Vrijdagavond, terrasavond, met heftige discussies over mijn geliefde onderwerp, life and after-life. Met mijn kerkelijke achtergrond kan ik mij goed inleven in personen die worstelen met hun geloof. Ze willen wel geloven en in de kerk zitten, maar als ze er zijn willen ze het liefste weer weg. De uiteindelijke reden is angst, angst om naar de hel te gaan. Om de verkeerde keuze te maken. Nu ben ik sowieso tegen geloven uit angst, maar wanneer een kerk predikt dat Jezus als een dief in de nacht kan komen, raakt deze angst diepgeworteld in een mensenhart.
Een mens wil zoeken, begrijpen waarom hij gelooft, geloven uit liefde. Ik geloof uit liefde in het idee dat alles kan, omdat ik dat aan de lijve ondervind elke dag dat ik hier op aarde rondloop. Ik kijk steeds vaker om me heen en wordt verwonderd door de schoonheid van alles. Ik stel me geen Godsbeeld voor, vouw mijn handen niet, maar fluit, fluit uit dankbaarheid dat toe wat mij hier op aarde heeft gezet en mij het spel laat spelen dat leven heet.
Nee, ik ben niet altijd gelukkig, maar mijn mening verandert niet wanneer ik eens in de put zit. Het verhaal van Job, staat me hier goed bij. Voor de mensen die hier niet bekend mee zijn, Job was een rijk en gelovig man. De duivel zei tegen God: 'Dat komt omdat hij alles heeft.' God gaf aan dat wanneer de duivel alles van hem wegnam, Job nog steeds zou geloven en God zou eren. En zo was het, Job zei nadat hem alles ontnomen was, inclusief zijn gezondheid: 'De Heere heeft gegeven, de Heere heeft genomen, de Heere zei geloofd.' Niet meteen op de banken springen, dat de God van de Christenen een willekeur gebruikt, of geen liefde toont. Niet meteen schreeuwen dat God dood is en geloof de bron van alle kwaad. Ik ben niet Christelijk en wil dat ook zeker niemand opleggen, het gaat hier om het idee.
Je wordt geboren en je gaat dood. De twee zekerheden in ons fysieke leven. Zo gauw je geboren wordt ga je al emotionele banden aan. Gaandeweg worden dit er steeds meer: vrienden, materiële goederen een partner. Het Boeddhisme zegt heel terecht dat de bron van alle lijden voortkomt uit hechting aan zaken of personen die niet bij jou horen, die vergankelijk zijn. Wanneer je iets bewaart en niet wilt kwijtraken, zal het altijd pijn doen wanneer dit onvermijdelijke gebeurt. Maar geniet je op het moment van wat je hebt, dan toon je enkel maar dankbaarheid. Want is het niet zo, dat je het ook niet kon hebben?
Zelfs pijn of liefdesverdriet worden je gegeven om te beleven. Is dat nou juist niet wat ons mensen onderscheidt, het bewuste beleven? Wij eigenen ons de wereld toe, de macht over het dierenrijk, met de reden dat wij bewust nadenkende mensen zijn. De macht is ons gegeven doordat wij oorzaak-gevolg relaties kunnen leggen zonder te spreken van conditionering. Maar met die zelfde bewustwording zijn wij tegelijk de meest kwetsbare wezens op aarde geworden. Wij zijn bewust van geluk en ongeluk, kunnen zien wat ons gelukkig maakt, maar worden des te ongelukkiger, manischer of psychotischer als we beseffen dat we het ook kunnen verliezen. Moederliefde en territoriumgedrag kennen alle wezens, maar de manier waarop wij belang hechten aan alles wat ons omringt maakt ons vaak ongelukkiger en moordzuchtiger dan nodig is.
Ooit las ik het boek, Moesasji, waarvoor dank Bodhi en Siggy, over een Japanse samoerai. Zijn interne strijd bevatte maar één element; kan ik sterven? Kon hij dat niet, dan overheerste angst of andere materiele, emotionele banden. Enkel wanneer je kon sterven, op dat moment, zonder enige spijt, zonder enige angst, zonder je hoofd om te draaien, zonder te denken dat je nog iets moest, was je één met alles. Veel mensen zullen hun wenkbrauwen optrekken en stellen dat partner, gezondheid en leven wel degelijk van belang zijn en dat ze niet zonder hen kunnen. Ik geef ze gelijk. Maar eigenlijk is het maar ijdelheid wanneer je bedenkt dat alles ook een einde heeft. Dit betekent niet dat je geen langdurige banden mag aangaan, maar betekent om met de vrij vertaalde woorden van Robert de Niro te spreken in de film Heat. 'Can you walk away?'
Daar wil ik dan wel iets aan toevoegen want weglopen valt nog wel te doen. Maar kun je het met een glimlach? Kun je alles wat je ooit geloofd hebt achterlaten, alles wat ooit belangrijk voor je was laten staan en ben je op elk moment van de dag klaar om een totaal nieuw leven te beginnen met dezelfde rust die je had toen je dacht dat je het meest gelukkig was?
'Can you walk away, whistling?'
Lees ook:
»
00:00 Prettige Hemelvaart!1
»
16/05 De kierewietpas4
»
16/05 Wie gaan we vandaag vermoorden?27
»
16/05 Timeline4
|
zeker iets om over na te denken...
Goed om ook eens iets over geloof te lezen zonder dat iemand je probeerd over te halen en dingen nu ook duidelijk maakt door zich in te leven in de ander en vanuit dat gezichtspunt te praten...
Nirvana
Helemaal mee eens,
Ik heb ook geen spijt van de dingen die ik heb gedaan en die ik niet heb gedaan.
En ik heb ook ervaren hoe meer je hebt, hoe meer belasting tussen je oren.
Als ik zo nu en dan wat hoor over het Boedisme dan ben ik 't met de Boedah eens.
Wat bedoel je met whistling? Is Smiling niet beter?
-BF-
whistling refereert naar zijn fluitende geloof.
Zer goeie column. thank you
Ten eerste: goede column!
Ook ik vind het goed dat er deze keer niets wordt opgelegd, waar dat vaak wel gebeurd door Christenen die ik tegenkom;
Ik denk dat het kan, weglopen, fluitend.. lachend, whatever - Ik denk dat het zou betekenen dat je een houvast hebt in je leven die anders is dan een God geloven, en rituelen daar omheen, of het simpelweg niet met dat geloof eens bent. Ik ben niet tegen geloof in elke vorm, maar ik zie er zeker de nadelen van in. Zo zie ik vaak genoeg mensen die zich automatisch tegen homoseksualiteit keren doordat hun geloof dat zegt - zij volgen dat blind. Ik vind dat jammer, geloof heeft goede kanten, maar kortzichtigheid kan ik niet respecteren. Ik heb mijn rooms-katholieke geloof dan ook achter mij gelaten..
Leuke stelling in de laatste alinea, ik denk dat verlies moeilijker kan zijn dan het lijkt doordat mensen nou eenmaal gehecht raken aan wat ze hebben. Het niet meer hebben van datgeen is niet zozeer het niet goed kunnen functioneren zonder dat, maar men hecht zich aan wat men had, aan hetgeen men voor heeft geleefd en soms gezwoegd. Waarom is een mooie werkelijkheid kostbaarder dan een mooie droom? Een mooie werkelijkheid kan men deels herbeleven door de herinneringen eraan (in mentale of fysieke/tastbare vormen).
Ik kon het niet helpen even aan een goede vriend van mij te moeten denken wiens kamer afgelopen weekeinde helemaal is afgebrand en waarbij vele van zijn kostbaarheden zijn gesneuveld waaronder veel foto's en andere dierbare spullen waarschijnlijk veelal met herinneringen. Ik hoop dat de schade beperkt is gebleven en dat hij nog veel andere dingen heeft om zijn mooie herinneringen mee te herleven. Voor al het goede wat hem nog te komen staat zal hij uiteraard niet hoeven wijken. Daar zal ik ook proberen te helpen bij dat hij een zo zonnig mogelijke toekomst tegemoet gaat.
Als ik er een stelling aan toe zou mogen voegen: Hoe lang duurt een mensenleven?
Ik denk dat voor mij de visie geldt dat de lengte van een mensenleven evenredig staat aan het aantal herinneringen uit het verleden. Als ik probeer voor te stellen hoe lang de tijd heeft geduurd dat ik nu leef (en dan niet uitgaande van de 20 lentes tellende jaren) dan herinner ik mij zoveel mogelijk en voel daarbij dat ik al veel heb ervaren/meegemaakt en dat geeft mij het idee dat ik al een tijdje besta. Zou ik dit echter niet hebben, en over 60 jaar NOG niet zou hebben dan zou ik waarschijnlijk niet het idee hebben dat ik een lang leven heb gehad. Een lang leven dat mij toch op een of andere manier een bevredigend gevoel zal geven tezijnertijd, althans dat denk ik.
Can you walk away, whistling without losing parts of your past?
Hmm, het leuke is dat je nu dus een mensenleven definieert aan de leuke, maar misschien ook nare herinneringen die je hebt...
Er is niets mis met herinneren, laten we dat vooropstellen. enkel zoals je zei, wanneer het een verlangen naar de oude tijden geeft, zit je in mijn ogen verkeerd. Hierboven werd het ook al eens gezegd, no regrets...
Daarnaast zijn in mijn ogen herinneringen niet bedoeld om te herbeleven, of ze nu mooi zijn of niet. Pak je lering uit een gebeurtenis, en gebruik die om het nu beter te doen. Kijk dus niet achterom, maar kijk in je rugzak.
Wanneer je in het nu, altijd probeert de juiste (zuivere) keuzes te maken, zal je merken dat dat juist op dat moment een bevredigend leven oplevert. Dan hoef je over 60 jaar niet terug te kijken en te zien welke keuzes of belevenissen goed waren en bevredigend. Dan kijk je naar hoe je erbij zit, en hoogstwaarschijnlijk ben je dan tevreden...
Even nuanceren je regel
Can you walk away, whistling, without longing to your past [ Dit bericht is gewijzigd door Tha_BlonT ]
Ik begrijp wat je bedoelt hoor, en ik zie dat deel
ook. Maar je moet zeggen dat het soms heerlijk is om met vrienden terug te denken aan mooie dingen (misschien ook wel omdat ik de gewoonte heb herinneringen soms mooier te maken dan ze waren? soms wel vervelend als je terugkwam van vakantie en je vriendin weer terugzag
). Of wanneer je in een stoffige hoek van je kamer opeens op een oud fotoalbum stuit met daarin mooie dingen die je half vergeten was... Je kunt het willen ontkennen maar je bent een deel van je verleden. Sterker nog wanneer je niet meer fysiek bestaat is het enige dat nog van je leeft je verleden. Het is wel degelijk een deel van je "zijn". Zie het echter niet als ballast maar als een gegeven, waar je op z'n tijd van kunt genieten als het een beetje mooi was...
Zoals Baz Luhrman wederom mooi voorschreef: "Keep your old love-letters but throw away your old bank statements" en "don't worry about the future by knowing that worrying is as effective as trying to solve an algebra calculation by chewing bubblegum". Dat laatste geldt natuurlijk ook voor je verleden
[ Dit bericht is gewijzigd door SuiSqu ]
Weglopen = je problemen niet onder ogen komen.
Zo wordt het vaak gezien. Maar mocht je willen weten of het kan, alles achter je laten en een nieuw leven beginnen kijk dan maar naar Vampier. Die heeft ook z'n familie achter gelaten en is naar de USA gegaan.
Augustus is de maand dat ik naar Mexico ga en niet meer terugkom naar Nederland. En ja, je laat alles achter en tuurlijk is het een avontuur, maar dat is juist het leuke...het onbekende tegemoed gaan.
Bezit is slechts materie.....laat het voor wat het is....bezit maakt uiteindelijk toch niet gelukkig....(en nee, ik geloof niet)
quote:
Ze willen wel geloven en in de kerk zitten, maar als ze er zijn willen ze het liefste weer weg. De uiteindelijke reden is angst, angst om naar de hel te gaan.
Ik ben helemaal niet bang om naar de hel te gaan!
Ik ga niet want:
a) het moet in de kerk altijd koud zijn
b) van zitcomfort heeft geen enkele dominee ooit gehoord
c) het is op zondagochtend
Als ik geloof doe ik dat op mijn eigen manier, in mijn eigen tijd. Als er een God bestaat dan weet hij dat en hoef ik niet voor hem op een verplicht tijdstip met mijn reet op een houten bank in een koud gebouw naar lelijke, saaie orgelmuziek te luisteren terwijl we dit en masse nog lelijker en saaier maken door er verschrikkelijke teksten op te zingen.
Je begrijpt, de rest van het verhaal heb ik gewoon niet gelezen.
lekker dom van je dan....
Wanneer je bij een bepaalde zin stopt, hoef je van mij ook niet echt te reageren... wanneer je verder leest, zie je dat het een inleiding is tot totaal iets anders...
Beetje jammer.
[ Dit bericht is gewijzigd door Tha_BlonT ]
Reacties op dit bericht
