt, nu ze met getergde blik een jongetje van tien zijn rug schramt.
Ranjid legt uit dat ze nu allemaal snel aan het werk zullen gaan maar binnen een paar dagen weer langzaam de pijn en vernedering zullen vergeten, net als de les over verantwoordelijkheid en de noodzaak van opruimen. Even denk ik dat ik de wijsneus ga uithangen en dus het onzinnige van een zich herhalende gebeurtenis ga uitleggen, maar bedenk me net op tijd dat alle wijze woorden die ik van mijn moeder ontving mijn methode van afwassen en opruimen, enkel als het echt, echt nodig is, nooit hebben veranderd. Beide methoden lijken dus niet te helpen aangezien een kind domweg geen zin heeft in al die ouderlijke verantwoordelijkheden.
Ik heb even nagedacht of ik dit gedrag nu wel of niet wil veroordelen aangezien ik ben opgegroeid met het idee dat het slaan van een kind het ergste is wat je kan doen. 'Onze maatschappij staat daarboven,' lijken wij met zijn allen te denken. Om de gedachte kracht bij te zetten geven we ter illustratie alle Telegraaf voorbeelden die we kennen; kinderen met blauwe plekken als sinaasappels, diep rood gestriemde ruggen, kinderen binnengebracht in het ziekenhuis, zeggend dat ze nu alweer van de trap zijn gevallen. Ik bekijk het nog eens in een ander licht en daarna in het volle licht van de Nepalese samenleving. Aan alles te zien is Nepal nog lang niet klaar voor de pedagogiek van het Westen, dat zou meer kwaad doen dan goed. Maar tegelijk vraag ik me af of wij daar zelf wel zo klaar voor zijn. Met alle procedures, regelgeving en bescherming zijn de kinderen vrijwel onaantastbaar geworden maar ondertussen hebben de ouders nog geen nieuwe manier gevonden om ze in toom te houden.
Wanneer ik hier over straat loop, word ik niet lastig gevallen door jeugdbendes, die vloekend en tierend voorbij lopen, oude mensen belachelijk makend. In die twee maanden dat ik hier nu midden in de stad loop heb ik nog geen vechtpartij gezien, noch er van vernomen in de lokale kranten. Ook ik maak me nu schuldig aan Telegraaf voorbeelden maar in mij heerst het gevoel dat het respect voor de zweep die van elke kant kan komen een respect voor de omliggende mensen heeft gegeven, die wij in Nederland steeds minder in de jeugd ingeprent lijken te krijgen.
Ik heb me nooit zo bezig gehouden met opvoeding, en ook niet met kinderen, dus ik wil me in het geheel niet uitlaten over de (on)juistheid van de harde hand. Andere omstandigheden verdienen een andere aanpak denk ik maar zo. Maar na de initiële schok van de zweep moet ik toegeven dat het resultaat er wel staat, zonder dat er iemand naar de eerste hulp is gedragen en zonder huilen. Na twee uur kijk ik nog eens even in de jongenskamer en bedenk me dat deze schoner is dan mijn kamer ooit is geweest. Pijnlijk eigenlijk. Ik geef mezelf een draai om de oren en ga zuchtend met stoffer en blik aan de slag.
Lees ook:
»
00:00 Prettige Hemelvaart!1
»
16/05 De kierewietpas4
»
16/05 Wie gaan we vandaag vermoorden?27
»
16/05 Timeline4
|
ach ik ben ook niet hardhandig gecorrigeerd vroeger en doe toch vrij weinig criminele dingen.
Eén van de manieren waarop je tijdens je opgroeien dingen leert is modelleren, wat simpelweg betekent dat je dingen na gaat doen die volwassenen ook doen. Hierdoor kan het dat je kinderen van 11 hebt die zonder berouw met kapmessen leden van andere stammen verminken.
Als jij je kinderen opvoedt met geweld (want dat is het wel), dan leer je ze dus om geweld te beschouwen als een oplossing voor een probleem. Dat kan toch niet zijn wat je wilt?!
quote:
Wat een romantische manier van het beschrijven van wat in onze cultuur als absoluut weerzinwekkend wordt beschouwd. [..] een kind kan je af en toe gewoon het bloed onder de nagels vandaan halen.
Mooi geschreven, die alinea
Straffen ok maar niet met hulpstukken
bas, het is voor mij makkelijk praten hier vanuit nederland misschien, en ik wou dat ik daar was om te toetsen wat voor een reaktie ik in realiteit zou geven. zonder lijfelijk aanwezig te zijn ben ik slechts beperkt tot mijn voorstellingsvermogen en die reaktie op de denkbeelden die mijn geest zich voorspiegeld zou er een zijn van ingrijpen.
niet om het af te keuren, maar slechts laten zien dat het ook anders kan. een kind moet een kamer opruimen, niet omdat hij anders zweepslagen krijgt. hij moet een kamer opruimen omdat..hmm daar is niet eenduidig een reden voor te noemen, laat ik het zo zeggen; een kind moet slechts geleerd worden anderen mensen met respect te behandelen aangezien hij dit ook voor zichzelf wenst. Als jij gasten ontvangt behandel je deze met respect als je kamer er netjes uitziet. Als je zoiets van mens tot mens aan een kind uitlegt zal hij het begrijpen. Van mens tot mens en niet van leraar tot onnozel kindje. Een kind is in de meeste gevallen meer wereldwijs als een ouder.
*typo*
[ Dit bericht is gewijzigd door FiasoM_ ]
"een draai om de oren" kan wel soms als het kind echt te irritant is
maar wat jij hier ongeveer als positief bestempeld is echt niet goed en wij zijn daar als ontwikkelde beschaving overheen gegroeit.
sicko
Yo,
Een zeer goede column moet ik zeggen. Ik ben wel voorstander van de corrigerende tikjes, maar dan ook niet meer dan dat. Het respect voor de medemens is toch iets wat je van je ouders mee moet krijgen.
Helaas zijn we hier in Nederland nogal doorgeslagen met al dat psychisch gezever. Corrigerende tikken die psychische schade zouden toebrengen bij een kindje van 8...kom op zeg. Als ik op de basisschool irritant was, werd ik "netjes" door de docent naar buiten begeleid..en reken maar dat dat toch wel pijn deed aan mijn armpje. Op die leeftijd een goede reden om het niet meer te doen. Als ik dan nu soms hoor van een aantal PABO stagaires dat ze worden uitgemaakt voor KUTWIJF, vraag ik me toch af wat er toen met mij was gebeurd..eerst van de docent ervan langs, om vervolgens van mijn ouders nog eens de wel bekende corrigerende tik te geven. En dat is natuurlijk een hele goede reden om zoiets dan ook niet meer te doen.
Laat de docenten ook lekker bijdragen aan de opvoeding van de kinderen. Geen zweepslagen, maar een corrigerende tik mag natuurlijk altijd, maar ik ben bang dat het helemaal GEEN invloed heeft, als de ouders er verder niets aan doen, of zelfs de docent weer "aanvallen".
Of nee, dan zijn er ook nog van die heropvoedings kampen voor jongeren die overal schijt aan hebben. Daar ben ik dus wel voorstander van de zweep!! Die zijn de leeftijd al voorbij dat een fij tikkie tegen de billen, of een knijpje in de arm respect afdwingt. Die jongeren lachen iedereen gewoon uit met een survilel kamp van 2 weken...zogenaamd om dichter bij elkaar te komen??? Wie dan?? mensen die allemaal schijt hebben aan ouders en maatschappij bij elkaar proppen op een kamp...dat zal ze zeker goed doen jah.
Dit alles geldt natuurlijk niet alleen voor docenten, maar o.a. ook voor politie. Laat ook de politie maar eens wat corrigerender optreden in plaats van praten met de criminelen...praten doen ze maar lekker met een van de 5 celgenoten.
Kortom...goede column. Nederland is inderdaad veel te ver doorgeslagen met het psychisch geblaat. Laten we met maar eens normaal omgaan met kinderen ipv ze te verpesten met dat altijd maar praten bullshit.
x
Mooi column
Corrigeren is goed, maar doe het passend. 't Kan geen kwaad om te weten hoe anderen het doen.
Wie niet luisteren wil, moet maar voelen...
en daarbij kan je als ouder ook kompleet geschift raken van een kind..
Is dat dan geen psychische terreur...
mooie colum
Denk dat je best een punt hebt. Lijkt me (met de huidige generatie) wel bewezen dat je kind zn gang laten gaan en knuffelen als ie iets fout doet niet helpt.
De zweep is een tikke (lees erg!) overdreven, maar een tik om de oren moet kunnen.
ben pas zo'n 'bloed onder de nagels' joch tegengekomen, z'n moeder probeert alles met 'redelijkheid' op te lossen, en dat werkt dus niet.... Godsgloeiend irritant rotjong. Dan gaan mijn handjes ook jeuken hoor! Zweepslagen zijn misschien wat overdreven maar ik begrijp precies wat je bedoelt! Ben er ook niet slechter van geworden hoor, een tik op m'n billen hielp altijd wel.
Die moeder snapt't gewoon. Je moet precies het tegenovergestelde doen als een specialist beweerd dat het wel eens 'permanenente psychische schade' oplevert. Gewoon een paar flinke tikken geven, en het lucht nog op ook.
Weet het kind ook weer wanneer de grens bereikt is.
Reacties op dit bericht
